Kane i kropka
Harry Kane wygrał Złotą Piłkę za sezon 2025/26. Warto wspomnieć też o ogromnym sukcesie Ewy Pajor.
Zbigniew Mucha
Na początek odnotujmy wielki sukces Ewy Pajor, która w Londynie przegrała tylko z Alexią Putellas. Słusznie napisał Paweł Wilkowicz: „W erze Hiszpanii być drugim w Złotej Piłce kobiet to jak wygrać. Zwłaszcza gdy jesteś z kraju, w którym piłka kobiet to ty i ludzie, z którymi idziesz przez karierę”.
Mamy nowego króla futbolu. To Harry Edward Kane. Nie ukrywam – mój faworyt. I być może są od niego lepsi piłkarze (to akurat trudne do zmierzenia, bo czy tak do końca wiadomo: co to znaczy lepszy?), nawet w samym Bayernie rośnie mu pod nosem fenomen Michaela Olise, to jednak Harry bezapelacyjnie zasłużył na Złotą Piłkę. Koniec, kropka.
Leszek Orłowski ma swoje przemyślenia na temat tegorocznej elekcji i do zapoznania się z nimi zapraszam na stronę 55 tygodnika numer 44. Ja już się zapoznałem i tradycyjnie nie do końca się zgadzam. Otóż Leszek twierdzi, że rywalizując z dwoma, jak się wyraził, zarozumialcami (Mbappe i Yamalem), wykreowany na skromnego chłopaka Kane, właśnie swoją skromnością ujął elektorów. Że gdyby Mbappe powiedział po prostu: „Zostałem królem strzelców trzech najważniejszych rozgrywek sezonu i niech to mówi za mnie”, to by zwyciężył. No, nie. Pomijając fakt, że chyba Harry’ego nikt nie musiał sztucznie wykreowywać na skromnisia, bo on taki po prostu jest (nawet jeśli faktycznie na ręku miał model Rolexa za milion funtów), to niby dlaczego La Liga ma należeć do trójki najważniejszych rozgrywek na świecie, skoro od dwóch lat jej przedstawiciele finały LM oglądają w telewizji? Nieco karkołomna wydaje mi się również teza, że zwolennicy Mbappe tak bardzo nie chcieli, żeby Złotą Piłkę otrzymał Yamal, a fani Yamala, żeby wygrał Mbappe, że w konsekwencji otrzymał ją Kane.
Nawiasem mówiąc, to Złota Piłka musi ważyć sporo. Krótko po londyńskiej Gali, w Monachium odbył się Der Klassiker. Zakończył się remisem, a Harry wyraźnie nie był sobą w tym meczu. Piłka go nie słuchała, nie leciała tak jak zwykle, czyli tam, gdzie on chciał. Natomiast dobra wiadomość dla Bayernu jest następująca – okazało się, że grając w Bundeslidze też można sięgać po Złotą Piłkę. To pierwsza dobra wiadomość. Druga – Kane właśnie przedłużył umową z Bawarczykami do 2029 roku.
Nie pamiętam wcześniejszych angielskich triumfatorów. O Matthewsie, Charltonie i Keeganie tylko czytałem. Okej, pamiętam Owena, ale ten fakt wyparłem, bo mi się nie podobał – byłem przekonany, że za rok 2001 Złotą Piłkę otrzyma Kahn. Natomiast deprecjonowanie triumfu kapitana Albionu przez kogokolwiek jest dziś nie na miejscu. Mowa wszakże o piłkarzu, który z Tottenhamu był wypożyczany raz za razem nawet poza Premier League, by nabrać piłkarskiej ogłady, a dziś jest futbolistą pełnym i znakomitym, stanowiąc wzorzec napastnika, choć nie brak głosów, że jego przesadne zaangażowanie w grę obronną ostatecznie może obrócić się przeciwko niemu.
Mówimy też o gwiazdorze, który nie wie, co to skandal, stroni od blichtru (tak, wiem, zegarek…), pozbawiony jest narcyzmu. O człowieku, który od prawie 20 lat jest z kobietą, którą pocałował pierwszy raz w szkole i który tak pięknie, lecz pokornie, przemawiał w Palladium Theatre. „Wśród innych, których ego potrafi wymknąć się spod kontroli przy okazji Ballon d’Or, Kane jest dobrym, sumiennym, pracowitym – i niezwykle utalentowanym – profesjonalistą. Sprawia wrażenie zwycięzcy z innej epoki, w jak najlepszym tego słowa znaczeniu” – napisał na X Miguel Delaney z „The Independent”.
