Piłkarskie rewolucje, czyli jak Michel Platini zaczyna kampanię wyborczą

Jak szef europejskiego futbolu argumentował swoją idee? – To na razie tylko pomysł – powiedział Platini. – Jesteśmy dopiero na początku drogi, ale sprawa jest otwarta i wszystko jest możliwe. Skoro taki system panuje w Ameryce Południowej, to dlaczego nie mielibyśmy wprowadzić go także w Europie? – dodał. Francuz ma oczywiście rację, ponieważ we wspomnianej Copa America od 1993 roku zapraszane są zespoły z innych kontynentów (m.in. Meksyk, USA, Japonia i Kostaryka), ale czy aby na pewno takie rozwiązanie byłoby odpowiednie dla Europy?

CONMEBOL, czyli południowoamerykańska federacja piłkarska zrzesza bowiem jedynie dziesięć zespołów i wszystkie one biorą udział w Copa America. Jako, że dziesięć drużyn, to zbyt małe grono, by rozgrywać turniej piłkarski, to nic dziwnego, że zaproszenia otrzymują zespoły z innych stref piłkarskich, jednak przeważnie chodzi o kraje z Ameryki Środkowej lub Północnej. Wyjątkiem jest w tym przypadku Japonia. Nieco inaczej to wszystko wygląda w Europie, gdzie w UEFA zrzeszone są 54 reprezentacje, z czego blisko połowa – po wprowadzeniu nowego systemu rozgrywek – zagra na EURO 2016 we Francji. Kosztem kogo miałaby na Mistrzostwach Europy grać Brazylia czy Argentyna? Czy byłoby to zagranie fair w stosunku do Niemców, Włochów, Anglików czy nawet Polaków? Nie i Platini musi o tym pamiętać.

Jedynym z plusów takiego rozwiązania miałoby być podniesienie rangi turnieju, co jest także kompletną bzdurą. EURO nie ma bez przyczyny jest nazywane trudniejszym turniejem od Mistrzostw Świata, ponieważ – jeszcze na starych zasadach – spotykało się na nim szesnaście najlepszych zespołów. Nie było słabeuszy i drużyn przypadkowych, a to prowadziło prostą drogą do tego, że wygranie imprezy niosło ze sobą ogromny prestiż. Impreza trudna, impreza wymagająca i nie potrzebująca Brazylijczyków czy Japończyków. Zresztą, jakby to wyglądało, gdyby Canarinhos wywalczyli tytuł najlepszej drużyny w Europie? Jednym słowem, kabaret.

Drugim pomysłem Michela Platiniego jest powołanie do życia Ligi Narodów. Na czym rzeczona liga miałaby polegać? Zespoły narodowe zamiast rozgrywania meczów towarzyskich, zostałyby podzielone na pięć grup, według miejsc w rankingu oraz potencjału. Pierwsza i druga grupa zrzeszałaby najlepsze i plasujące się najwyżej w rankingu drużyny. Trzecia i czwarta liczyłyby po szesnaście zespołów, a cała reszta grałaby w ostatniej. Każda drużyna miałaby możliwość awansu, a zwycięzca całych rozgrywek otrzymałby pokaźną nagrodę finansową.

Z jednej strony, sama idea Ligi Narodów jest na razie dość mglista. Ile takich meczów w ciągu roku miałyby rozgrywać reprezentacje? Dlaczego najlepsi mieliby grać tylko między sobą? Dlaczego kraje mniejsze i słabsze miałyby być spychane na jeszcze dalsze peryferia futbolu? No i co z wolną wolą selekcjonerów, którzy w kontekście spotkań eliminacyjnych czy tych na wielkich turniejach chcieliby się sprawdzić z konkretnym rywalem, a nie takim, którego narzuci UEFA? Jeśli wszystko to zestawić z ideą prezydenta Europejskiej Federacji Piłkarskiej u uproszczeniu drogi słabszych zespołów do Ligi Mistrzów i Ligi Europy w rozgrywkach klubowych, to chyba każdy widzi, że nie idzie to ze sobą w parze.

Z drugiej strony, można zrozumieć argumenty tych, którzy uważają, że w mocno przepełnionych kalendarzach, spotkania towarzyskie mają coraz mniejszy sens i są zmorą menedżerów klubów, którzy niezbyt ochoczo zgadzają się na puszczanie swoich zawodników na mecze bez stawki. Wprowadzenie rywalizacji – nawet tak sztucznie utworzonej – może zmienić ich nastawianie, a także nastawienie samych piłkarzy, którzy często gęsto odmawiają przyjazdu na zgrupowania kadr z powodu mniej lub bardziej poważnych kontuzji. To jednak tylko jeden i to dość wątpliwy pozytyw pomysłu Platiniego. Mimo tego, że szczegółów jeszcze nie znamy, to minusów naliczyliśmy już tak wiele, że sprawa wydaje się rozstrzygnięta.

Podobne zdanie w temacie ma prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej, Zbigniew Boniek. – „Liga Narodów to chora idea, gorsza od Euro z Brazylią. To może zabić reprezentacje i ich kult” – napisał przed kilkoma dniami na swoim Twitterze.

Pomysły Platiniego i jego świty to na razie melodia przyszłości, ale już dzisiaj wzbudzają one ogromne kontrowersje. Można się spodziewać, że część federacji europejskich postawi swoje weto przeciwko takim ideą i na pewno będą one przedmiotem gorąco sporo, co można wywnioskować chociażby po słowach wspomnianego Bońka, którego z szefem UEFA wiążą przecież więcej niż formalne stosunki. Niewykluczone także, że wspomniane pomysły nigdy nie wejdą w życie i są one jedynie początkiem długiej kampanii wyborczej Francuza przed wyborami w FIFA. Aktywny, mający głowę pełną nowatorskich rozwiązań prezydent światowego futbolu? Tak, Platini dobrze wie, że gra jest warta świeczki, ale musi uważać, ponieważ na oderwanych od rzeczywistości pomysłami na fotel Seppa Blattera nie wjedzie.