Polska Reprezentacja Polski

01.01.2017 18:05

TOP 77 – część 6: Środkowi pomocnicy

O tym, że nasz futbol znajduje się w stanie rozkwitu nikogo przekonywać nie trzeba. Ćwierćfinał Euro 2016 wywalczony przez reprezentantów Polski i grupa Ligi Mistrzów, w której zaistniała Legia Warszawa, przeskakując na dodatek do wiosennej tury Ligi Europy, to dowody trudne do zakwestionowania. A przecież hitem wszech czasów dla zawodników urodzonych między Tatrami a Bałtykiem okazało się letnie okno transferowe. Cenione i wysoko notowane zagraniczne kluby na pupili Adama Nawałki wydały grubo ponad 100 milionów euro. Słowem – tak dobrze nie było nigdy wcześniej!

TOP 77 – część 5: Defensywni pomocnicy – KLIKNIJ!

Pewnie, reprezentacja Polski ma na koncie trzecie miejsca w mundialach, Widzew Łódź kwalifikował się do półfinału Pucharu Mistrzów, Górnik Zabrze wystąpił nawet w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, zaś Legia Warszawa w półfinałach obu tych rozgrywek, oraz w ćwierćfinale Champions League, ale to wszystko zamierzchłe czasy. A zważywszy na dynamikę rozwoju futbolu w ostatnich dekadach – nawet prehistoria. Dziś już bardzo ostrożnie trzeba wypowiadać wyświechtaną przez lata formułkę, że pieniądze w piłkę nie grają. Kasa ma bowiem kolosalny wpływ na pogłębianie przepaści między najlepszą częścią Europy – liczoną od Madrytu i Barcelony, wiodącą przez Londyn i Manchester, dotykającą Paryża oraz Turynu, i zasięgiem obejmującą Monachium – a resztą świata. Prawda jest bowiem taka, że cała reszta jest niczym plankton dla wspomnianych wielorybów, dlatego tym bardziej miłe, że z pańskiego stołu – i to wcale nie resztkami – mogą pożywić się nasze zespoły, a także poszczególni zawodnicy. A i w redakcji „PN” mieliśmy wielką frajdę przyznając tradycyjne klasy w dorocznym rankingu polskich piłkarzy. Epitet: międzynarodowa pojawiał się – i to zasadnie, bez naciągania – z niespotykaną częstotliwością w nowożytnej erze futbolu, którą (mocno umownie), datujemy na początek obecnego stulecia.

W każdym razie elektorzy w składzie: Michał Czechowicz, Adam Godlewski, Paweł Gołaszewski, Łukasz Konstanty, Zbigniew Mroziński, Zbigniew Mucha, Leszek Orłowski i Przemysław Pawlak, który był sekretarzem wyborów, z wielką przyjemnością pracowali przy tworzeniu niniejszej klasyfikacji. Czytelnikom życzymy dobrej lektury, sobie podobnych doznań przy podsumowaniu kolejnego roku, zaś piłkarzom – utrzymania wznoszącego trendu co najmniej do rosyjskiego mundialu. Amen!

(…)

ŚRODKOWI POMOCNICY

Można było mieć obawy, czy Karol Linetty dobrze zrobił, przechodząc akurat do Serie A. W wielu przypadkach w ostatnich latach polscy piłkarze nie radzili sobie najlepiej we Włoszech, często spędzali czas na ławce rezerwowych lub trybunach. Były piłkarz Lecha w pierwszej części sezonu pokazał, że nie taka liga straszna, jak ją malują. Polak niemal zawsze wybiega na boisko w podstawowym składzie, krok po kroku buduje pozycję w klubie, jeśli jeszcze tylko poprawi nieco statystyki (3 asysty i zero goli w pierwszych 15 meczach ligowych), będzie można ogłosić, że przeprowadzka udała się z wszech miar. I może już za rok lub dwa urodzony w 1995 roku piłkarz zasłuży na klasę międzynarodową? Musi jednak wysoką formę potwierdzić także w reprezentacji i zaliczyć w niej kilka spektakularnych występów.

Tuż za Linettym piłkarz Wisły Kraków – Krzysztof Mączyński, którego nadal ceni i powołuje Nawałka. Uczestnik ME 2016 póki co nie miał jeszcze okazji sprawdzić się w mocnej europejskiej lidze, więc powinien jak najszybciej zdecydować się na transfer. Czasu nie zostało wiele, wszak w maju stuknie mu trzydziestka.

Kolejne miejsca zajmują panowie o nazwisku Murawski. Wyżej Rafał, doświadczony i pracujący na łatkę niezniszczalnego gracz Pogoni. Radosław mocno jednak naciska na starszego kolegę. Już jest kapitanem Piasta Gliwice i jednym z najlepszych graczy aktualnego wicemistrza Polski, a ma dopiero 22 lata. Piąta lokata przypadła w udziale nieco zapomnianemu i niedocenianemu Januszowi Golowi, który czwarty sezon występuje w lidze rosyjskiej i nie jest w niej statystą. Na boisku pojawia się regularnie, zalicza asysty, czasem strzeli gola. Z kolei Dominik Furman to jedna z większych zagadek polskiego futbolu. W ekstraklasie potrafi błyszczeć, w zagranicznych klubach nie może wywalczyć miejsca w podstawowym składzie.

Klasa reprezentacyjna:

1. Karol Linetty (Lech Poznań / Sampdoria)

2. Krzysztof Mączyński (Wisła Kraków)

Klasa krajowa:

3. Rafał Murawski (Pogoń Szczecin)

4. Radosław Murawski (Piast Gliwice)

5. Janusz Gol (Amkar Perm)

6. Marcin Budziński (Marcin Budziński)

7. Dominik Furman (Hellas Werona / Wisła Płock)

Zespół „Piłki Nożnej”
foto: Łukasz Skwiot

Bądźcie czujni, rankingi na pozostałych pozycjach będzie można znaleźć na PiłkaNożna.pl

Możliwość komentowania została wyłączona.