Konrad Witkowski

Prawdziwego mistrza poznaje się po tym, jak reaguje na niesprzyjające okoliczności. Kiedy rywalizacja nie przebiega według ustalonego scenariusza, umiejętności boiskowe muszą iść w parze z emocjonalną odpornością. Pod tym względem w czołówce Ekstraklasy wyróżniają się dwie drużyny – i wcale nie zajmują one najwyższych pozycji.

Podobni, wszak biorąc pod uwagę brak pucharowych obowiązków, powinni uchodzić za głównych pretendentów do mistrzostwa Polski. Zupełnie różni, jeśli chodzi o przyjęty sposób gry o tytuł. Lech i Raków podążają swoimi ścieżkami, lecz w piątkowy wieczór ich drogi przetną się w stolicy Wielkopolski.

Teoretycznie Kolejorz nie ma powodów do niepokoju. Wystartował z przytupem, a w drugiej wiosennej kolejce przyjdzie mu grać z jedną z najsłabszych drużyn Ekstraklasy. Spotkanie w Gdańsku to jednak klasyczna pułapka zastawiona na lidera tabeli.

Jako pierwszy na najwyższym szczeblu trener urodzony w latach 90. stał się sztandarową postacią młodego pokolenia. Przecierając szlaki rówieśnikom, wypracował status szkoleniowca pożądanego na krajowym rynku. Nie zmieniła tego nawet degradacja Warty. Mógł zostać w Ekstraklasie, jednak podjął się wyzwania wprowadzenia do niej Ruchu.

Lech wypracował w Europie markę klubu potrafiącego szkolić. W ostatnich latach Kolejorz zdystansował konkurencję pod względem transferowania wychowanków za granicę, zarazem dostarczając najliczniejszą grupę piłkarzy do reprezentacji. Absolwenci poznańskiej akademii spotykają się jednak z coraz większymi problemami na rynku pracy.

W porównaniu z sytuacją sprzed roku zima przy Bułgarskiej upływa sielankowo. Zamiast trenerskiego zawirowania jest fotel lidera i stabilna sytuacja personalna. To jednak nie oznacza, że wyzwań na najbliższe tygodnie trzeba w Poznaniu szukać na siłę. Chociaż Lech spogląda z góry na resztę ligi, nie ma drużyny na miarę mistrzostwa.

Znajdują się na różnych etapach karier, a reprezentowane przez nich kluby mają odmienne ambicje. Łączy ich wyjątkowość roku 2024 – to wtedy stali się znaczącymi postaciami na ligowej scenie.

Wiele sobie wzajemnie zawdzięczają. Pierwszy wzbudzał u drugiego zachwyt, pośrednio wpływając na jedną z najbardziej spektakularnych karier w dziejach. Drugi zaś wydatnie przyczynił się do tego, że sława pierwszego nie została ograniczona do opowiastek lokalnych bardów w Rosario.

Jeden z zaledwie dwóch zawodników z pola, którzy jesienią nie opuścili choćby minuty w Ekstraklasie. Filar GKS Katowice to stoper nie tylko wytrwały, ale i nieszablonowy – zdobył więcej bramek, niż otrzymał kartek.

Chociaż był pierwszym przedsezonowym transferem, początkowo nie zapowiadał się na pierwszoplanowego piłkarza Górnika. Jak sam przyznaje, odczuł zetknięcie z realiami Ekstraklasy. Za to w drugiej części rundy jesiennej – wciąż pozostając nieco w cieniu – czeski pomocnik wyrósł na jedną z kluczowych postaci drużyny z Zabrza.