Ligi w Europie Inne ligi

05.01.2017 19:32

Najlepsze teksty w „PN” 2016. TOP 10 – napastnicy wykreowani w Ajaksie

Jeżeli jakiś napastnik sprawdził się w drużynie Ajaksu Amsterdam, może liczyć na podpisanie kontraktu z dobrym klubem z innego kraju. Tak ostatnio stało się w przypadku Arkadiusza Milika, który przeniósł się za 32 miliony euro do włoskiego Napoli.

Tylko od reprezentanta Polski teraz zależy, czy to czego nauczył się w Holandii potwierdzi na boiskach Serie A. Przez dwa lata spędzone w Ajaksie strzelił w Eredivisie 32 gole, a poprzedni sezon zakończył nie tylko jako najlepszy strzelec drużyny, ale był trzecim snajperem całych rozgrywek. Poniżej prezentujemy ranking wybitnych graczy ataku, którzy wypłynęli z Amsterdamu w wielki świat.

10. WIM KIEFT. Wychowanek klubowej szkółki piłkarskiej miał zaledwie dwadzieścia lat, gdy jako zawodnik Ajaksu w sezonie 1981-82 wywalczył Złoty But dla najlepszego strzelca lig europejskich. Rok później został sprzedany do włoskiego klubu Pisa, ale trzeba pamiętać, że w tamtych czasach w drużynach Serie A mogło grać tylko po dwóch obcokrajowców. Zespół nie był jednak zbyt mocny i balansował między pierwszą a drugą ligą, zresztą Holender był skuteczniejszy, grając w niższej klasie rozgrywkowej. Po trzech latach w Pisie, na sezon 1986-87 wylądował w Torino. Wciąż nie mógł się jednak pochwalić taką skutecznością jak w Holandii, więc dał się skusić na powrót do Eredivisie, co było znakomitym posunięciem, gdyż rok 1988 okazał się najlepszy w jego karierze. W barwach PSV Eindhoven zdobył Puchar Mistrzów i został królem ligowych strzelców, a z reprezentacją Holandii triumfował w Euro ’88. Wprawdzie nie był zawodnikiem podstawowego składu, ale zdobył jedną z najważniejszych bramek dającą zwycięstwo w meczu grupowym nad Irlandią, które dało awans do półfinału. W roli dżokera był także na mundialu w 1990 roku oraz dwa lata później na mistrzostwach Starego Kontynentu, gdy pomarańczowi odpadli w półfinale. Karierę zakończył w PSV, bo kolejny zagraniczny wypad, tym razem do francuskiego Girondins Bordeuax, również nie okazał się sukcesem.

9. KLAAS-JAN HUNTELAAR. Gdy przyszedł do Ajaksu, miał 22 lata i za sobą nieudane podejście do pierwszego zespołu PSV Eindhoven. Mógł się jednak także pochwalić koroną króla strzelców drugiej ligi w barwach AGOVV Apeldoorn. Do Amsterdamu sprowadził się w połowie rozgrywek 2005-06 z siedemnastoma golami strzelonymi dla Heerenveen. W nowym zespole dołożył 16 bramek i pierwszy raz w karierze został najlepszym snajperem Eredivisie. Dwa lata później ten wyczyn powtórzył, zdobywając bramki tylko dla Ajaksu. Natomiast na początku 2009 roku odszedł do Realu Madryt. W Hiszpanii wytrwał jednak zaledwie kilka miesięcy i przeniósł się do włoskiego Milanu, gdzie też nie potrafił się zaaklimatyzować. Teraz rozpoczął siódmy sezon w barwach niemieckiego Schalke. Najlepiej mu się wiodło tam w sezonie 2011-12, gdy został królem strzelców Bundesligi. Z reprezentacją Holandii zdobył srebrny medal na mundialu w 2010 roku oraz brązowy cztery lata później. W żadnym z tych turniejów nie był zawodnikiem wyjściowej jedenastki, ale gole strzelał w obu. W finałach Euro 2008 i 2012 też selekcjonerzy specjalnie na niego nie stawiali.

