Po raz kolejny w kategorii „Trener Roku” zdecydowano się na dwa nazwiska, po raz ostatni miało to miejsce w 2018 roku. Tym razem tytuł wędruje do Czesława Michniewicza i Marka Papszuna.
Marek Papszun. Za rok 2020 – najlepszy. Za rok 2021 – podobnie. Rósł Raków, rósł Papszun. Rok 2022 znów miał bardzo dobry, a prawdopodobnie nawet lepszy niż poprzednie, lecz przecież startował już z innej pozycji. On i Raków to już nie są ligowe underdogi. Przeciwnie – do bieżących rozgrywek zespół z Częstochowy podchodził wręcz w roli faworyta, a na pewno wyrósł na takiego po kilku pierwszych kolejkach. I ta rola ekipy spod Jasnej Góry wcale nie przerosła. Trener zbudował zespół według swojej filozofii, której nie odstąpił nawet na milimetr. Zmontował drużynę prezentującą w Ekstraklasie najlepszy futbol. Po jesiennej części sezonu Raków pewnie prowadzi w tabeli, więc tym razem brak mistrzowskiego tytułu odebrany zostałby w Częstochowie niczym klęska.
Paradoks – selekcjoner, z którym nie przedłużono umowy, odchodzący w atmosferze niedomówień i posmaku niewywołanej co prawda przez siebie, ale jednak afery, jest nominowany do tytułu Trenera Roku. A jest, bo przecież wybieramy najlepszego trenera w minionych 12 miesiącach, skupiając się na sprawach boiskowych. Michniewicz okazał się człowiekiem niepozbawionym słabości, nieodpornym na historie, na które trudno tak naprawdę być odpornym. Podjął kilka niewłaściwych decyzji, nie uciął pewnych kwestii zawczasu. W efekcie przegrał, lecz dopiero po ostatnim gwizdku sędziego Valenzueli – poległ właściwie już poza boiskiem. Oceniając jednak jego przymioty szkoleniowe, trzeba być uczciwym. Grał w nieco innej „lidze” niż polska, tymczasem zrealizował to, czego od niego wymagano.
TRENER ROKU wg „PN”:
1975: Leszek Jezierski (Widzew Łódź) 1976: Leszek Jezierski (Widzew Łódź, ŁKS Łódź) 1977: Bogusław Hajdas (Pogoń Szczecin, Gwardia Warszawa) 1978: Antoni Piechniczek (Odra Opole) 1979: Hubert Kostka (Szombierki Bytom) 1980: Hubert Kostka (Szombierki Bytom) 1981: Jerzy Kopa (Pogoń Szczecin) 1982: Władysław Żmuda (Widzew Łódź) 1983: Wojciech Łazarek (Lech Poznań) 1984: Wojciech Łazarek (Lech Poznań) 1985: Hubert Kostka (Górnik Zabrze) 1986: Alojzy Łysko (GKS Katowice) 1987: Leszek Jezierski (Pogoń Szczecin, ŁKS Łódź) 1988: Marcin Bochynek (Górnik Zabrze) 1989: Jerzy Wyrobek (Ruch Chorzów) 1990: Orest Lenczyk (GKS Katowice) 1991: Adam Musiał (Wisła Kraków) 1992: Janusz Wójcik (Reprezentacja Olimpijska, Legia Warszawa) 1993: Andrzej Zamilski (Reprezentacja Polski U-16) 1994: Paweł Janas (Legia Warszawa) i Piotr Piekarczyk (GKS Katowice) 1995: Paweł Janas (Legia Warszawa) 1996: Franciszek Smuda (Widzew Łódź) 1997: Franciszek Smuda (Widzew Łódź) 1998: Janusz Wójcik (Reprezentacja Polski) 1999: Franciszek Smuda (Wisła Kraków, Legia Warszawa) 2000: Jerzy Engel (Reprezentacja Polski) 2001: Jerzy Engel (Reprezentacja Polski) 2002: Henryk Kasperczak (Wisła Kraków) 2003: nagrody nie przyznano, wyróżnienie: Jacek Zieliński (Górnik Łęczna) 2004: Paweł Janas (Reprezentacja Polski) 2005: Paweł Janas (Reprezentacja Polski) 2006: Orest Lenczyk (GKS Bełchatów) 2007: Maciej Skorża (Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski, Wisła Kraków) 2008: Franciszek Smuda (Lech Poznań) 2009: Waldemar Fornalik (Ruch Chorzów) 2010: Michał Probierz (Jagiellonia Białystok) 2011: Maciej Skorża (Legia Warszawa) 2012: Waldemar Fornalik (Ruch Chorzów, Reprezentacja Polski) 2013: Jan Urban (Legia Warszawa) 2014: Tadeusz Pawłowski (Śląsk Wrocław) 2015: Adam Nawałka (Reprezentacja Polski) 2016: Adam Nawałka (Reprezentacja Polski) 2017: Adam Nawałka (Reprezentacja Polski) 2018: Czesław Michniewicz (Reprezentacja Polski U-21) i Piotr Stokowiec (Lechia Gdańsk) 2019: Waldemar Fornalik (Piast Gliwice) 2020: Marek Papszun (Raków Częstochowa) 2021: Marek Papszun (Raków Częstochowa)
2022: Marek Papszun (Raków Częstochowa) i Czesław Michniewicz (Reprezentacja Polski)