Polska Ekstraklasa

16.09.2012 08:41

Wszołek: Anioł uległ, był i… na razie odleciał

– Wielu twoich kolegów z drużyny w przeszłości narzekało na byłego już prezesa Polonii Józefa Wojciechowskiego. Być może tobie również współpraca z nim nie układała się najlepiej, dlatego jego odejście z klubu przyczyniło się do zwyżki formy?

– Nie rozpatrywałbym tego w ten sposób. Współpraca z panem Wojciechowskim na pewno nie była łatwa, bo jego presje odczuwało się na każdym kroku. Nie mogę go jednak obwiniać za to jak prezentowałem się na boisku. Przede wszystkim wówczas grałem rzadko, natomiast obecnie gram w znacznie większych wymiarach czasowych, dzięki czemu moja forma może się stabilizować. Zresztą mam za sobą bardzo dobry okres przygotowawczy. Był on wprawdzie krótszy niż u innych drużyn, ale przez to był naprawdę solidny. W efekcie czuje się silny fizycznie, a to w dużym stopniu ułatwia mi grę. Można więc powiedzieć, że anioł uległ i to dzięki niemu moja gra wygląda nieźle (śmiech)…

– A no właśnie. Po bramce zdobytej w meczu z Lechem Poznań zaprezentowałeś koszulkę na której z jednej z strony było napisane „Anioł uLEGŁ”, a z drugiej „Lubię truskawki”. Spekulowano, że jest to aluzja do Legii, lecz ty zaprzeczyłeś twierdząc, że napisy te były skierowane do osób siedzących na trybunach. O co chodziło naprawdę?

– „Anioł uLEGŁ” dotyczyło pewnej uroczej dziewczyny, która mówiła, że nie przyjdzie na mecz, a jednak przyszła i to dla niej zrobiłem tą koszulkę. „Lubię truskawki” było nawiązaniem do nazwiska sympatii Łukasza Teodorczyka. To jego pomysł.

– Ten anioł to twoja nowa dziewczyna?

– Ciężko mi powiedzieć. Anioł tu był, ale na razie odleciał. (śmiech)

– Niektórzy młodzi piłkarze twierdzą, że kariery sportowej nie można połączyć z życiem towarzyskim, a twój przykład dla niektórych może wydać się tego dowodem. Jeżeli się nie mylę to ze swoją dziewczyną rozstałeś się tuż przed rozpoczęciem sezonu i już po trzech meczach zrównałeś swój ekstraklasowy dorobek strzelecki z tym, który uzyskałeś w czasie niemal 1,5 rocznego związku z nią.

– To tylko zbieg okoliczności. Nie zgodzę się z tym, że młody piłkarz musi dokonywać wyboru między dziewczyną, a karierą. Jeżeli ma się dobrą dziewczynę to wówczas na pewno jest ona bodźcem sprzyjającym, ponieważ okazuje wsparcie nieporównywalne z żadnym innym.

– Nieco inny rodzaj wsparcia przydałby ci się kiedyś w Markach, gdy ponoć gonili cię kibice Legii…

– (śmiech) Był taki przypadek, że gdy wracaliśmy ze stacji zostaliśmy zaatakowali przez wrogo nastawioną grupę ludzi, ale nie mogę powiedzieć że byli to kibice Legii, bo tego nie wiem. Było ciemno, a całe zdarzenie miało miejsce bardzo dawno. Podobna sytuacja miała miejsce, gdy z Łukaszem Teodorczykiem mieszkałem na Ursynowie. Wówczas po wyjściu z metra znów ktoś nas gonił, ale kto to był i czego chciał na szczęście się nie dowiedzieliśmy.

– Obecnie robisz furorę reprezentując barwy warszawskiej Polonii, a chyba niewiele brakowało abyś był dziś w zupełnie innym klubie?

– Latem na temat mojego transferu było więcej plotek niż konkretnych ofert. Transfer do Legii był wymysłem medialnym. Jeżeli chodzi o Lechię to faktycznie rozmawiałem z trenerem Bogusławem Kaczmarkiem, ale rozmowa ta miała swobodny charakter, bo do przeprowadzki do Gdańska było mi bardzo daleko. Pojawiła się oferta z Jagiellonii, ale ani przez chwilę nie byłem nią zainteresowany. Mój transfer do Białegostoku był po prostu najkorzystniejszym rozwiązaniem dla pana Wojciechowskiego, z którego ja skorzystać nie chciałem.

– A Genoa?

– Okno transferowe zbliżało się ku końcowi i brakowało czasu, aby dopiąć szczegóły kontraktu. Byłem zdecydowany na ten transfer, ale nie żałuję, że nie udało się go sfinalizować. Obecnie jestem zawodnikiem Polonii, codziennie oddaję temu klubowi całej moje serce, ciężko pracuję na treningach, a w meczach staram się pokazywać z jak najlepszej strony. Kto wie, być może kiedyś powróci temat mojej przeprowadzki za granicę. Póki co jednak o tym nie myślę.

– A jaki kierunek obrałbyś najchętniej w przypadku zmian barw klubowych?

– Wszystko mi jedno. Na pewno chciałbym trafić do jednej z czołowych lig europejskich.

– To może Manchester United?

(śmiech) To jest marzenie. Na razie! Kibicuje temu klubowi od dziecka, dlatego chciałbym kiedyś w nim zagrać.

– Trampoliną do spełnienia marzeń o grze w zespole „Czerwonych Diabłów” mogą być udane występy w reprezentacji Polski. Przetarcie z kadrą masz już za sobą, jak wrażenia?

– Powołanie od Waldemara Fornalika było dla mnie ogromnym szokiem, ponieważ przyszło nadspodziewanie szybko. Bardzo się cieszę, że miałem okazję do treningów w gronie najlepszych polskich piłkarzy. O świętowaniu nie mogło być jednak mowy, ponieważ czeka mnie jeszcze mnóstwo pracy, aby dołączyć do tego grona na dłużej. Wiele osób sugerowało, że zadebiutuję w meczu z Mołdawią, a tak się nie stało. Szkoda, ale wierzę, że także w reprezentacji mój czas nadejdzie.

Rozmawiał Szymon BARTNICKI

Możliwość komentowania została wyłączona.