8. JARI LITMANEN. Fin był wszechstronnym piłkarzem, mógł grać na kilku pozycjach, najczęściej był jednak ofensywnym pomocnikiem albo środkowym napastnikiem. Do Ajaksu trafił jako dwudziestojednolatek, a już po dwóch latach, w sezonie 1993-94 został królem strzelców Eredivisie. W kolejnym z klubem z Amsterdamu triumfował w Lidze Mistrzów, a jego wkład w sukces musiał być wielki, skoro w plebiscycie o Złotą Piłkę za rok 1995 zajął trzecią lokatę. W następnym roku strzelił natomiast gola w spotkaniu finałowym LM z Juventusem, ale Ajax przegrał w rzutach karnych. W 1999 roku odszedł do Barcelony, ale tam nie potrafił się odnaleźć, podobnie było też w Liverpoolu, w obu słynnych drużynach spędził po półtora sezonu. Zdecydował się więc na powrót do Amsterdamu, a potem ruszył w wędrówkę po Europie, w ojczyźnie grał w rodzinnym Lahti i HJK Helsinki, także w szwedzkim Malmoe, niemieckiej Hansie Rostock i angielskim Fulhamie. Z 32 golami jest najskuteczniejszym strzelcem w historii kadry Finlandii.

7. JOHNNY REP. Zdążył załapać się do wielkiego Ajaksu z początku lat 70. poprzedniego wieku. Wejście do drużyny miał znakomite, w wieku zaledwie 21 lat zdobył dwie bramki jesienią 1972 roku w rewanżowym spotkaniu finałowym Pucharu Interkontynentalnego z Independiente Avellaneda. A kilka miesięcy później strzelił zwycięskiego gola w meczu finałowym Pucharu Mistrzów zakończonym zwycięstwem 1:0 nad Juventusem Turyn. W połowie dekady wyjechał do hiszpańskiej Valencii, a po dwóch sezonach przeniósł się do Francji, gdzie grał przez siedem lat. Najpierw w Bastii, i jako jej zawodnik został uznany już w premierowym sezonie 1977-78 za najlepszego piłkarza Ligue 1 i dotarł do finału Pucharu UEFA. Rok później wraz z Michelem Platinim był bohaterem letnich transferów Saint-Etienne, wówczas najlepszego zespołu we Francji. Dla reprezentacji Holandii strzelił tylko 12 goli, ale aż siedem na mistrzostwach świata, które kończyła na drugich miejscach. Cztery bramki zdobył na mundialu w 1974 roku i jedną mniej cztery lata później. Właśnie na tym drugim turnieju był środkowym napastnikiem, chociaż najczęściej bywał jednak prawoskrzydłowym. Zdobył też brązowy medal na Euro ’76.

6. PATRICK KLUIVERT. Urodzony w Amsterdamie wychowanek Ajaksu miał zaledwie dziewiętnaście lat, gdy w 1995 roku triumfował z macierzystym klubem w Champions League. Mało tego, właśnie on strzelił zwycięskiego gola w finale z Milanem. Dwa lata później przeszedł właśnie do tego włoskiego klubu, ale nie okazał się tam godnym następcą Van Bastena. Już po jednym sezonie przeniósł się do Barcelony prowadzonej przez byłego trenera w Ajaksie – Louisa van Gaala. No i następcą z kolei Cruyffa okazał się całkiem dobrym, bo przez sześć sezonów strzelił prawie 90 goli w Primera Division, tyle że zabrakło triumfu w Lidze Mistrzów. W reprezentacji nie osiągnął chyba tyle ile powinien, bo na Euro ’96 był w ćwierćfinale, na następnym ME w półfinale, a na turnieju w 2004 roku był już tylko rezerwowym. Natomiast na mundialu w 1998 roku z pomarańczowymi zajął czwartą lokatę. Na pewno na jego karierę negatywnie wpłynęły kontuzje, dlatego później w Newcastle United, Valencii, czy PSV nie osiągnął tyle, ile się po nim spodziewano.

