Wojciech Dobrzynski / Legionisci.com / PressFocus

Publicystyka

22.01.2026 11:05

Optymistyczna elegia dla Legii [Felieton Zbigniewa Rokity]

Kilka lat temu pewien komentator nieco się zagalopował nazywając mecz Piasta z Legią derbami Polski. Dziś na zasadzie „odwróć tabelę, Legia i Piast na czele” to raczej mecze o awans do I ligi, które ku mojemu, jako kibicowi Piasta, zadowoleniu, Piastunki przegrały. Legia bije własne antyrekordy, ja jednak odczuwam dysonans.

Zbigniew Rokita

Z jednej strony całe życie byłem socjalizowany do legiosceptycyzmu – jako Ślązak, jako kibic drużyn z Legią rywalizujących czy wreszcie jako mieszkaniec peryferiów (ach ten symbolicznie potężny transparent „Jesteśmy waszą stolicą”, który nigdzie nie działa tak jak na Śląsku – nam wybitną frazę „Cała Polska w cieniu Śląska” zajął już Śląsk Wrocław). Stąd myśl o tym, że Legia, w której działa wszystko poza piłką, może spaść z ligi (podczas gdy od wojny występuje w niej nieprzerwanie) ekscytuje mnie, bo po pierwsze, przyniosłoby to Opowieść, a po drugie, jeszcze bardziej uatrakcyjniłoby I ligę. Nową dla mnie bowiem jest sytuacja, w której mamy nie jeden, a dwa poziomy rozgrywkowe, które ogląda się z zapartym tchem: w I lidze gra dziś 7 byłych mistrzów kraju, którzy łącznie wywalczyli 36 mistrzostw – dla porównania w ekstraklasie występuje 9 byłych mistrzów. Ale z drugiej strony nie chcę ligi wyjałowionej z tych najpierwszych emocji, które przynoszą mecze pełne drugich i trzecich den. Bo to te prawdziwe emocje, a nie odgórne decyzje o tym, że Górnik z Gieksą czy ROW-em ma się lubić bądź nie.

Wisława Szymborska (ta sama, która spytana o to, kto wygra mundial, odpowiedziała, że „od kiedy Szombierki Bytom wypadły z pierwszej ligi, przestała się interesować futbolem”) w jednym z wierszy pisała o „wyroku skazującym na ciężkie norwidy”. Legia ostatnio „skazała się na ciężkie papszuny”, a ja pojechałem na ostatni w tym roku ligowy mecz Rakowa, aby zobaczyć ostatni na Rakowie mecz trenera. I na Limanowskiego 83, jednym z najfajniejszych do kibicowania obiektów w Polsce, najbardziej poruszyło mnie nawet nie dziecko, które gdy wszyscy skandowali „precz z komuną”, krzyczało „precz z komórą” – bo kapitał kulturowy tylko na tyle mu pozwolił. Najbardziej poruszył mnie moment, gdy spiker wykrzykiwał imiona kolejnych zawodników, a stadion głośno doskandowywał ich nazwiska – aż do momentu, gdy zawołał: „oraz trener Marek…”. Wtenczas stadion niemal go zmilczał (głośnej skandowano nawet „Pozdrowienia do więzienia”). Wtedy pomyślałem sobie o tym odsłoniętym wiosną muralu Papszuna, na którym ktoś niedawno napisał nawet nie bluzgi, ale coś znacznie bardziej poruszającego: „Mogłeś być legendą”.

I jakoś to mimo wszystko smutne, bo jestem kibicem barw, członkiem plemienia, ale w futbolu szukam przede wszystkim Opowieści. Tymczasem w wielkiej piłce, zwłaszcza klubowej, system jeszcze się co prawda nie domknął, ale wraz z profesjonalizacją i komercjalizacją coraz mniej w nim miejsca na niespodziewane. Dlatego wypatruję tych wszystkich „błędów Matrixa”, momentów prawdziwych: jak historia Podolskiego w Górniku, Piszczka w Goczałkowicach, a może niebawem tej pisanej przez Avię Świdnik. W ostatnich latach tymczasem jedną z najpiękniejszych była właśnie Opowieść o Rakowie Papszuna i prezesa Michała Świerczewskiego, który jako młodzieniec obiecał sobie, że kiedyś stworzy wielki Raków. Papszun zostawia go jako jednego z kandydatów do wszystkich możliwych laurów, co jeszcze dodaje Papszunowej historii tragizmu.

Nie mam za złe Papszunowi, Warszawiakowi, przejścia do Legii (kibice Rakowa mówią mi zresztą, że nie o zmianę klubu chodzi, ale o styl). Na stadionie tego dnia żal było mi jedynie Opowieści. Ale później pomyślałem sobie, że Opowieść, którą snuje Raków, będzie trwała i bez Papszuna, nigdy nie doszło do papszunizacji Rakowa, istnieje życie po Papszunie.

A może i Papszun napisze niebawem kolejną Opowieść? Może uzdrowi Legię? Bo w lidze, w której w ciągu 7 sezonów było 5 mistrzów (europejski fenomen), gdzie różnica między strefą pucharową a spadkową wynosi 9 oczek, gdzie liderująca Wisła daje z siebie wszystko, aby liderką nie być, nie wygrywa żadnego z pięciu ostatnich spotkań, ma mniej goli strzelonych niż ostatnia w tabeli Termalica, po czym wskakuje na fotel lidera – bo w tej najdziwniejszej z lig w Europie najłatwiej można wciąż napisać romantyczną Opowieść.

Zbigniew Rokita

Label

Imię*

E-mail*

Label

Imię*

E-mail*

0 komentarzy

najstarszy

najnowszy oceniany

Wbudowane opinie

Zobacz wszystkie komentarze