Piłkarska putiniada
Sankcyjny mur wokół sportowej Moskwy kruszeje coraz bardziej. Kolejnym przełomem był niedawny start reprezentacji Rosji we włoskich igrzyskach paraolimpijskich. Rosjanie wystartowali tam pod swoją flagą, ze swoim hymnem, a końcowe podium wyglądało jak nowa Jałta: Chiny, Stany Zjednoczone i Rosja.
Zbigniew Rokita
Sportowa Rosja objęta jest sankcjami od ponad dekady: zaczęły się one jednak nie wraz z aneksją Krymu i zaatakowaniem Ukrainy w 2014 roku, a aferą dopingową, którą wykryto zaraz po Soczi. Kamieniem milowym był jednak rok 2022 i początek pełnoskalowej wojny – przełomem zwłaszcza dla piłki nożnej. A stało się to raptem kilka lat po całkiem już zaawansowanych próbach połączenia lig ukraińskiej i rosyjskiej (wówczas obie plasowały się w TOP 10). Jako że w sporcie czas płynie szczególnie szybko, już drugie pokolenie rosyjskich kibiców żyje pod sportowymi sankcjami.
Cztery lata temu Rosję ukarano jednak nieszczególnie dotkliwie. Rosjanie nie zostali wyrzuceni z FIFA, a jedynie ich reprezentacja oraz kluby nie mogą brać udziału w rozgrywkach międzynarodowych. Rosja gra więc dalej w najlepsze, czasem nawet pnie się w rankingu FIFA. Np. w ubiegłym roku wyprzedziła Polskę awansując o kilka pozycji. To możliwe, gdyż Rosjanie regularnie rozgrywają mecze towarzyskie. W Rosji, gdzie ministerstwo sportu pełni często rolę ministerstwa spraw zagranicznych, Rosjanie czasem grają z drużynami dobrymi jak Kamerun, Serbia czy Iran, a na ogół ze słabszymi, dzięki którym ciułają rankingowe punkty. Tymczasem nałożone na Moskwę sankcje mogłyby być znacznie bardziej dotkliwe: można by na przykład zakazać innym drużynom rozgrywania z Rosją spotkań lub zablokować transmisję czołowych europejskich lig na jej terytorium – bo to mecz Manchester City – Arsenal jest ważniejszy dla rosyjskiego kibica niż Rosja – Bhutan.
Normalnie funkcjonuje też liga rosyjska – oczywiście: uciekło stąd wielu zagranicznych zawodników (choć po rosyjskich boiskach wciąż biegają nieporównywalnie drożsi zawodnicy niż po polskich), uciekł kapitał, ale liga nie zdezorganizowała się w takim stopniu jak ukraińska. Pojawiają się tu nawet ciekawe wątki: np. wielka kariera niedawnej królowej strzelczyń żeńskiej ligi, zawodniczki Zenitu Petersburg, Polki Gabrieli Grzywińskiej.
W światowym sporcie zmienia się jednak stosunek do Rosji. Sprzyja temu upływ czasu, sprzyja też pojawianie się innych konfliktów, o wyższej dziś intensywności, na które FIFA nie reaguje – np. inwazja Izraela na Palestynę, Liban czy Izrael i pytania o to, dlaczego Rosja została ukarana, a Izrael nie. Sprzyja też fakt, że coraz mniej krajów opowiada się jednoznacznie po stronie Ukrainy – pokazują to np. kolejne głosowania w ONZ. Przeciwko rezolucji o potępieniu Rosji w wojnie z Ukrainą głosował m.in. Waszyngton – a niedawno byliśmy świadkami pierwszej w historii sytuacji, gdy gospodarz mundialu bombardował jego uczestnika.
Rosjanie od lat powoli wracają do światowego sportu, a różne federacje prowadzą różną politykę: od liberalnej jak w przypadku boksu przez ugodową jak w przypadku tenisa po bardziej asertywną jak w przypadku hokeja. Inna sprawa, że o ile nieobecność Rosjan czy Białorusinów w tenisie zmieniłaby oblicze tej dyscypliny, o tyle w piłce jest ona symboliczna (FIFA Białorusi sankcjami zresztą nie objęła).