5. LUIS SUAREZ. Mając dwadzieścia lat trafił do Ajaksu, ale nie z Urugwaju, lecz z Groningen, gdzie świetnie spisywał się w sezonie 2006-07. Przez dwanaście miesięcy jego wartość wtedy wzrosła z 800 tysięcy, za które sprzedał go Nacional Montevideo do 7,5 miliona, jakie za niego zapłacił klub z Amsterdamu. W 2010 roku został królem strzelców Eredivisie oraz z reprezentacją zajął czwarte miejsce na mistrzostwach świata w RPA. Jego wartość stale rosła i zaledwie sześć miesięcy później za 26,5 miliona euro został zawodnikiem angielskiego Liverpoolu. Już w jego barwach poprowadził drużynę narodową do triumfu w Copa America 2011. W Anglii czuł się świetnie i dwa lata temu został królem strzelców Premier League, ale po mistrzostwach świata z Brazylii zapragnął zmiany otoczenia, a chyba bardziej jego żona, i przeniósł się do Barcelony, za niebotyczną kwotę 81 milionów euro. W Katalonii czuje się fantastycznie, i wywalczył z Barcą wszystkie możliwe trofea, był już także królem strzelców Primera Division.

4. ZLATAN IBRAHIMOVIĆ. Nie miał jeszcze dwudziestu lat, gdy z Malmoe przyszedł do Ajaksu. Mimo młodego wieku już w 2001 roku zapłacono za niego 8 milionów euro. Dla drużyny z Amsterdamu zdobył 35 bramek przez trzy sezony i został sprzedany za 16 milionów do Juventusu Turyn. Po karnej degradacji drużyny do Serie B za 25 milionów poszedł do Interu Mediolan. W 2009 roku Barcelona wyłożyła za niego niemal 70 milionów. Później jego wartość piłkarska już jednak spadała, bo do Milanu trafił za 24 miliony, następnie do PSG za 21, zaś kilka tygodni temu do Manchesteru United przyszedł na zasadzie wolnego transferu. Reprezentant Szwecji mimo 35 lat na karku wciąż jest wysoko ceniony na rynku. Szkoda tylko, że mimo udziału w czterech turniejach o mistrzostwo Europy i dwóch mundialach nic w nich nie zdobył. Po dwa razy był królem strzelców ligi włoskiej i francuskiej, dziesięciokrotnie był wybierany najlepszym piłkarzem Szwecji. W plebiscycie o Złotą Piłkę zajął czwartą pozycję za rok 2013.

3. DENNIS BERGKAMP. Najbardziej zapamiętano go dlatego, że nie chciał latać samolotami, a przecież był to przede wszystkim wybitny napastnik. Wychowanek Ajaksu w pierwszym zespole zadebiutował, mając siedemnaście i pół roku. Działo się to pod koniec roku 1986, gdy trenerem był jego wielki idol – Cruyff. Kilka miesięcy później wystąpił w wygranym przez Ajax meczu finałowym Pucharu Zdobywców Pucharów. Zagrał wtedy obok starszego pięć lat Marco van Bastena, a niebawem zajął opuszczone przez niego miejsce. Najlepszy okres przeżywał na początku lat 90, gdy trzykrotnie zdobywał koronę króla strzelców Eredivisie. Poprowadził także Ajax do triumfu w Pucharze UEFA w sezonie 1991-92, zaś rok później przeniósł się do Interu Mediolan. Tam mu nie poszło, czołowy napastnik Europy zdobył przez dwa lata zaledwie 11 goli w Serie A. Przeniósł się więc do londyńskiego Arsenalu i mimo początkowych problemów zaadaptował się znakomicie. Przede wszystkim, dzięki temu, że zespół przejął Francuz Arsene Wenger, który potrafił dotrzeć do introwertycznego Holendra. Zrobił z niego gwiazdę światowego formatu. Bergkamp na koniec przygody z Kanonierami w sezonie 2005-06 doszedł z nimi do finału Ligi Mistrzów, ale w nim nie wystąpił. Z reprezentacją Holandii dwa razy był w półfinale i raz w ćwierćfinale mistrzostw Europy, a na mundialach było czwarte miejsce, ćwierćfinał i 1/8 finału. W Złotej Piłce był drugi w 1992 roku oraz trzeci w następnym.

