Reprezentacja 100-lecia: Pomocnicy (część 2)

Swoje typy można oddawać do 20 listopada, a wybór jest naprawdę spory. Nominacje otrzymali zawodnicy, którzy zdobywali medale w złotych dla naszej piłki latach 70. i 80., ci którzy stanowili o sile kadry w trudnej dekadzie lat 90., ale także piłkarze, których aktualnie możemy oglądać na boisku w koszulce z orłem na piersi, na czele z Robertem Lewandowskim.

Na PiłkaNożna.pl prowadzimy cykl, którego celem będzie przedstawienie sylwetek graczy, którzy dostąpili honoru otrzymania nominacji. Po przedstawieniu bramkarzy i obrońców, przyszedł czas na kolejny zawodników i jak łatwo się domyślić na warsztat wzięliśmy pomocników.

GŁOSOWAĆ MOŻESZ W TYM MIEJSCU – KLIKNIJ!

Oto druga część zestawienia nominowanych pomocników: (kolejność alfabetyczna)

RADOSŁAW KAŁUŻNY (41 meczów w reprezentacji)

Był jednym z architektów powrotu biało-czerwonych na światowe salony. W zespole Jerzego Engela występował na pozycji defensywnego pomocnika, jednak nie przeszkodziło mu to w zdobywaniu kolejnych bramek. Łącznie zgromadził ich na swoich koncie aż jedenaście, co oznacza, że jest najskuteczniejszym tak głęboko grającym zawodnikiem w historii reprezentacji (głośny hat-trick w spotkaniu z Białorusią). Uczestnik mistrzostw świata w 2002 roku, gdzie Polska nie wyszła z grupy.

HENRYK KASPERCZAK (61 meczów w reprezentacji)

Jeden z pewniaków w układance świętej pamięci Kazimierza Górskiego. W 1974 roku wystąpił na mistrzostwach świata w RFN, gdzie Polska zajęła trzecie miejsce, a on sam zagrał we wszystkich meczach. Był również członkiem zespołu, który wywalczył srebro na Igrzyskach Olimpijskich w 1976 roku i zagrał na mundialu w 1978 roku. Podczas swojej kariery klubowej złotymi zgłoskami zapisał się na kartach historii Stali Mielec, z którą wywalczył dwa mistrzostwa kraju i dotarł do ćwierćfinału Pucharu UEFA. Sukcesy święcił także jako trener zdobywając z Metz Puchar Francji, doprowadzając Montpellier do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharów czy w końcu sięgając po trzy mistrzostwa Polski z Wisłą Kraków. Wraz Białą Gwiazdą dotarł także do 1/8 finału Pucharu UEFA. Przez lata związany z Afryką – srebro PNA z Tunezją i brąz z Wybrzeżem Kości Słoniowej.

KAMIL KOSOWSKI (52 mecze w reprezentacji)

W swoim najlepszym okresie czołowy polski skrzydłowy. Jego znakiem rozpoznawczym był rajdy bokami boiska, a w 2006 roku wziął wraz z kolegami udział w mistrzostwach świata w Niemczech, gdzie biało-czerwoni nie wyszli z grupy. Członek wielkiej Wisły Kraków, która seryjnie zdobywała mistrzostwa kraju i z powodzeniem reprezentowała Polskę na arenie międzynarodowej. Przez wiele lat występował za granicą, m.in. w FC Kaiserslautern, Southampton czy APOEL-u.

MAREK KOŹMIŃSKI (45 meczów w reprezentacji)

Miał okazję zagrać w dwóch wielkich turniejach międzynarodowych. W 1992 roku podczas Igrzysk Olimpijskich dotarł wraz z kolegami z reprezentacji do finału, gdzie jednak biało-czerwoni musieli uznać wyższość Hiszpanów. Dekadę później Marek Koźmiński był podstawowym piłkarzem zespołu, który po szesnastu latach posuchy ponownie mógł się zaprezentować na światowych salonach, awansując na mundial w Korei i Japonii. Od zakończenia sportowej kariery piastuje ważne funkcje w organach zawiadujących polskim futbolem.

