Ligi w Europie Świat

02.12.2013 07:47

Jak płaci się w Europie?

Jak płaci się w Europie? Dobrze i bardzo dobrze. Choć tak naprawdę głównie w topowych zespołach, bo rzut oka na listę płac już choćby w słabszych klubach Serie A wcale nie musi wywoływać kompleksów u naszych ligowców. Niemniej konstatacja, że roczne i sumaryczne utrzymanie meczowych osiemnastek w 16 klubach T-Mobile Ekstraklasy waży tyle samo co kontrakt samego tylko Cristiano Ronaldo, sprawia, że czujemy się nieswojo. Ale jedynie do momentu, kiedy jeszcze raz obejrzymy mecz Szwecja – Portugalia.

ZBIGNIEW MUCHA

Jeden wart trzystu

Skąd to wyliczenie? Otóż zakładając, być może optymistycznie, że średnia pensja miesięczna zawodnika mieszczącego się do meczowej kadry w polskiej lidze wynosi 5 tysięcy euro, to mnożąc ją przez 18, potem przez 12 (miesiące w roku) i wreszcie przez 16 (liczba klubów) otrzymamy około 17 milionów euro. A właśnie na tym poziomie pozostają zarobki być może najlepszego obecnie piłkarza na Starym Kontynencie. Czyli jeden kontra niemal trzystu.

Cristiano rozbija bank

Grający w Realu Madryt od 2009 roku Portugalczyk w tym sezonie przedłużył o kolejne pięć lat umowę. Kiedy zaczęto spekulować o jego powrocie do Manchesteru, przyjął warunki Królewskich i dziś jest rekordzistą globu, inkasując 17-18 milionów euro rocznie czystej pensji. Portugalski gwiazdor wyprzedza pod tym względem znacznie Garetha Bale’a i kilkukrotnie takie ikony Królewskich jak Iker Casillas czy Sergio Ramos. Niedawno „Futbol Finanzas” podał, że piłkarze Realu w sumie rocznie zarabiają blisko 80 milionów euro netto. Otóż Florentino Perez podzielił drużynę na pięć grup i zgodnie z tym podziałem wypłacane są pieniądze. W kategorii „Złota Piłka” znaleźli się Ronaldo i Bale, wśród „Kandydatów” – Casillas, grono „Gwiazd” tworzą m.in. Ramos, Karim Benzema i Luka Modrić, „Klasa średnia” to pobory rzędu 2-3 miliony (Isco, Angel Di Maria), a na samym dole „Canteranos i reszta”, gdzie pensje schodzą do 500 tysięcy euro.

Jeszcze więcej globalnie na wynagrodzenia swoich graczy wydaje się w Barcelonie, gdzie czołówkę tworzą Leo Messi, Neymar, Xavi i Iniesta, przy czym niektórzy z tych gwiazdorów niedługo będą negocjować nowe umowy. A nie każdy z nich wyjdzie z założenia podobnego jak Carles Puyol. Otóż kapitan Dumy Katalonii w styczniu podpisał nowy kontrakt obowiązujący do 30 czerwca 2016 roku. Zdając sobie sprawę, że w chwili jej wygaśnięcia będzie miał skończone 38 lat, zgodził się na dziesięcioprocentową obniżkę zarobków: z 5 do 4,5 miliona.

Wielkie pieniądze kuszą. Podobnie jak kusi próba ich uchronienia przed fiskusem. Swego czasu oskarżenia o podatkowe oszustwa musiał odpierać Samuel Eto’o, który zeznał w sądzie, że jego sprawy finansowe prowadził po prostu nieuczciwy agent. Chodziło wówczas o niezapłacone w formie podatku 3,5 miliona euro. Przed laty kłopot z włoskim fiskusem miał Diego Maradona, niedawno zaś wybuchła afera z Leo Messim. Katalońska prasa zaczęła nawet w jego przypadku pisać o podatkowych dryblingach, a konkretnie padł zarzut niezapłacenia podatku w wysokości 4 milionów euro. Agencja EFE donosiła, że piłkarzowi grozić może więzienie i ogromna, kilkakrotnie przekraczająca zobowiązania, grzywna finansowa. Ostatecznie doszło do ugody, a piłkarz spłacił należności.

