Polska Reprezentacja Polski

30.12.2016 19:10

TOP 77 – część 2: Prawi obrońcy

O tym, że nasz futbol znajduje się w stanie rozkwitu nikogo przekonywać nie trzeba. Ćwierćfinał Euro 2016 wywalczony przez reprezentantów Polski i grupa Ligi Mistrzów, w której zaistniała Legia Warszawa, przeskakując na dodatek do wiosennej tury Ligi Europy, to dowody trudne do zakwestionowania. A przecież hitem wszech czasów dla zawodników urodzonych między Tatrami a Bałtykiem okazało się letnie okno transferowe. Cenione i wysoko notowane zagraniczne kluby na pupili Adama Nawałki wydały grubo ponad 100 milionów euro. Słowem – tak dobrze nie było nigdy wcześniej!

Pewnie, reprezentacja Polski ma na koncie trzecie miejsca w mundialach, Widzew Łódź kwalifikował się do półfinału Pucharu Mistrzów, Górnik Zabrze wystąpił nawet w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, zaś Legia Warszawa w półfinałach obu tych rozgrywek, oraz w ćwierćfinale Champions League, ale to wszystko zamierzchłe czasy. A zważywszy na dynamikę rozwoju futbolu w ostatnich dekadach – nawet prehistoria. Dziś już bardzo ostrożnie trzeba wypowiadać wyświechtaną przez lata formułkę, że pieniądze w piłkę nie grają. Kasa ma bowiem kolosalny wpływ na pogłębianie przepaści między najlepszą częścią Europy – liczoną od Madrytu i Barcelony, wiodącą przez Londyn i Manchester, dotykającą Paryża oraz Turynu, i zasięgiem obejmującą Monachium – a resztą świata. Prawda jest bowiem taka, że cała reszta jest niczym plankton dla wspomnianych wielorybów, dlatego tym bardziej miłe, że z pańskiego stołu – i to wcale nie resztkami – mogą pożywić się nasze zespoły, a także poszczególni zawodnicy. A i w redakcji „PN” mieliśmy wielką frajdę przyznając tradycyjne klasy w dorocznym rankingu polskich piłkarzy. Epitet: międzynarodowa pojawiał się – i to zasadnie, bez naciągania – z niespotykaną częstotliwością w nowożytnej erze futbolu, którą (mocno umownie), datujemy na początek obecnego stulecia.

W każdym razie elektorzy w składzie: Michał Czechowicz, Adam Godlewski, Paweł Gołaszewski, Łukasz Konstanty, Zbigniew Mroziński, Zbigniew Mucha, Leszek Orłowski i Przemysław Pawlak, który był sekretarzem wyborów, z wielką przyjemnością pracowali przy tworzeniu niniejszej klasyfikacji. Czytelnikom życzymy dobrej lektury, sobie podobnych doznań przy podsumowaniu kolejnego roku, zaś piłkarzom – utrzymania wznoszącego trendu co najmniej do rosyjskiego mundialu. Amen!

(…)

PRAWI OBROŃCY

Łukasz Piszczek ma za sobą zdecydowanie lepszy rok niż poprzedni. Zaliczył bardzo dobry występ na mistrzostwach Europy we Francji, był jednym z najlepszych zawodników w głośnym wyjazdowym zwycięstwie 3:0 nad Rumunią, wreszcie w klubie zasłużył na nowy kontrakt i nieprzypadkowo w mediach z kilku krajów był przemierzany do FC Barcelona. Ostatnie co można powiedzieć o tym obrońcy to chyba to, że po 30 urodzinach zaczął się zjazd jego formy.

To najgorsza wiadomość dla Bartosza Bereszyńskiego. Obrońca warszawskiej Legii jesienią udowodnił, że urósł do roli pierwszego zmiennika Piszczka w kadrze. Pytanie tylko ile będzie musiał czekać na miejsce w składzie drużyny narodowej… Beresia trzeba docenić za dwumecz z Realem Madryt w Lidze Mistrzów i pojedynki z Cristiano Ronaldo, mecz ze Słowenią i ogólnie drugie półrocze. W pierwszym głównie obserwował z pozycji rezerwowego marsz Legii po dublet.

Trudno nadążyć za zmianami pozycji Adama Frączczaka. Pamiętamy, że z jesieni zostanie zapamiętany z gry jako napastnik. W ustawieniu na prawej obronie poszliśmy za wzorem wszelkiej maści internetowych menedżerów, gdzie tak był ustawiany. Obojętnie gdzie grał rok 2016 był jednym z najlepszych w jego karierze. Nie miałby problemów ze znalezieniem miejsca w kadrze każdego klubu ekstraklasy.

Jesienią Cracovia obniżyła loty, ale Jakub Wójcicki pozostał jeszcze w powietrzu i kilka razy udało mu się poderwać zespół. Wiosna – świetna. Martin Konczkowski spłacił kredyt zaufania jaki zaciągnął kilkoma przebłyskami talentu we wcześniejszych latach. W 2016 stał się ligowcem pełną gębą i trudno wskazać równiej grającego piłkarza chorzowskiego Ruchu na przestrzeni ostatnich dwunastu miesięcy.
Paweł Olkowski zatrzymał się po wyjeździe do Bundesligi. Jeszcze rok temu był drugi, jednak przez ten czas rozmienił na drobne wszystko, na co wcześniej zapracował. 11 występów na poziomie niemieckiej ekstraklasy to mimo wszystko stracony czas, czego wyrazem było też odstawienie na boczny tor w reprezentacji Polski. Wydaje się, że Tomasz Kędziora niczego więcej w Lechu Poznań i całej ekstraklasie się już nie nauczy. Jeśli chce zrobić krok naprzód, czas na wyjazd zagranicę.

Klasa międzynarodowa:

1. Łukasz Piszczek (Borussia Dortmund)

Klasa reprezentacyjna:

2. Bartosz Bereszyński (Legia Warszawa)

Klasa krajowa:

3. Adam Frączczak (Pogoń Szczecin)

4. Jakub Wójcicki (Cracovia)

5. Martin Konczkowski (Ruch Chorzów)

6. Paweł Olkowski (FC Koeln)

7. Tomasz Kędziora (Lech Poznań)

(…)

„Piłka Nożna”

Bądźcie czujni, rankingi na pozostałych pozycjach będzie można znaleźć na PiłkaNożna.pl

Możliwość komentowania została wyłączona.