Rybusowe jin-jang
Rosyjska inwazja na Ukrainę rozpoczęła się 12 lat temu i miała dla piłki nożnej liczne konsekwencje. W pierwszej fazie wojny były to m.in. powstanie za zgodą UEFA Krymskiego Związku Piłki Nożnej czy zajęcie przez Rosję ważnej infrastruktury sportowej, w tym Szachtara Donieck. Po 2022 r. doszło z kolei do załamania się rosyjskich i ukraińskich klubów czy do izolacji rosyjskiego futbolu (choć, jeśli pamiętamy skandaliczny 72. Kongres FIFA w Dausze, na którym Gianni Infantino składał Rosji gratulacje i uznał rosyjski za nowy oficjalny język organizacji, możemy podejrzewać, że prezydent FIFA został do takich kroków przymuszony).
Zbigniew Rokita
W 2022 r. FIFA zezwoliła grającym w Rosji obcokrajowcom rozwiązać kontrakty. Wśród zagranicznych zawodników byli reprezentanci Polski: Grzegorz Krychowiak, Rafał Augustyniak, Sebastian Szymański i Maciej Rybus. Trzech pierwszych odeszło, ostatni został. Ich sytuacja była jednak odmienna. O ile trzej pierwsi w Rosji grali od 3-4 lat i swoje życia mieli gdzie indziej, o tyle Rybus występował tam znacznie dłużej. W rozmowie z TVP Sport mówił: „Mam tam żonę, która jest Rosjanką, dwóch synów, nieruchomości, życie, które rozwijało się przez ponad dziesięć lat. Tak naprawdę to w Rosji zostałem prawdziwym mężczyzną, założyłem rodzinę, zarobiłem pieniądze i zabezpieczyłem naszą przyszłość. Tam też osiągnąłem największe sukcesy piłkarskie. Zostawienie tego wszystkiego z dnia na dzień nie było takie proste”.
Wiosną 2022 r. Rybus podjął być może najważniejszą decyzję w swoim życiu. Następnie wszystko, co mogło pójść nie tak, rzeczywiście poszło nie tak. Najpierw jako jedyny zawodnik reprezentacji został z niej wykluczony, a od kibiców otrzymywał pogróżki (nie był zresztą jedynym polskim obywatelem, który pozostał w Rosji; podobną decyzję podjęła Gabriela Grzywińska, wieloletnia reprezentantka Polski. To niedawna królowa strzelczyń ligi rosyjskiej kobiet, przez kilka lat grała w Zenicie Petersburg z logiem Gazpromu na koszulce, obecnie gra w Spartaku). Rybus przestawał grać też w klubie, kontuzje w wieku 33 lat wyeliminowały go z piłki na najwyższym poziomie. W końcu wylądował w amatorskiej lidze mediów, tracąc nadzieję na powrót do prawdziwej gry. Następnie, pod koniec ubiegłego roku, rozpadło się jego małżeństwo, dzieci zostały przy matce, a on wrócił do Polski. Na emeryturę trafił do III-ligowego (w ubiegłym sezonie jeszcze IV-ligowego) Pelikana Łowicz, swojego macierzystego zespołu, w którym według medialnych doniesień zarabia 500 złotych. Na rękę.
Rybus dla wielu jest czarnym charakterem polskiej piłki. Ale w 2022 r. znalazł się w sytuacji być może tragicznej, w której każdy wybór byłby zły – pytanie jedynie: czy któryś ze złych mógłby być lepszy od innych?
We wspomnianej rozmowie Rybus pytał: „Czy ja robię komuś krzywdę?”. Na kulturowym Zachodzie postawy ocenia się według kryterium dobra i zła, tymczasem w wielu kulturach Wschodu ustala się raczej, czy działanie przynosi pożytek. Pytanie więc można przeformułować: czy świat byłby lepszym miejscem, gdyby Maciej Rybus u progu wojny w Rosji pozostawił swoje dzieci i żonę (ta nie chciała emigrować – czemu by miała?), potępił Moskwę i wyjechał do Polski? Wszystko zależy bowiem od tego, o którym Rybusie mówimy: o Rybusie prywatnym – mężu i ojcu, czy o Rybusie publicznym – piłkarzu? Jako mąż i ojciec być może zachował się właściwie, jednak jako osoba, która zagrała 66 razy w kadrze, nosiła polską flagę i śpiewała hymn, obrasta on znaczeniami i chcąc nie chcąc każde jego działanie coś symbolizuje. Rybusów jest bowiem dwóch i gdy jeden ma rację, drugi może się mylić. Być może bowiem częściej w historii coś było i tym i tym niż albo tym, albo tym.
