Lechia Gdańsk aktualnie nie ma ważnej licencji na grę w PKO BP Ekstraklasa, a przypomnijmy, że już za kilka dni czeka ją mecz z Motorem Lublin. Czy spotkanie się odbędzie?

Mistrzowie Polski otrzymali ofertę za Afimico Pululu. Warunki propozycji są jednak na tyle mało atrakcyjne, że do takiego transferu raczej nie dojdzie.

Za nami jedna z najbardziej wyczekiwanych nocy w polskim futbolu – Gala Tygodnika Piłka Nożna 2025. W blasku fleszy, w eleganckiej oprawie i przy akompaniamencie braw piłkarska elita świętowała sukcesy minionego roku. Kto tym razem sięgnął po prestiżowe statuetki? Które nazwiska wybrzmiały najmocniej?

Dominator powrócił, ma się dobrze. Kiedy w 2018 roku ustąpił Łukaszowi Fabiańskiemu, było właściwie pewne, że odzyska prymat w najbardziej prestiżowej kategorii. Zrobił to, zwyciężając cztery razy z rzędu. Jednak już ubiegłoroczny triumf Piotra Zielińskiego mógł być interpretowany jako oznaka zmierzchu ery Roberta Lewandowskiego.

Już nie tylko obecność na ławkach w Ekstraklasie, ale również prestiżowe wyróżnienia potwierdzają, że mamy do czynienia z nieprzeciętnie zdolną generacją trenerów. Z Białegostoku popłynął sygnał, że na szkoleniowców urodzonych w ostatniej dekadzie XX wieku warto stawiać.

Bardzo dawno nie było tak efektownego wejścia nastolatka do najważniejszej drużyny w kraju. Pomocnik z miejsca stał się wyróżniającą postacią kadry seniorów. Co za tym idzie, spełnia wszelkie kryteria objawienia minionego roku.

 To już piąta wiktoria Ewy w Plebiscycie „PN”. Pajor ma powody, aby czuć się wyjątkowo: spośród zwycięzców z zeszłego roku wyłącznie ona obroniła tytuł.

Po mistrzostwie Polski, przebrnięciu przez pucharowe eliminacje, wreszcie pozostaniu w europejskiej grze do wiosny na liście historycznych sukcesów białostockiego klubu pojawił się kolejny punkt. Jagiellonia nigdy przedtem nie została uznana za Drużynę Roku.

Nagroda specjalna, niewidniejąca w stałym plebiscytowym menu. Ale i okazja jest nadzwyczajna. Zakwalifikowanie się do finałów mistrzostw kontynentu to kamień milowy dla żeńskiego futbolu nad Wisłą

Wydawało się, że Kamil Grosicki wynalazł patent na zdobywanie tego tytułu. Przerwać hegemonię byłego reprezentanta mogła tylko postać naprawdę znacząca. Taka, która nie tylko wygra coś dużego, lecz zarazem będzie jednym z głównych autorów sukcesu. Jak pokazał przykład Tarasa Romanczuka, nie musiał to być zawodnik najczęściej pojawiający się w meczowych skrótach.