Ligi w Europie Świat

15.06.2016 08:23

Pech trenera i nietypowa przypadłość

Reprezentację Włoch cechuje dość nietypowa przypadłość. Otóż Azzurri potrafią grać najlepiej właśnie wtedy, gdy kibice i dziennikarze szukają wad w ich zespole. Pierwszą niewątpliwie jest niezbyt mocny personalnie skład, natomiast inną – europejska niemoc selekcjonera Antonio Conte.

Przed mistrzostwami o Włochach mówiło się albo źle, albo przynajmniej bez nadmiernej ilości komplementów. Bo rzeczywiście złota generacja talentów z Italii jest już na emeryturze lub coraz bliżej niej. Do Francji nie pojechał między innymi Andrea Pirlo, a wobec niewielkiego potencjału ofensywnego Azzurrich pojawił się nawet pomysł, by powołać 39-letniego Francesco Tottiego.

Jak wiemy, na Euro weteran Romy – będący swoją drogą w dobrej formie – się nie wybrał. Najstarszym zawodnikiem wicemistrzów Europy jest kapitan i zarazem rekordzistą pod względem liczby występów, Gianluigi Buffon. Jemu jednak nie brakuje ani umiejętności, ani entuzjazmu. Radość, jaką zaprezentował po zwycięstwie w meczu z Belgią (2:0), szybko obiegła świat, i to dzięki wysłannikowi „PN” – Michałowi Czechowiczowi.




Wróćmy jednak do wspomnianego na wstępie Conte. Jako piłkarz zdecydowaną większość swojej kariery spędził w Juventusie. Wygrał z nim oczywiście całą moc trofeów – pięć mistrzostw Włoch i tyleż Superpucharów. Najlepszy w wykonaniu Starej Damy zdecydowanie był sezon 1995/1996. Bianconeri zwieńczyli go zwycięstwem w Lidze Mistrzów, Superpucharze Europy oraz Pucharze Interkontynentalnym. Jednak po tamtych triumfach Conte więcej już poza Italią nie ugrał, mimo że wystąpił w dwóch finałach Champions League.



Obecny selekcjoner reprezentacji Italii szybko rozpoczął karierę trenerską. W 2011 roku włodarze Juventusu pragnący wprowadzić do zespołu nową jakość, zatrudnili 41-letniego wówczas Conte. Ten wprowadził do szatni żelazną dyscyplinę, a swoim podopiecznym wpoił walkę do utraty sił. Świętych krów nie było, o czym przekonał się będący u schyłku kariery dawny kolega Conte z boiska – Alessandro Del Piero.

Pod wodzą urodzonego w Lecce tytana pracy Bianconeri zdobyli trzy mistrzostwa Włoch oraz dwa krajowe Superpuchary. Gdy jednak przyszło do gry na arenie międzynarodowej – brakowało błysku. Było wszystko to, co turyńczycy prezentowali w Serie A. Dyscyplina taktyczna, walka i konsekwencja. W Lidze Mistrzów Juve dostało nauczkę najpierw od Bayernu (dwie ćwierćfinałowe porażki 0:2), a w kolejnym sezonie Bianconeri nie wyszli nawet z grupy. Czarę goryczy kibiców przelała porażka w rozgrywanym na dwa tempa spotkaniu (z powodu opadów śniegu) z Galatasarayem (0:1). Stara Dama odpadła z dalszej rywalizacji, a Conte wyraźnie sugerował, że bez wzmocnień nic w Europie z drużyną nie osiągnie. I nawet nie miał już później okazji ku temu, bo jego drogi z Juventusem rozeszły się.

Niektórzy porównują obecną sytuację Azzurrich z sytuacją Juventusu za rządów Conte. Zapomina się jednak o jednym – reprezentacja Włoch ma paradoksalną przypadłość, która mówi: im jest gorzej, tym dla nas lepiej. Przecież to tuż po tym, jak Italią wstrząsnęła afera „Calciopoli”, ekipa Marcello Lippiego zdobyła mistrzostwo świata w 2006 roku. Co przyniesie Euro we Francji? Na razie pewne jest, że z piłkarzy po udanym meczu z Belgią zeszło ciśnienie.

Możliwość komentowania została wyłączona.