Niestety, obraz jest nieco bardziej skomplikowany. W tym czasie Rybus nie był jedynie piłkarzem, ale stał się również częścią rosyjskiej propagandy. Np. gdy w 2024 r. podczas obchodów Dnia Zwycięstwa 9 maja paradował ze wstążką św. Jerzego – symbolem rosyjskiego imperializmu, nacjonalizmu i inwazji na Ukrainę. Nie mógł o tym nie wiedzieć. Kiedy indziej mówił, już podczas wojny, że lubi życie w Rosji. Na szczęście tych legitymizujących Rosję gestów nie było wiele więcej. Nie ma jednej odpowiedzi na pytanie, czy Rybus wiosną 2022 r. postąpił słusznie. Zobaczymy jak pójdzie mu teraz w Pelikanie. Niestety – póki co tam też nie gra. Leczy kontuzję.
Publicystyka
Jak zawsze najciekawsze materiały zapowiada Zbigniew Mucha. Tym razem m.in. fenomen Barcelony oraz niezwykła historia ostatniego meczu reprezentacji NRD. Do tego wywiady, polska i zagraniczna piłka oraz dużo więcej. Obejrzyjcie zapowiedź wydania i zajrzyjcie do najnowszego numeru!
Publicystyka
Było to kilkanaście lat temu, wydaje mi się, że w dniu meczu Lecha Poznań z fińskim FC Honka. Byłem młodziutki, wychodząc z redakcji spytałem obecnych, gdzie będą wieczorem oglądać mecz eliminacji Ligi Europejskiej. Wiedziałem, że pozostali redaktorzy nie interesują się piłką, ale byłem wówczas jeszcze przekonany, że cały kraj, nawet nie-kibice, że wszyscy Polacy oglądają takie mecze. To chyba tego dnia dowiedziałem się, że obok siebie istnieją dwa oddzielne światy.
Publicystyka
Sankcyjny mur wokół sportowej Moskwy kruszeje coraz bardziej. Kolejnym przełomem był niedawny start reprezentacji Rosji we włoskich igrzyskach paraolimpijskich. Rosjanie wystartowali tam pod swoją flagą, ze swoim hymnem, a końcowe podium wyglądało jak nowa Jałta: Chiny, Stany Zjednoczone i Rosja.
Publicystyka
– Tak miało być. Zaczęliśmy w Atlancie, a skończymy w Nowy Jorku. Jest już blisko. Idziemy po to! – krzyczał w szatni po zwycięstwie nad Francją najlepszy na boisku Dani Olmo. Słowa te oddają nastrój euforii w zespole Luisa de la Fuente oraz w całym kraju – wszyscy Hiszpanie zgadzają się z gwiazdą zespołu: po czymś takim, jak obalenie Francji, nie można przegrać finału, ktokolwiek byłby rywalem.
Publicystyka
Nie interesuje mnie, czy Robert Lewandowski zarobi w Chicago 10, 20 czy 50 milionów dolarów. Nie interesuje mnie, czy zbuduje swoją markę na amerykańskim rynku. Interesuje mnie tylko jedno – co przenosiny do Fire oznaczać będą dla reprezentacji Polski?
Najnowsze
Desire Doue zmieni klub? Gigant szykuje transferowy hit!
Świat
Gasparik o przedłużeniu kontraktu. „Chcemy tworzyć nową kartę w historii Górnika”
Ekstraklasa
Stolarski wskazał problemy Widzewa. „Zbyt łatwo oddajemy prowadzenie”
Ekstraklasa
Ekstraklasa, 1. Liga. Gdzie oglądać piątkowe mecze?
Ekstraklasa