Barca i Real stanowią jednak absolutną awangardę w hiszpańskiej, i nie tylko, piłce. Pozostałe kluby działają w zgoła innej rzeczywistości. Na przykład w Betisie Sewilla najwyższe, sięgające 1,2 miliona euro uposażenie należy do Rubena Castro. Primera Division to zatem klasyczna liga dwóch prędkości – sportowych i ekonomicznych. Podobnie zresztą jak francuska Ligue 1. Nad Sekwaną wśród pięciu najlepiej zarabiających jest czterech piłkarzy Paris Saint-Germain, a stołecznych krezusów przedziela tylko Radamel Falcao – przedstawiciel oczywiście Monaco. I właśnie te dwa kluby podzielą w najbliższym czasie między siebie trofea oraz zbiorą wszystkie frukty.

Strach przed fiskusem

Dawne potęgi, czyli Lyon i Marsylia, dziś tylko symbolicznie zaznaczają swoją obecność na liście milionerów, przy czym odosobnione przypadki olimpijskich gwiazd mogą co najwyżej sięgnąć pułapu około 5 milionów euro. Naturalnie w Ligue 1 piłkarzy mocno uwierają wysokie podatki, a planowane jest wprowadzenie aż 75-procentowego progu dla tych, którzy zarabiają powyżej miliona euro. Dotyczy to na przykład kilkunastu zawodników (niemal cała kadra) PSG, a w kontekście całej ligi około 120, z tym że wywodzą się oni tylko z 14 z ogółem 20 klubów. Podatek przeraża właścicieli ponieważ w praktyce jego wzrost z 51 procent do 75 spowoduje podwojenie wydatków. Jeśli Zlatan Ibrahimović zarabia 14-15 milionów, to wliczając podatki ciążące na zawodniku i klubie plus koszty ubezpieczeń socjalnych, roczne utrzymanie Szweda wynosi ponad 50 milionów. Przy 75-procentowej skali – około 115!

O dwóch prędkościach nie ma mowy na Wyspach. Tam o tytuł w tym sezonie rywalizować będzie przynajmniej pięć zespołów. Finansową palmę pierwszeństwa dzierżą oba kluby z Manchesteru i Chelsea Londyn. Roman Abramowicz ceni co prawda najbardziej wśród swoich pracowników… Jose Mourinho, ale piłkarzom też nie skąpi. Eden Hazard ma tygodniówkę w wysokości 185 tysięcy funtów, Fernando Torres i John Terry tylko dychę mniej. Na podobnym poziomie w Manchesterze United sytuowani są Wayne Rooney i Robin van Persie, natomiast w zależności od źródła można spotkać się z kompletnie różnymi danymi dotyczącymi bogaczy z Manchesteru City. Ostatecznie przyjęliśmy za najbardziej prawdopodobną tygodniówkę w wysokości 220 tysięcy funtów dla rekordzisty ligi, którym jest Yaya Toure, a tuż za nim sklasyfikowaliśmy Sergio Aguero. To ogromne sumy, ale przecież szejk Mansour, rządzący The Citizens, chciał sprowadzić Ronaldo, oferując mu pół miliona funtów tygodniowo! Notabene, o podobnej kwocie, bo wynoszącej 450 tysięcy funtów na tydzień, mówi się już dziś w przypadku zawarcia porozumienia między Chelsea a Falcao.

Manchester City jest klubem, według „Sporting Intelligence”, który swoim zawodnikom płaci najlepiej na świecie. I to bez względu na konkurencję. Otóż z opublikowanego zestawienia wynika, że każdy z graczy pierwszego zespołu pobiera średnio ponad 5 milionów funtów rocznie. Najlepiej opłacani gracze Liverpoolu mogą liczyć na 120-140 tysięcy tygodniówki (Luis Suarez, Steven Gerrard), widać też wyraźnie, że nowa polityka finansowa weszła do Arsenalu. Największa i najdroższa gwiazda zespołu, czyli Mesut Oezil, to mniej więcej 150 tysięcy tygodniowo.

