Polska Reprezentacja Polski

31.12.2016 12:05

TOP 77 – część 3: Środkowi obrońcy

O tym, że nasz futbol znajduje się w stanie rozkwitu nikogo przekonywać nie trzeba. Ćwierćfinał Euro 2016 wywalczony przez reprezentantów Polski i grupa Ligi Mistrzów, w której zaistniała Legia Warszawa, przeskakując na dodatek do wiosennej tury Ligi Europy, to dowody trudne do zakwestionowania. A przecież hitem wszech czasów dla zawodników urodzonych między Tatrami a Bałtykiem okazało się letnie okno transferowe. Cenione i wysoko notowane zagraniczne kluby na pupili Adama Nawałki wydały grubo ponad 100 milionów euro. Słowem – tak dobrze nie było nigdy wcześniej!

Pewnie, reprezentacja Polski ma na koncie trzecie miejsca w mundialach, Widzew Łódź kwalifikował się do półfinału Pucharu Mistrzów, Górnik Zabrze wystąpił nawet w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, zaś Legia Warszawa w półfinałach obu tych rozgrywek, oraz w ćwierćfinale Champions League, ale to wszystko zamierzchłe czasy. A zważywszy na dynamikę rozwoju futbolu w ostatnich dekadach – nawet prehistoria. Dziś już bardzo ostrożnie trzeba wypowiadać wyświechtaną przez lata formułkę, że pieniądze w piłkę nie grają. Kasa ma bowiem kolosalny wpływ na pogłębianie przepaści między najlepszą częścią Europy – liczoną od Madrytu i Barcelony, wiodącą przez Londyn i Manchester, dotykającą Paryża oraz Turynu, i zasięgiem obejmującą Monachium – a resztą świata. Prawda jest bowiem taka, że cała reszta jest niczym plankton dla wspomnianych wielorybów, dlatego tym bardziej miłe, że z pańskiego stołu – i to wcale nie resztkami – mogą pożywić się nasze zespoły, a także poszczególni zawodnicy. A i w redakcji „PN” mieliśmy wielką frajdę przyznając tradycyjne klasy w dorocznym rankingu polskich piłkarzy. Epitet: międzynarodowa pojawiał się – i to zasadnie, bez naciągania – z niespotykaną częstotliwością w nowożytnej erze futbolu, którą (mocno umownie), datujemy na początek obecnego stulecia.

W każdym razie elektorzy w składzie: Michał Czechowicz, Adam Godlewski, Paweł Gołaszewski, Łukasz Konstanty, Zbigniew Mroziński, Zbigniew Mucha, Leszek Orłowski i Przemysław Pawlak, który był sekretarzem wyborów, z wielką przyjemnością pracowali przy tworzeniu niniejszej klasyfikacji. Czytelnikom życzymy dobrej lektury, sobie podobnych doznań przy podsumowaniu kolejnego roku, zaś piłkarzom – utrzymania wznoszącego trendu co najmniej do rosyjskiego mundialu. Amen!

(…)

ŚRODKOWI OBROŃCY

Kamil Glik to klasa sama w sobie. Już przed rokiem obrońcy reprezentacji Polski przyznaliśmy klasę międzynarodową, a Glik nie tylko ją utrzymał, ale jeszcze zrobił duży krok w karierze. Zamienił Torino na AS Monaco za 11 milionów euro, w zespole z Księstwa wywalczył sobie bezapelacyjne miejsce w wyjściowym składzie i z powodzeniem gra w Lidze Mistrzów. Można by go uznać za obrońcę kompletnego, gdyż świetnie broni, świetnie gra głową oraz jest groźny przy stałych fragmentach pod bramką rywala, gdyby nie jeden poważny mankament – wyprowadzenie piłki. Właściwie tylko to jedno powstrzymuje nas przed wymienianiem Polaka jednym tchem wśród najlepszych obrońców świata. Ma jednak trochę czasu, żeby ten element poprawić, w końcu do trzydziestki jeszcze nie dobił.

Michał Pazdan z kolei utrzymał pozycję w rankingu, ale też utrzymał klasę reprezentacyjną. Dla defensora Legii był to rok bardzo udany, mistrzostwo Polski, bardzo dobra gra w trakcie finałów mistrzostw Europy, w końcu awans do Ligi Mistrzów i przejście do wiosennej części zmagań w Lidze Europy. Zastanawialiśmy się, czy nie przyznać Michałowi wyższej klasy. Najpierw należy go jednak zobaczyć w silnej lidze. Pazdan otrzymał konkretną ofertę z Besiktasu Stambuł, Legia mogła dobrze zarobić, ale czy liga turecka byłyby rzeczywiście dużym krokiem w karierze Michała? Kluby z poziomu Monaco czy Napoli dotychczas nie były wymieniane w kontekście przyszłości legionisty i pewnie nie było w tym przypadku. Dlatego Pazdan zawisł między klasą międzynarodową a reprezentacyjną, na przeskoczenie o jeden stopień jeszcze chwilę będzie musiał zaczekać.

Na liście pojawiło się pięciu zawodników, którzy przed rokiem nie znaleźli uznania w oczach „PN”. Wysoko klasyfikujemy Jarosława Jacha z Zagłębia Lubin i przypadku w tym nie ma żadnego, choćby dlatego, że za kilka lat wspólnie z debiutującym w zestawieniu Janem Bednarkiem mogą mieć sporo do powiedzenia w seniorskiej reprezentacji Polski. A już w 2017 roku powinni stanowić o sile kadry Marcina Dorny w trakcie młodzieżowego Euro na naszych stadionach. Chyba jednak najbardziej zadziwił Igor Lewczuk – piłkarz przez długi czas niedoceniany, a udowodnił, że potrafi pływać nie tylko na poziomie polskiej ekstraklasy, ale równie skutecznie utrzymuje się na powierzchni w znacznie silniejszej francuskiej Ligue 1. Z listy wypadło trzech jeszcze do niedawna bardzo znaczących zawodników: Łukasz Szukała, Marcin Wasilewski oraz Arkadiusz Głowacki. Dwaj pierwsi prawie w ogóle nie grają, pamiętamy, że Leicester City Wasyla sięgnęło po mistrzostwo Anglii, a Głowa w 2016 roku nie był już tym samym piłkarzem co wcześniej, choć akurat jemu do miejsca na liście zabrakło naprawdę niewiele.

Klasa międzynarodowa:

1. Kamil Glik – AS Monaco

Klasa reprezentacyjna:

2. Michał Pazdan – Legia Warszawa

Klasa krajowa:

3. Jarosław Jach – Zagłębie Lubin

4. Jan Bednarek – Lech Poznań

5. Igor Lewczuk – Girondins Bordeaux

(…)

„Piłka Nożna”
foto: Łukasz Skwiot

Bądźcie czujni, rankingi na pozostałych pozycjach będzie można znaleźć na PiłkaNożna.pl

Możliwość komentowania została wyłączona.