Ligi w Europie Serie A

03.04.2013 11:58

Legendy Futbolu: Lazio, Juve, genialny rzemieślnik, czyli Pavel Nedved (23)

PilkaNozna.pl kontynuuje cykl „Legendy Futbolu”. W każdą środę prezentujemy sylwetkę osobowości ze świata piłki nożnej, która zapisała się złotymi zgłoskami na kartach historii tej dyscypliny. Dzisiaj wracamy do bliższych nam czasów i skupiamy się na jednym z najlepszych czeskich piłkarzy, Pavle Nedvedzie.

Nedved nie był najlepiej wyszkolonym technicznie piłkarzem w dziejach. Nie miał zawrotnej szybkości. Nie miał znakomitych warunków fizycznych. Nie strzelał wielu goli. Mimo że głównie ustawiany był na boku pomocy, nie był też typowym skrzydłowym. Wszystkie swoje braki nadrabiał natomiast ambicją i tytaniczną pracą. Płuca miał z żelaza, a jak było trzeba, biegał i za jedenastu kolegów. Nigdy nie przeszedł obok meczu. – Moja gra i życie są bardzo proste. Jestem zwykłym robotnikiem – mówił skromnie.

– Nie jestem takim piłkarzem jak np. Zidane, który futbol ma we krwi. Na wszystko musiałem bardzo ciężko zapracować – przyznał innym razem. Choć nie uważał się za wirtuoza, dzięki wspomnianej ambicji stał się jednym z najlepszych piłkarzy na świecie.

Po ojcu

Pavel Nedved urodził się w przedostatni dzień sierpnia 1972 roku w Skalnej, niedaleko Chebu. Jego ojciec Vaclav występował w drugoligowym RH Cheb, i to on zaraził go miłością do futbolu. Kiedy Pavel miał 5 lat już zaczął treningi w TJ Skalna. Po ośmiu latach przeniósł się do klubu, w którym grał jego tata. Przez rok występował w drużynie juniorów, a następnie przeszedł do Skody Pilzno, która również grała na drugim szczeblu rozgrywek w kraju. Już w 1988 roku Sparta Praga złożyła ofertę kupna Nedveda, ale do transakcji nie doszło. Nie zgodził się na nią ojciec Pavla. To była kara, za to, że jego syn oblał rok w szkole. Vaclav postawił Pavlowi jasny warunek: będzie mógł myśleć o poważnej karierze, jeżeli uzyska średnie wykształcenie. Nedvedowi udało się to w 1991 roku i od razu przeszedł do stołecznej Dukli, w której odbył służbę wojskową. Po niej przeszedł do lokalnej Sparty, skąd wypłynął na szerokie wody.

Promocja na Euro 1996

W reprezentacji Czech zadebiutował 5 czerwca 1994 roku w meczu z Irlandią. 2 lata później wystąpił już na mistrzostwach Europy w Anglii, w których, jak wielu jego kolegów z drużyny, przedstawił się światu. W fazie grupowej nasi południowi sąsiedzi nieoczekiwanie pokonali Włochów 2:1 (w 4. minucie do bramki trafił Nedved) i ich kosztem wyszli z grupy. W ćwierćfinale Czesi pokonali Portugalię, a w półfinale po karnych Francję. Wygrana z dwoma faworytami nie była przypadkiem – tak narodziła się zdolna generacja czeskiego futbolu z Pavlem Nedvedem na czele. W wielkim finale sukces też był blisko. Berger dał prowadzenie Czechom, ale dwie bramki Olivera Bierhoffa zadecydowały o triumfie Niemców. Mimo to piłkarze Dusana Uhrina byli największym objawieniem Euro.

Przed turniejem Nedved podpisał umowę ze słowackim FC Koszyce. Po nim jednak wszystko się zmieniło, a jego menadżer długo się starał, żeby rozwiązać kontrakt ze Słowakami. Agent miał dla Nedveda konkretne oferty z PSV oraz Lazio, a Czech wybrał grę dla włoskiego klubu. Spory wpływ na decyzję Pavla miało to, że trenerem rzymskiego zespołu był wówczas jego rodak Zdenek Zeman. Jak się okazało, Nedved już nigdy więcej nie zagrał w lidze czeskiej. Zdobył w niej 26 bramek i zaliczył trochę powyżej stu występów.

Już w pierwszym sezonie w Lazio stał się pierwszoplanową postacią zespołu. Strzelił 11 goli i pomógł zespołowi zdobyć Puchar Włoch. W meczu o Superpuchar rzymianie okazali się lepsi od Juventusu. W 1999 roku Lazio zdobyło Puchar Zdobywców Pucharów, a Nedved strzelił zwycięskiego gola w finale z Realem Mallorca. Na początku następnego sezonu razem z zespołem triumfował w Superpucharze Europy. W 2000 roku wywalczył swoje pierwsze mistrzostwo Włoch.