Tegoroczna impreza organizacyjnie nie okazała się, niestety, pasmem samych fajerwerków. Przeciągała się niemiłosiernie, a rozpoczęła z 45-minutowym opóźnieniem. Częste przerwy reklamowe wywoływały głośno wyrażaną przez salę dezaprobatę, zaś antrakt obwieszczany po ogłoszeniu nominacji, a tuż przed otwarciem kopert, irytował. Wobec powyższego, umieszczenie w dziesiątce historycznych laureatów, wśród właściwych zdjęć Karla-Heinza Rummenigge, fotografii jego brata Michaela, było tylko kłopotliwym drobiazgiem, który zresztą pewnie mało kto dostrzegł. Tego typu gala to jednak ogromne przedsięwzięcie i czasami coś może się zwyczajnie nie udać, więc warto podejść do zagadnienia z wyrozumiałością.
I już zupełnie na koniec: okładka tygodnika numer 42 z 21 października okazała się prorocza. Wybierając pięć postaci, kandydatów do Złotej Piłki, trafiliśmy bez pudła, wszystkie znalazły się w pierwszej piątce, podczas gdy wrześniowe wydanie „L’Equipe” z okładką poświęconą plebiscytowi miało cztery trafienia na pięć. Mała rzecz, a cieszy.
Publicystyka
Rosyjska inwazja na Ukrainę rozpoczęła się 12 lat temu i miała dla piłki nożnej liczne konsekwencje. W pierwszej fazie wojny były to m.in. powstanie za zgodą UEFA Krymskiego Związku Piłki Nożnej czy zajęcie przez Rosję ważnej infrastruktury sportowej, w tym Szachtara Donieck. Po 2022 r. doszło z kolei do załamania się rosyjskich i ukraińskich klubów czy do izolacji rosyjskiego futbolu (choć, jeśli pamiętamy skandaliczny 72. Kongres FIFA w Dausze, na którym Gianni Infantino składał Rosji gratulacje i uznał rosyjski za nowy oficjalny język organizacji, możemy podejrzewać, że prezydent FIFA został do takich kroków przymuszony).
Publicystyka
Jak zawsze najciekawsze materiały zapowiada Zbigniew Mucha. Tym razem m.in. fenomen Barcelony oraz niezwykła historia ostatniego meczu reprezentacji NRD. Do tego wywiady, polska i zagraniczna piłka oraz dużo więcej. Obejrzyjcie zapowiedź wydania i zajrzyjcie do najnowszego numeru!
Publicystyka
Było to kilkanaście lat temu, wydaje mi się, że w dniu meczu Lecha Poznań z fińskim FC Honka. Byłem młodziutki, wychodząc z redakcji spytałem obecnych, gdzie będą wieczorem oglądać mecz eliminacji Ligi Europejskiej. Wiedziałem, że pozostali redaktorzy nie interesują się piłką, ale byłem wówczas jeszcze przekonany, że cały kraj, nawet nie-kibice, że wszyscy Polacy oglądają takie mecze. To chyba tego dnia dowiedziałem się, że obok siebie istnieją dwa oddzielne światy.
Publicystyka
Sankcyjny mur wokół sportowej Moskwy kruszeje coraz bardziej. Kolejnym przełomem był niedawny start reprezentacji Rosji we włoskich igrzyskach paraolimpijskich. Rosjanie wystartowali tam pod swoją flagą, ze swoim hymnem, a końcowe podium wyglądało jak nowa Jałta: Chiny, Stany Zjednoczone i Rosja.
Publicystyka
– Tak miało być. Zaczęliśmy w Atlancie, a skończymy w Nowy Jorku. Jest już blisko. Idziemy po to! – krzyczał w szatni po zwycięstwie nad Francją najlepszy na boisku Dani Olmo. Słowa te oddają nastrój euforii w zespole Luisa de la Fuente oraz w całym kraju – wszyscy Hiszpanie zgadzają się z gwiazdą zespołu: po czymś takim, jak obalenie Francji, nie można przegrać finału, ktokolwiek byłby rywalem.
Najnowsze
Tak Urban tłumaczy brak powołania dla Nowaka! „Patrzymy na zawodników troszeczkę młodszych”
Reprezentacja Polski
Węgrzyn przed derbami Krakowa: Cracovia nie gra na miarę możliwości. Trener za to odpowiada
Ekstraklasa
Jan Urban zaskoczył! Znamy listę powołanych na listopadowe zgrupowanie
Reprezentacja Polski
Wisła czy Cracovia? Oto historyczny bilans derbów Krakowa!
Ekstraklasa
