Polska Reprezentacja Polski

14.11.2015 07:04

Wygrała kadra, wygrali Zieliński i Szczęsny

Największym wygranym wczorajszego meczu reprezentacji Polski z Islandią nie jest wcale Adam Nawałka, nie jest autor dwóch bramek Robert Lewandowski, jest za to Piotr Zieliński.

Pomocnik Empoli nie jest kimś nowym w kadrze Nawałki. Ale meczem z Islandią pokazał, że potencjał drzemie w nim duży i kto wie, czy z czasem nie zajmie miejsca w wyjściowej jedenastce od jakiegoś czasu przeznaczone dla Krzysztofa Mączyńskiego. Musi spełnić tylko dwa warunki: po pierwsze, musi grać w klubie, bo widać gołym okiem, że Zieliński regularnie pojawiający się na boiskach Serie A, to zupełnie inny Zieliński od tego grającego ogony albo w ogóle. Po drugie, mimo że zostawił po sobie dobre wrażenie, to na pewno pochwały nie należą mu się za cały mecz, a właściwie 65 minut.

Dlaczego tak ważna jest regularna gra w klubie? Bo widzieliśmy Zielińskiego pewnego siebie. Nie bał się piłki, nie szukał najłatwiejszych rozwiązań na boisku. Podawał mocno, wchodził w drybling, grał na jeden kontakt prawą i lewą nogą, wiedział kiedy uderzyć z dystansu, zaliczył asystę przy bramce na 1:1, dodawał akcjom Polaków prędkości. Brawo! Tym sposobem przechodzimy do drugiego tematu, bo to wszystko o Zielińskim można było powiedzieć, ale tylko w pierwszych dziesięciu minutach meczu i w dwudziestu minutach drugiej połowy. Czyli 35 minut przebywania na boisku poszło na straty. Inna sprawa, że pierwsza połowa w wykonaniu kadrowiczów Nawałki nie była dobra, stanął właściwie cały zespół, Zieliński w ten marazm wpasował się jednak za łatwo. W końcu to on musi walczyć o wyjazd na finały mistrzostw Europy, a nie Lewandowski, Grzegorz Krychowiak czy Kamil Grosicki… I nad przestojami, konkretnie ich unikaniem, piłkarz Empoli powinien pracować. Mimo że często pojawia się na boiskach Serie A, ma duży potencjał, jeszcze nie jest gotowy do wzięcia gry na siebie, choć na pewno nie jest to jego rolą w tym momencie.

Kilka słów warto też poświęcić Wojciechowi Szczęsnemu, który zastąpił między słupkami Łukasza Fabiańskiego. Przy bramkach nie mógł nic zrobić, w żaden sposób nie obciążają jego konta, Islandczycy też go jakoś specjalnie często nie zatrudniali. Niemniej zaimponował mi spokojem i koncentracją. Trochę do innego Szczęsnego przywykłem. Z Islandią interweniował kiedy trzeba, reagował na czas, nie przysypiał, nie grał pod publiczkę. Jakby dojrzał, jakby przytarcie nosa w Arsenalu Londyn i w kadrze wyszło mu na dobre. Kto wie zatem, czy do czasu pierwszego meczu na Euro nie wyleczy z gry w bramce reprezentacji Fabiańskiego?

Przemysław Pawlak

Możliwość komentowania została wyłączona.