Szalupa ratunkowa

Kamil Grosicki pozostaje na kolejne miesiące w West Brom (fot. Reuters / Forum)

ZBIGNIEW MROZIŃSKI

W jego sytuacji może to oznaczać utratę szansy na udział w Euro przeniesionym na czerwiec i lipiec 2021 roku. Trudno oczekiwać, żeby nowy selekcjoner biało-czerwonych Paulo Sousa stawiał na piłkarza niegrającego w klubie. Z drugiej strony można Grosika zrozumieć, bo w okresie pandemii wszystko jest możliwe, łącznie z tym, że turniej tak jak w ubiegłym roku może się w ogóle nie odbyć, a decydując się na półroczne wypożyczenie do jakiegoś polskiego zespołu – Legii Warszawa czy Pogoni Szczecin – musiałby się zgodzić na obniżkę zarobków. Czyli realna była strata nie tylko sportowa, ale i finansowa. A tak przynajmniej wierzy, że nareszcie zacznie w tym sezonie częściej grać w West Bromwich Albion. 

DECYZJA NALEŻY DO CIEBIE
Natomiast Arkadiusz Milik zachował się zupełnie inaczej i nie widząc szans na grę w Napoli, z którego chciał odejść od dawna, podpisał kontrakt z Olympique Marsylia i w lutym strzelił już dwa gole we francuskiej Ligue 1. Również Damian Kądzior nie chciał czekać w hiszpańskim Eibar i na początku 2021 roku przeszedł do tureckiej drużyny Alanyaspor, gdzie pojawia się na boisku na coraz dłużej, a w ubiegły czwartek zaliczył asystę w spotkaniu ligowym, a potem znalazł się w jedenastce kolejki. 

Przy okazji udziału naszej reprezentacji w wielkich turniejach w XXI wieku często pojawiał się problem z piłkarzami z drużyn zagranicznych, którzy stawali przed dylematem – zmienić barwy, aby zwiększyć szansę udziału w mundialu czy Euro, czy też pozostać w dotychczasowym klubie i liczyć, że uda się częściej w nim grać. Przed World Cup 2002 w takiej sytuacji znalazł się bramkarz Adam Matysek – bohater meczu eliminacyjnego mistrzostw świata z Norwegią, jaki pod koniec marca 2001 odbył się w Oslo. Niestety, z powodu kontuzji barku nie dokończył tego spotkania, potem długo trwało leczenie i stracił miejsce w jedenastce Bayeru Leverkusen. Pod koniec rundy jesiennej na kilka meczów pojawił się w składzie Zagłębia Lubin, ale żeby walczyć o miejsce w kadrze na mistrzostwa świata w Azji w przerwie zimowej przeniósł się do RKS Radomsko. Wprawdzie zespół spadł wtedy z Ekstraklasy, ale Matysek bronił regularnie i marzenie o mundialu się spełniło. Inna sprawa, że jako jedyny z całej 23-osobowej kadry w tym turnieju nie wystąpił.

Obrońca Jacek Bąk był rezerwowym w Olympique Lyon, więc w styczniu 2002 roku przeszedł do RC Lens, innego zespołu francuskiej ekstraklasy, gdzie mógł liczyć na pewne miejsce w wyjściowej jedenastce. Z kolei Marek Koźmiński na jesieni 2001 roku rzadko pojawiał się w składzie grającej w Serie A Brescii, więc aby dobrze przygotować się do mistrzostw świata w lutym 2002 skorzystał z oferty grającej klasę niżej Ancony. Tam rozegrał jednak tylko pięć meczów i podczas mundialu Jerzy Engel miał problemy ze znalezieniem dla niego odpowiedniej pozycji. W każdym z trzech spotkań Koźmiński był wystawiany, lecz zawsze w innej roli i na tym turnieju zakończył reprezentacyjną przygodę. Natomiast Arkadiusz Bąk kilka miesięcy przed azjatyckim mundialem przeniósł się z Polonii Warszawa do grającego w II lidze angielskiej Birmingham City. Spędził tam zaledwie kilka zimowych tygodni, bo w marcu był już zawodnikiem Widzewa Łódź, w którym na wiosnę 2002 występował regularnie, czym zwiększył swoje szanse na wyjazd na mundial, na którym rozegrał jeden mecz.

Kilka miesięcy przed kolejnym mundialem na grę w angielskiej Championship zdecydował się Tomasz Frankowski. W przerwie zimowej zamienił grające w drugiej lidze hiszpańskiej Elche na Wolverhampton Wanderers i jak się okazało, to był fatalny pomysł. W pierwszej połowie 2006 roku Franek na zapleczu Premiership rozegrał 16 meczów, ale ani razu nie wpisał się na listę strzelców. W tym okresie nie zdobył też bramki w żadnym z trzech występów w reprezentacji, a podczas ostatniego meczu przed ogłoszeniem kadry na Welmeisterschaft 2006 zszedł z boiska jeszcze w trakcie pierwszej połowy. Potem było wielkie zdziwienie, że Paweł Janas nie zabrał go na mundial za zasługi z eliminacji, w których był najlepszym strzelcem naszej drużyny, tyle że jako zawodnik Wilków nie przekonał. Na niemiecki mundial w ostatniej chwili załapał się natomiast obrońca Bartosz Bosacki. Zagrał w wygranym 2:1 spotkaniu z Kostaryką i zdobył obie bramki. Zapewne gdyby na początku 2006 roku nie przeszedł z 1. FC Nuernberg, gdzie wiele okazji do gry nie otrzymywał, do Lecha Poznań, w którym grał regularnie, to prawdopodobnie jego kandydatura nie byłaby w ogóle rozpatrywana przy nominacjach na mundial.