2. MARCO VAN BASTEN. Miał osiemnaście lat, gdy w 1982 roku przyszedł z FC Utrecht do Ajaksu. Mógł się pochwalić opinią gracza niezwykle utalentowanego, który miał genialnie ułożoną stopę. Od razu trafił pod skrzydła Cruyffa, który po latach spędzonych zagranicą znowu grał w Ajaksie. Już po jego odejściu Boskiego Johana do Feyenoordu Rotterdam MVB został królem strzelców Eredivisie w sezonie 1983-84 i w następnym. Natomiast gdy Cruyff wrócił na De Meer, ówczesny obiekt Ajaksu, w roli trenera, jeszcze dwa razy wywalczył koronę i zdobył z Ajaksem w 1987 roku Puchar Zdobywców Pucharów. Wkrótce w wieku 23 lat odszedł do Milanu. Z tym klubem pod koniec dekady po dwa razy sięgnął po Puchar Mistrzów, Puchar Interkontynentalny i Superpuchar. Z kadrą Holandii wygrał Euro ’88 i był w półfinale następnego czempionatu kontynentalnego, zaś mundialu w 1990 roku nie wspomina dobrze, bo pomarańczowi zostali wyeliminowani przez Niemców już w 1/8 finału. Trzykrotnie został uhonorowany Złotą Piłką. Na pewno mógł osiągnąć o wiele więcej, ale z powodu kontuzji musiał zakończyć karierę piłkarską jeszcze przed trzydziestką.

1. JOHAN CRUYFF. Od niego wszystko się właściwie zaczęło. Jest symbolem wielkiego Ajaksu z pierwszej połowy lat 70, gdy holenderski klub trzy razy z rzędu zdobył Puchar Mistrzów. Dwukrotnie był królem strzelców Eredivisie (1967 i 1972). Nominalnie był środkowym napastnikiem, ale właściwie grał tam, gdzie chciał. W trakcie meczu schodził na skrzydła albo stawał się rozgrywającym. Niektórzy mówili, że właściwie on ustalał taktykę na mecze. Jego zdanie było najważniejsze i wszyscy musieli się z nim liczyć. Apodyktyczny – ktoś się z nim nie zgadzał, musiał szukać nowego miejsca pracy. Jesienią 1973 roku został sprzedany do Barcelony i tam także znakomicie się odnalazł. W sezonie 1973-74 po czternastu latach oczekiwań klub tłamszony wcześniej przez generalissimusa Francisco Franco doprowadził do upragnionego tytułu mistrza Hiszpanii. Został uznany za najlepszego piłkarza mundialu w 1974 roku, ale Holandia, której był kapitanem w meczu finałowym przegrała z gospodarzami, reprezentacją Republiki Federalnej Niemiec. Z występu w następnym mundialu zrezygnował, bo grożono jego rodzinie. Brązowy medalista Euro ’76, trzykrotny zdobywca Złotej Piłki. Zmarł wiosną tego roku w wieku 69 lat.

***

Z napastników, z którymi zdążył w Ajaksie zagrać Milik, do klubów zagranicznych już także zostali sprzedani – w 2015 roku Ricardo Kishna do włoskiego Lazio Rzym i Islandczyk Kolbeinn Sigthorsson do francuskiego FC Nantes, a w tym Duńczyk Viktor Fischer do angielskiego Middlesbrough. Może któryś z nich powalczy o miejsce w pierwszej dziesiątce takiego Topu.

Zbigniew Mroziński

Możliwość komentowania została wyłączona.