Niewykluczone, że za jakiś czas Rosjanie wrócą i do futbolu. Czy będzie wówczas dochodziło do regularnych „niemeczów” i dyktowanych na korzyść Sbornej walkowerów? Gdy w polskiej grupie eliminacyjnej do Euro 2008 dwukrotnie nie udało się zorganizować spotkań Armenii i Azerbejdżanu, UEFA postanowiła wyznaczyć pary krajów, które z powodów politycznych nie powinny ze sobą grać (dziś jest ich kilka). Z iloma państwami nie będzie w stanie grać Rosja? Taki problem miał pół wieku temu Izrael i dlatego przeniósł się do UEFA. Jasne, polityka nie determinuje wszystkiego, a Słowacja odpadła w barażu z Kosowem, choć Bratysława należy do kilku stolic unijnych, które nie uznają kosowskiej niepodległości. Jak miałby wyglądać jednak mecz Rosji z Litwą, Polską czy Finlandią? Dobrze o tym pomyśleć, bo Gianni Infantino nie kryje, że gdyby zależało to od niego, Rosja już dawno byłaby przywrócona w pełni praw jako członek FIFA – nawet jeśli on sam dobrze wie, że hasło oddzielenia sportu od polityki jest naiwnością. Z jakiegoś bowiem powodu zawsze w historii wysuwa je nie ofiara, a agresor.
Publicystyka
Harry Kane wygrał Złotą Piłkę za sezon 2025/26. Warto wspomnieć też o ogromnym sukcesie Ewy Pajor.
Publicystyka
Rosyjska inwazja na Ukrainę rozpoczęła się 12 lat temu i miała dla piłki nożnej liczne konsekwencje. W pierwszej fazie wojny były to m.in. powstanie za zgodą UEFA Krymskiego Związku Piłki Nożnej czy zajęcie przez Rosję ważnej infrastruktury sportowej, w tym Szachtara Donieck. Po 2022 r. doszło z kolei do załamania się rosyjskich i ukraińskich klubów czy do izolacji rosyjskiego futbolu (choć, jeśli pamiętamy skandaliczny 72. Kongres FIFA w Dausze, na którym Gianni Infantino składał Rosji gratulacje i uznał rosyjski za nowy oficjalny język organizacji, możemy podejrzewać, że prezydent FIFA został do takich kroków przymuszony).
Publicystyka
Jak zawsze najciekawsze materiały zapowiada Zbigniew Mucha. Tym razem m.in. fenomen Barcelony oraz niezwykła historia ostatniego meczu reprezentacji NRD. Do tego wywiady, polska i zagraniczna piłka oraz dużo więcej. Obejrzyjcie zapowiedź wydania i zajrzyjcie do najnowszego numeru!
Publicystyka
Było to kilkanaście lat temu, wydaje mi się, że w dniu meczu Lecha Poznań z fińskim FC Honka. Byłem młodziutki, wychodząc z redakcji spytałem obecnych, gdzie będą wieczorem oglądać mecz eliminacji Ligi Europejskiej. Wiedziałem, że pozostali redaktorzy nie interesują się piłką, ale byłem wówczas jeszcze przekonany, że cały kraj, nawet nie-kibice, że wszyscy Polacy oglądają takie mecze. To chyba tego dnia dowiedziałem się, że obok siebie istnieją dwa oddzielne światy.
Publicystyka
– Tak miało być. Zaczęliśmy w Atlancie, a skończymy w Nowy Jorku. Jest już blisko. Idziemy po to! – krzyczał w szatni po zwycięstwie nad Francją najlepszy na boisku Dani Olmo. Słowa te oddają nastrój euforii w zespole Luisa de la Fuente oraz w całym kraju – wszyscy Hiszpanie zgadzają się z gwiazdą zespołu: po czymś takim, jak obalenie Francji, nie można przegrać finału, ktokolwiek byłby rywalem.
Najnowsze
Pogoń Szczecin testuje piłkarza. Na co dzień występuje we Francji
Ekstraklasa
O co Polska gra w Lidze Narodów? Możliwe scenariusze
Reprezentacja Polski
OFICJALNIE: Michael Carrick nie jest już szkoleniowcem Manchesteru United
Premier League
To on posędziuje mecz Rumunia – Polska. Prowadził starcia Jagiellonii i Lecha
Reprezentacja Polski