Co z paniami?

Pod względem osiągnięć sportowych niemieckie kluby zdominowały w poprzednim sezonie Stary Kontynent. Ponieważ jedno idzie w parze z drugim, Bayern Monachium i Borussia Dortmund kwitną także pod względem finansowym. W ogóle cała Bundesliga pnie się wyraźnie. Niemiecka liga odnotowała obroty rzędu 1,9 miliarda euro, co pozwoliło jej uplasować się na drugim miejscu, tuż za angielską Premier League (2,9 miliarda euro rocznie). Dochodowość Bundesligi opiera się na systematycznie rosnących zyskach oraz stosunkowo niedużych kosztach operacyjnych. Wynika to z wyraźnie niższych w porównaniu z obrotami kosztów płac. Przeciętny stosunek płac do obrotów wyniósł w Bundeslidze 51 procent (źródło: Deloitte) i był nawet o jeden punkt procentowy mniejszy niż w roku ubiegłym. Dla porównania w Hiszpanii stosunek ten to 60 procent, w Anglii 70 procent, 74 procent we Francji i aż 75 procent we Włoszech.

Do absolutnego topu w BVB należy Robert Lewandowski z pensją w wysokości 5 milionów euro. Marco Reus ma 4,5, ale jeśli zgodzi się wykreślić z kontraktu sumę odstępnego, otrzyma podwyżkę do 6 milionów. Najlepsi w Dortmundzie pozostają jednak daleko w tyle za krezusami z Monachium, gdzie najbardziej cenieni inkasują po 8-10 milionów. Nie może być jednak inaczej, skoro klub właśnie ustanowił historyczny rekord – w poprzednim sezonie Bawarczycy wzbogacili się o 393 miliony euro, czyli o ponad 60 milionów więcej niż rok wcześniej. Budżet przeznaczony tylko na wynagrodzenia wynosi aż 140 milionów! W Schalke jest to 80 milionów, w Dortmundzie 68, a najsłabszy pod tym względem Eintracht Brunszwik przeznacza na płace 15 milionów. Zaskakująca jest finansowa pozycja Wolfsburga (50 milionów na pensje), sponsorowanego przez Volkswagena, podobnie jak pensja samego tylko Diego – 8,2 miliona. Nie dysponujemy danymi na temat wynagrodzeń… pań w klubie, a byłoby to ciekawe porównanie. Niebłyszczący bowiem specjalnie w Bundeslidze panowie kontra panie – triumfatorki kobiecej Ligi Mistrzów w sezonie 2012-13…

Gdzie te czasy?

No właśnie, gdzie? W latach 80. Serie A była niczym ziemia obiecana. Tam zjeżdżali najlepsi piłkarze świata. Dziś zarówno poziom sportowy, jak i ekonomiczny (naczynia powiązane) znacznie się obniżyły. „La Gazzetta dello Sport” prześwietliła kadry wszystkich klubów i okazało się, że najhojniej opłacany jest Daniele De Rossi, pomocnik AS Roma, z pensją 6 milionów euro. W sumie jest jeszcze tylko 11 zawodników, którzy pobierają przynajmniej 4 miliony. Garść ciekawostek: pobory Javiera Zanettiego w Interze i Sebastiana Giovinco w Juventusie nie przekraczają 1,5 miliona, Antonio Cassano jest rekordzistą w Parmie z pensją 1,1 miliona, zaś maksymalne kontrakty w Weronie i Sampdorii to 1 milion, w Torino, Sassuolo i Catanii – 0,8 miliona, w Cagliari – 0,75, w Chievo – 0,7, a w Livorno tylko 0,4! I jakoś się kręci.

Zbigniew Mucha
Piłka Nożna

Artykuł opublikowany także w tygodniku Piłka Nożna!

Możliwość komentowania została wyłączona.