Od Rui Patricio do Ronaldo, czyli nasza „11” gwiazd Euro 2016

Najlepsza jedenastka Euro 2016 według „Piłki Nożnej”:

Rui Patricio (Portugalia) – Łukasz Piszczek (Polska), Mats Hummels (Niemcy), Leonardo Bonucci (Włochy), Giorgio Chiellini (Włochy) – Aaron Ramsey (Walia), Marek Hamsik (Słowacja), Dimitri Payet (Francja) – Gareth Bale (Walia), Antoine Griezmann (Francja), Cristiano Ronaldo (Portugalia).

Rui Patricio w fazie grupowej nie grał pewnie, ponadto nie sprzyjało mu szczęście. Ale okazało się, że dla niego prawdziwe mistrzostwa zaczęły się od fazy pucharowej. W niej bronił niesamowicie, nie popełnił najmniejszego błędu. To był jego gwiezdny czas!

Mats Hummels w fazie grupowej był jeszcze w cieniu innych zawodników, ale dwa pierwsze mecze Niemców w fazie pucharowej wysunęły go na czoło graczy z tej pozycji. Jakaż szkoda, że nowego piłkarza Bayernu zabrakło w półfinale! W starciach przeciwko Słowakom i Włochom z tylnego fotela czuwał na całością gry swojego zespołu, organizował ją i nierzadko sam rozgrywał akcje. To samo można powiedzieć o Leonardo Bonuccim: perfekcyjny w defensywie i finezyjny w grze do przodu. Słabiej spisał się w meczu z Irlandią, nie strzelił karnego Niemcom i dlatego przegrywa u nas rywalizację z Hummelsem. Giorgio Chiellini to bodaj najsolidniejsza firma w światowym futbolu. Jest piłkarzem, który zawsze gra bardzo dobrze, a na Euro zbliżył się do perfekcji.

Nikt spośród pomocników nie grał na Euro tak natchnionego futbolu jak Aaraon Ramsey. Trafił z formą, idealnie pasowała mu taktyka obrana dla całego zespołu przez trenera. Szybko myślał, szybko biegał, szybko grał piłką – na ogół za szybko dla rywali. Można tylko przypuszczać, że z nim w składzie Walijczycy nie zatrzymaliby się na półfinałach. Jego brak w meczu z Portugalią był jak nieobecność Zbigniewa Bońka w półfinale MŚ 1982 Włochy – Polska. Marek Hamsik w zasadzie pod żadnym względem nie ustępował Ramseyowi, można by o nim napisać dokładnie te same słowa co o Walijczyku. Miał jednak pecha, bo jego przeciętny zespół zbyt szybko wpadł na potentata, z którym nie miał szans.

Najlepszym skrzydłowym turnieju był bez dwóch zdań Dmitri Payet. Też, niczym Ramsey, momentami natchniony, cieszył oko fantazją w grze, ochotą, z jaką kiwał się z rywalami i skłonnością do podejmowania ryzykownych a trafnych decyzji. Trzeba jednak zauważyć, że najlepszy był w fazie grupowej. Jakim cudem taki zawodnik nigdy dotychczas nie grał w wielkim klubie? Chyba zabrakło mu dobrego agenta, bo potrafi wszystko, co musi umieć gwiazdor Realu, Barcelony czy PSG. Na pewno nie wszyscy zgodzą się z poglądem, że Łukasz Piszczek był najlepszym polskim piłkarzem na Euro. Natomiast jako jedyny z biało-czerwonych dostaje miejsce w naszej drużynie gwiazd, bo na jego pozycji była najsłabsza konkurencja.

Antoine Griezzman (naszym zdaniem mimo porażki Francji w finale MVP turnieju) był jednym z faworytów do zdobycia tytułu króla strzelców i nie zawiódł. A przecież trener nie ułatwił mu zadania w kilku meczach wysyłając na skrzydło, co napastnikowi Atletico wyraźnie nie odpowiadało. Żywotny, poszukujący, penetrujący, znikał z radarów obrońcom rywali; nie było na turnieju zawodnika trudniejszego do upilnowania niż on. Gareth Bale grał ze swobodą i swadą arcymistrza. W dodatku w fazie grupowej co kopnął, to piłka wpadała do bramki rywala. To jego akcja dała Walii zwycięstwo w szalenie trudnym meczu z Irlandią Północną. Wielki piłkarz zaliczył wielki turniej. Cristiano Ronaldo przez całą imprezę czaił się do skoku, który nastąpił na początku drugiej połowy meczu z Walią. Wcześniej swymi bramkami w meczu z Węgrami przepchnął Portugalię do fazy grupowej, a gol z Chorwacją padł po jego asyście. Poza tym skupiał na sobie uwagę rywali, dzięki czemu błyszczeli jego koledzy.

Oto najwięksi, naszym zdaniem, bohaterowie Euro. A w numerze 28/2016 „Piłki Nożnej” nasi Czytelnicy znajdą szerszy ranking najlepszych graczy imprezy czyli Top 33.  

Leszek Orłowski 

„Piłka Nożna”