GRZEGORZ KRYCHOWIAK (65 meczów w reprezentacji)

Ostoja polskiego zespołu w ostatnich latach. Z orzełkiem na piersi występował już jako młodzieżowiec i jak się okazało, piękną kartę zapisuje również jako dorosły zawodnik. W 2016 roku był członkiem reprezentacji, która dotarła do ćwierćfinału mistrzostw, a on sam został wyróżniony, otrzymując nominację do „Jedenastki Gwiazd” turnieju. Tuż po imprezie przeniósł się z Sevilli do Paris Saint-Germain za kwotę 27,5 miliona euro. Ze wspomnianą Sevillą sięgnął po dwa pucharu Ligi Europy, a w 2018 roku wystąpił wraz z kolegami z kadry na mistrzostwach świata w Rosji, z którą – jak się później okazało – związał swoją przyszłość na dłużej, stając się jedną z kluczowych postaci Lokomotiwu Moskwa.

JACEK KRZYNÓWEK (96 meczów w reprezentacji)

Członek zespołu, który awansował na mistrzostwa świata w 2002 i 2006 roku, a także EURO 2008. Obdarzony niesamowicie mocnym strzałem, przez lata był kluczowym zawodnikiem u kolejnych selekcjonerów. Jednym z jego najbardziej pamiętnych momentów w kadrze było zdobycie gola w wyjazdowym spotkaniu z Portugalią podczas eliminacji do mistrzostw Europy w 2008 roku. Podczas 96 meczów w koszulce o orłem na piersi strzelił piętnaście goli i dziś jest członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta. W trakcie kariery klubowej z powodzeniem występował m.in. w Bayerze Leverkusen, w którego barwach strzelał w Lidze Mistrzów gole Realowi Madryt i Romie

WACŁAW KUCHAR (23 mecze w reprezentacji)

Uczestnik Igrzysk Olimpijskich w 1924 roku, a także dwukrotny król strzelców polskiej ligi. Był piłkarzem, ale nie tylko. Z powodzeniem uprawiał również lekką atletykę, ścigał się na łyżwach (22 tytuły mistrza kraju!) i grał w hokeja (wicemistrz Europy z 1929 roku). Przez niemal całą swoją karierę był związany z Pogonią Lwów. Laureat pierwszego plebiscytu „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca roku.

JANUSZ KUPCEWICZ (20 meczów w reprezentacji)

W kadrze rozegrał jedynie 20 spotkań, jednak zapisał się w jej historii złotymi zgłoskami. Był członkiem zespołu, który grał na dwóch mundialach – w 1978 i 1982 roku, a z ten drugiego przywiózł srebrny medal za zajęcie trzeciego miejsca. Podczas kariery klubowej zapracował sobie na miano legendy Arki Gdynia, z którą sięgnął po Puchar Polski, natomiast z Lechem Poznań wywalczył mistrzostwo kraju. Grał także w klubach francuski, greckich i tureckich.

MARIUSZ LEWANDOWSKI (66 meczów w reprezentacji)

Były kapitan reprezentacji Polski, z którą zagrał na mistrzostwach świata w 2006 i mistrzostwach Europy w 2008 roku. Występował na pozycji defensywnego pomocnika, a kolejni selekcjonerzy to właśnie od niego zaczynali ustalanie składu. Jedna z legend Szachtara Donieck, z którym wywalczył pięć mistrzostw Ukrainy, trzy krajowe puchary i sięgnął po Puchar UEFA wchodząc do wąskiego grona polskich piłkarzy, którzy mogli świętować zdobycie międzynarodowego trofeum.

ZYGMUNT MASZCZYK (36 meczów w reprezentacji)

Ikona Ruchu Chorzów, gdzie grał przez trzynaście lat. Był członkiem reprezentacji Polski, która zdobywała złoto (1972) i srebro (1976) Igrzysk Olimpijskich, a także zajęła trzecie miejsce na mistrzostwach świata w 1974 roku. Powodziło mu się w kadrze, ale równie piękną kartę zapisał w koszulce Niebieskich, z którymi sięgnął po trzy tytułu mistrza kraju, a także docierał do ćwierćfinałów Pucharu Mistrzów i Pucharu UEFA.