fot. SPP/SIPA USA/PressFocus

Mistrzostwa Świata 2026

16.07.2026 09:26

60+. Reprezentacja Anglii nie zaspokoiła swoich ambicji

Niezależnie od rozstrzygnięcia starcia o brąz, reprezentacja Anglii opuści Amerykę Północną niespełniona. Poleciała do niej po złoto i tylko ono się dla niej liczyło.

Maciej Sarosiek

– Naszym celem jest wygranie dużego turnieju i wierzymy, że Thomas daje nam możliwie najlepszą szansę na dokonanie tego – oświadczył tuż po zatrudnieniu Tuchela przez Angielski Związek Piłki Nożnej Mark Bullingham, dyrektor generalny federacji.

– Wiem, że brakuje tu pewnych trofeów. Chcę pomóc je zdobyć – oznajmił selekcjoner po podpisaniu kontraktu. Po wystosowaniu powołań na mistrzostwa świata potwierdził obrany cel: – Cel to triumf. Nie wstydzimy się tego przyznać, lecz szanujemy rywalizację, oponentów i trudności, które napotkamy w trakcie turnieju. Potrzebujemy oczywiście trochę szczęścia. Do tego zdrowia i nabrania rozpędu, by zawrzeć braterstwo i grać z pewnością siebie i odwagą. Będziemy musieli wykorzystać wyjątkowe momenty. Jeśli dotrzemy do fazy pucharowej, nie poradzimy sobie bez nerwów ze stali. Nie wszystko jest w naszych rękach, ale dobrze wypowiedzieć cel na głos, co uczyniliśmy już podczas pierwszego zgrupowania mojej kadencji.

– Mamy ambicję, by zwyciężyć – nie krył Harry Kane.

– Czuję, że każdy w składzie oraz sztabie wierzy, że możemy wygrać. Na 100% – zadeklarował Kobbie Mainoo.

Synowie Albionu byli na dobrej drodze do dopięcia swego. Zajęli pierwsze miejsce w grupowej tabeli, ustawszy wymianę ciosów z Chorwacją, nie przebiwszy się przez podwójną gardę Ghany i naruszywszy twardą szczękę Panamy. W 1/16 finału przegrywali z Demokratyczną Republiką Konga przez pięć 15-minutowych rund, ale w szóstej i ostatniej wyprowadzili dwa nokautujące ciosy. W 1/8 zadali Meksykowi trzy uderzenia, a dzięki heroicznej defensywie przyjęli dwa. W ćwierćfinale znów mocno się zachwiali, lecz przechytrzyli Norwegię. W półfinale wyczekiwali gongu i ogłoszenia ich finalistami, odliczali do tego minuty i sekundy, jednak Argentyna do nich doskoczyła, ogłuszyła, a gdy odzyskali rezon, to jej ręce były w górze. Tak blisko upragnionego triumfu. Tak daleko.

Oczekiwanie Anglików na odniesienie triumfu w czempionacie z udziałem dorosłych drużyn męskich trwa od 60 lat. 60 lat upokorzeń (brak kwalifikacji na ME 1972, MŚ 1974, ME 1976, MŚ 1978, ME 1984, MŚ 1994 i ME 2008, faza grupowa MŚ 2014 (ostatnie miejsce w tabeli!), 1/8 finału ME 2016 (Islandia!), rozczarowań (ćwierćfinał MŚ 1970, faza grupowa ME 1980 i MŚ 1982, ćwierćfinał MŚ 1986, faza grupowa ME 1988 i ME 1992, 1/8 finału MŚ 1998, faza grupowa ME 2000, ćwierćfinały MŚ 2002, ME 2004 i MŚ 2006, 1/8 finału MŚ 2010, ćwierćfinał ME 2012 i MŚ 2022) i niedosytu (trzecie miejsce na ME 1968, czwarte na MŚ 1990, półfinał ME 1996, czwarte miejsce na MŚ 2018, drugie na ME 2020 i 2024, trzecie lub czwarte na MŚ 2026). 60 lat traumy kolejnych pokoleń selekcjonerów, piłkarzy i kibiców. I potrwa jeszcze przynajmniej dwa lata, do ME 2028, których będą współgospodarzami.

– Jestem zawiedziony – przyznał Kane. – Zawiedziony ze względu na chłopaków, sztab, kibiców, wszystkich. Zawiedziony, bo tak ciężko pracowaliśmy, by tu być. Chłopaki dali z siebie wszystko, do ostatniej kropli potu, krwi, łez. Rozmawiamy o dobijaniu się do drzwi, jesteśmy blisko. Musimy znaleźć ten brakujący element na ostatnim etapie turnieju. Te turnieje wiele nas kosztują, wiele wysiłku, presji i mentalności i wiele z tego pokazaliśmy przez sześć, siedem tygodni, które spędziliśmy razem. Ale brakuje nam ostatniego elementu.

Label

Imię*

E-mail*

Label

Imię*

E-mail*

0 komentarzy

najstarszy

najnowszy oceniany

Wbudowane opinie

Zobacz wszystkie komentarze