Sawicki: Bońka zastąpiłbym Bońkiem

Kto pana zdaniem powinien przejąć schedę po Bońku?
Zbigniew Boniek! Najlepiej byłoby, gdyby obecny prezes mógł po 2020 roku pracować dalej. Jest liderem środowiska, twarzą nowej odsłony w polskim futbolu, która zaczęła powstawać ponad pięć lat temu. Być może jednak z przyczyn formalnych będzie to niemożliwe. Dlatego jeśli nie pan Boniek, na pewno osoba z nim związana. Warto również, żeby obecny prezes w polskiej piłce pozostał.

Jeśli będzie chciał nadal zasiadać w Komitecie Wykonawczym UEFA, zostać będzie musiał. Warunkiem obecności w tym gremium jest pełnienie ważnej funkcji w krajowej federacji, kadencja w PZPN mija Bońkowi w 2020, a w Komitecie Wykonawczym w 2021 roku…
Z punktu widzenia formalnego wygląda to następująco – aby być częścią tego gremium, trzeba w krajowej federacji pełnić funkcję prezesa, wiceprezesa bądź sekretarza generalnego. Zresztą, nie jest to najistotniejsze. Wciąż w dzisiejszych realiach Zbigniew Boniek dla polskiej piłki jest postacią wręcz niezbędną. Pewnie dobrze poradzi sobie bez działalności w naszym futbolu, ale czy nasz futbol dobrze poradzi sobie bez niego – o tym nie jestem przekonany.

Sawicki zastanawia się nad posadą szefa PZPN?
Sawicki nie jest w ogóle tym zainteresowany.

A to niby dlaczego?
Bo dobrze odnajduję się w codziennym zarządzaniu pracą federacji, to jest rola sekretarza generalnego. Pracuję jak dyrektor zarządzający w każdej innej dużej organizacji biznesowej i sprawia mi to przyjemność. Jedną z wielu rzeczy, ale bardzo ważną, która się zmieniła, odkąd pojawiłem się w PZPN, jest fakt, że w biurze sekretarza generalnego nie ma miejsca na robienie swojej polityki.

List, który trafił do klubów Ekstraklasy, podpisany przez wiceprezesa PZPN Marka Koźmińskiego i pana, w którym skrytykowaliście system ESA 37 wybrany przez kluby na kolejne sezony, to przypadkiem nie polityka?

Bez przesady! Zero polityki! Patrzymy na rozwój piłki nożnej w dłuższej perspektywie niż dziś czy jutro. Nie spoglądamy na cele doraźne. Jestem zwolennikiem Ekstraklasy osiemnastozespołowej, rozgrywania trzydziestu czterech kolejek, prostego systemu mecz i rewanż. Ciągnięcie ESA 37 przez tak długi okres nie sprzyja rozwojowi piłki nożnej w naszym kraju, promowaniu młodych Polaków w składach. Jeśli kogoś podłączymy do respiratora, będziemy stymulować jego funkcje życiowe, na krótką metę może to zdać egzamin. I w ESA ten system przez jakiś czas zadziałał. Ale na dłuższym dystansie wytrzymają tylko mocne fundamenty, a tych niestety w systemie ESA 37 nie widzę.

Przy osiemnastu zespołach jakość piłkarska ligi jeszcze by spadła, a już i tak leży nisko.
A niby dlaczego? To jest tylko gdybanie. Powiększenie Ekstraklasy pomogłoby polskim klubom w promowaniu i szkoleniu młodych zawodników. Bo nie trzeba gonić non stop, tabela nie jest dzielona, jest więcej czasu w sezonie na pracę z młodzieżą. Poza tym, jeśli chcemy zmniejszać finansową różnicę między naszą ligą a zagranicznymi, jedyną drogą są transfery. Nie oszukujmy się, Ekstraklasa nie ma szans na dostanie o tyle więcej pieniędzy z praw telewizyjnych czy marketingowych, aby zmniejszać przepaść finansową z czołowymi ligami europejskimi. Dlatego jedynym sposobem na zmniejszenie dystansu jest dobrze szkolić, a potem za coraz większe kwoty sprzedawać piłkarzy. A dobrze szkolić jest zgodne z interesem reprezentacji, czyli też PZPN.

(…)

CAŁY TEKST MOŻNA ZNALEŹĆ W NOWYM (18/2018) NUMERZE TYGODNIKA „PIŁKA NOŻNA”