Wspomniane sukcesy i ogromny w nich udział czeskiego pomocnika sprawiły, że oferty za jego kartę zaczęły napływać z największych klubów, z Manchesterem United na czele. Nedved początkowo przedłużył kontrakt z rzymianami, ale w końcu przekonał go Juventus Turyn, do którego przeszedł za 35 milionów dolarów. W Starej Damie miał zastąpić Zinedine’a Zidane’a, który za 65 mln zasilił szeregi Realu Madryt.

Bianconeri

Na początku przygody z Juve nie prezentował się najlepiej. Dopiero w rundzie wiosennej pokazał co potrafi. M.in. dzięki jego dobrej grze Bianconeri sięgnęli po scudetto. Drugi sezon w Turynie był jego najlepszym w klubowej piłce. Nedved prowadził drużynę od zwycięstwa do zwycięstwa, a Juventus znakomicie spisywał się w Lidze Mistrzów. W ćwierćfinale odprawił Barcelonę, a w półfinale Real Madryt. Niezwykle udany był zwłaszcza rewanżowy mecz z Królewskimi (w pierwszym na Estadio Santiago Bernabeu było 2:1 dla gospodarzy). Nedved grał jak natchniony, strzelił jednego z goli, a Juve wygrało 3:1. Genialne spotkanie okupił jednak żółtą kartką, co oznaczało, że nie zagra w wielkim finale.

Dopiero w nim Stara Dama przekonała się, ile Nedved znaczył dla tamtego zespołu. Spotkanie z Milanem na Old Trafford było z rodzaju tych dla koneserów – taktyczne szachy, skupienie się głównie na obronie, praktycznie żadnych klarownych sytuacji i 0:0 po regulaminowym czasie i dogrywce. W rzutach karnych AC Milan okazał się lepszy, a Pavel oglądał ten dramat z wysokości trybun. Za 2003 rok w pełni zasłużenie został nagrodzony Złotą Piłką France Football. To był jego najlepszy okres w karierze.

Sukcesy klubowe nie przekładały się jednak na laury w drużynie narodowej. Czesi nie zakwalifikowali się na mundiale w 1998 i 2002 roku i odpadli w fazie grupowej mistrzostw Europy 2000, ale ich wielka chwila jeszcze nadeszła. Rok po zdobyciu przez Nedveda Złotej Piłki, jego drużyna narodowa zadziwiła świat na Euro w Portugalii. Zawodnicy Karela Bruecknera pokazali najładniejszy futbol podczas turnieju, ale w półfinale przegrali z konsekwentnie grającą Grecją, późniejszym triumfatorem. Nedved nie strzelił gola na portugalskich boiskach, ale grał znakomicie. Miał już 32 lata i wiedział, że to był ostatni moment, żeby osiągnąć coś z reprezentacją. Dwa lata później po nieudanych mistrzostwach globu w Niemczech podziękował reprezentacji. Łącznie strzelił dla niej 19 goli w 91 meczach.

Ostatnia szansa

Wciąż jednak żywe pozostało marzenie o triumfie w Lidze Mistrzów. Juventus jednak w tamtym czasie obniżył loty. Dopiero kiedy Lippiego zastąpił Fabio Capello, Stara Dama wróciła na właściwe tory w lidze, ale wciąż brakowało sukcesów w Champions League. Na domiar złego w 2006 roku, po aferze Calciopoli, Juventus został zdegradowany do Serie B. Większość najlepszych zawodników odeszła z klubu, ale nie Pavel. Czech pozostał wierny klubowi i grał w nim do zakończenia kariery.

Po sezonie na zapleczu włoskiej ekstraklasy, Juve wróciło do czołówki. Rok później Stara Dama awansowała do Ligi Mistrzów i dla Pavla był to ostatni moment na sukces w tych rozgrywkach. Niestety w 1/8 finału Juventus przegrał z londyńską Chelsea. Po tym dwumeczu Nedved ogłosił, że po sezonie skończy karierę. Jego ostatnie spotkanie w karierze było symboliczne, bowiem Juventus na Stadio Olimpico w Turynie gościł Lazio.

Obecnie Nedved wciąż jest przy Juventusie. Piastuje stanowisko jednego z dyrektorów sportowych turyńskiego klubu.

Adrian Koliński,
PilkaNozna.pl
fot. dnamilan.com

Możliwość komentowania została wyłączona.