Jarosław Tomczyk

Jeśli wygraną przed dwoma laty na Stadionie Narodowym w finale z Pogonią Szczecin potraktować jako wyjątek od reguły, to ta brzmi, że Puchar Polski rządzi się swoimi prawami, a Wisła Kraków zawsze odpada kompromitując się z niżej notowanymi rywalami.

Indywidualnej jakości piłkarzy wystarczyło Wieczystej na pół godziny derbów z Wisłą. Później Biała Gwiazda przejęła kontrolę nad wydarzeniami, po raz pierwszy zagrała w Ekstraklasie na zero z tyłu, pewnie wygrała 2:0 i z kompletem zwycięstw przy Reymonta spogląda na razie bardziej w górę niż w dół tabeli.  

Przez ponad 210 minut dwumeczu z Hajdukiem Raków nawet przez chwilę nie był na prowadzeniu. Trudno więc mieć wątpliwości, stawiając pytanie, czy z Europą pożegnał się zasłużenie.

Choć Raków wyszarpał wyjazdowy remis 2:2 z Hajdukiem w ostatniej akcji meczu, pod jego szatnią nie było entuzjazmu. „Wynik nie jest zły, ale nie jest też dobry” – brzmiało ogólne przesłanie i trudno się z nim nie zgodzić, choć rewanż na swoim stadionie atutem oczywiście jest.

Niezwykle żywiołowo wspierana, zwłaszcza w ostatnich minutach, przez komplet 33 tysięcy widzów Biała Gwiazda zaksięgowała na swoim stadionie kolejne trzy punkty w Ekstraklasie. Wygrana 2:1 z imienniczką z Płocka nie przyszła jej jednak łatwo

Bezbramkowy remis Rakowa z Hammarby IF to nie jest wynik, który przekreśla szanse Medalików na awans do play-off Ligi Konferencji. Bardziej niż brak zwycięstwa martwi jednak forma drużyny Dawida Kruczka, daleka od oczekiwań.

Można utyskiwać na błędy, ale także dzięki nim kibice w Gliwicach zobaczyli w pierwsze sierpniowe popołudnie, widowisko co się zowie, choć mogli się spodziewać człapania w upale. Wisła poszła w ślady pozostałych beniaminków i z pierwszego wyjazdu wraca bez punktów, bo pewnych rzeczy Ekstraklasa nie wybacza.

W ubiegłym sezonie pojawił się na pierwszoligowych boiskach i zachwycił całą piłkarską Polskę. W meczu reprezentacji młodzieżowej kapitalną bombą rzucił na deski Włochów. Teraz zadebiutował w Ekstraklasie.

Długimi fragmentami dwumeczu z MSK Żylina to drużyna ze Słowacji mogła się bardziej podobać. Ale podopieczni Rafała Góraka po raz kolejny pokazali swój gieksiarski charakter i siłą nieprawdopodobnej determinacji, niesieni kapitalnym dopingiem, wydarli rywalom awans do trzeciej rundy kwalifikacji Ligi Konferencji.

Górnik zalazł bogaczom z Fenerbahce za skórę. Pokazał więcej niż można było oczekiwać i pozwolił swoim kibicom poczuć się prawie jak za dawnych lat. Prawie, bo z jedną różnicą. Tym razem nie doczekali szczęśliwego zakończenia. Ale jeśli zespół Gasparika utrzyma trend, to i na to powinien przyjść czas.