Przed Euro 2008 w kłopoty popadł były kolega Frankowskiego z ataku Wisły Kraków – Maciej Żurawski. Na jesieni 2007 stracił miejsce w Celtiku Glasgow, więc jasne się stało, że powinien wyjechać ze Szkocji. Ówczesny kapitan biało-czerwonych przeprowadził się na początku 2008 roku do Grecji i w Larissie szło mu przyzwoicie, lecz udział w mistrzostwach Europy mu nie wyszedł. Z kolei Wojciech Kowalewski pojechał do Austrii na Euro 2008, bo w ostatniej chwili kontuzji doznał Tomasz Kuszczak. Leo Beenhakker zabrał na turniej bramkarza, który na początku eliminacji bronił w kilku meczach, między innymi w tym legendarnym – wygranym 2:1 z Portugalią w październiku 2006 w Chorzowie. Wtedy był jednak jedynką w Spartaku Moskwa, ale gdy po kontuzji stracił miejsce w drużynie klubowej jedyną szansą na zainteresowanie ze strony selekcjonera była zmiana barw. Wiosnę 2008 roku spędził w Koronie Kielce i właśnie jako jej zawodnik pojechał na ME, był jednak rezerwowym. A po imprezie ponownie ruszył zagranicę, podpisał kontrakt z greckim Iraklisem Saloniki. Natomiast Radosławowi Matusiakowi nie pomógł przed wspomnianym Euro powrót na krajowe boiska. Po kilku miesiącach spędzonych w Chievo Werona i SC Heerenveen w lutym 2008 napastnik zdecydował się wrócić do Polski, ale nie do GKS Bełchatów, gdzie grał przed wyjazdem, lecz do Wisły Kraków. Niestety, mimo że został mistrzem Polski, to jednak w zespole Białej Gwiazdy rozegrał zaledwie kilka meczów, zdobył jedną bramkę, a turniej obejrzał w telewizji. 

ZMIANY NA LEPSZE I GORSZE
Maciej Rybus w połowie sezonu 2011-12 odszedł z Legii do Tiereka Grozny i niestety w Rosji obniżył loty. Co prawda pojawił się w inauguracyjnym meczu Euro 2012, lecz nie dotrwał do jego końca i na tym występie zakończył udział w polsko-ukraińskim czempionacie. Kilku zawodników, którzy też znaleźli w ekipie na Euro 2012, zmieniło parę miesięcy przed tą imprezą swe zespoły zagraniczne – pomocnik Ludovic Obraniak z Lille, w którym coraz częściej wychodził jako zmiennik odszedł do Bordeaux, tam był zawodnikiem wyjściowej jedenastki, a inny gracz drugiej linii Adam Matuszczyk z rezerwowego w grającym w 1. Bundeslidze 1. FC Koeln odszedł do drugoligowej Fortuny Duesseldorf, w której też nie został pierwszoplanową postacią. Wreszcie napastnik Paweł Brożek zachował się jak przysłowiowy stryjek, bo na jesieni 2011 zagrał siedmiokrotnie w tureckim Trabzonsporze, a po przejściu w zimowym oknie transferowym do Celtiku zaledwie trzykrotnie pojawił się w lidze szkockiej. Mimo to na mistrzostwach Europy zaistniał w końcówkach dwóch meczów.

Z kolei Artur Jędrzejczyk pół roku przed mistrzostwami Europy w 2016 roku zamienił rosyjski FK Krasnodar na Legię Warszawa i to było dobre rozwiązanie, bo został mistrzem Polski i w świetnej formie pojechał na turniej do Francji, gdzie był podstawowym piłkarzem biało-czerwonych. Filip Starzyński dobrze wyszedł na zamianie w tym samym okresie belgijskiego Lokeren na Zagłębiu Lubin, gdzie doszedł do znakomitej dyspozycji i pojechał na Euro, na którym pojawił się w spotkaniu z Ukrainą. Niecałe pół roku przed turniejem o mistrzostwo Europy, który pięć lat temu odbył się we Francji na zmianę barw zdecydował się też defensor Thiago Cionek. W pierwszej części sezonu 2015-16 grał w drugoligowej Modenie, a na wiosnę był już na boiskach Serie A, bo przeniósł się do US Palermo. Do kadry do Euro się wtedy zakwalifikował i nawet w jednym meczu wystąpił. Dwa lata później urodzony w Brazylii reprezentant Polski dokonał tego samego manewru, tym razem opuszczając grające w Serie B Palermo na rzecz występującego klasę wyżej SPAL Ferrara i na mundial do Rosji też poleciał. 

Pół roku przed mundialem, który odbył się prawie trzy lata temu dwaj zawodnicy Zagłębia Lubin mogący na niego pojechać wyjechali z Polski i w dużej mierze przez to stracili szansę wyjazdu na czempionat. Obrońca Jarosław Jach zawiesił sobie niezwykle wysoko poprzeczkę podpisując kontrakt z angielskim Crystal Palace. Wiosną 2018 nie rozegrał żadnego meczu w Premiership, więc temat jego wyjazdu na mundial upadł. Napastnik Jakub Świerczok jesienią 2017 imponował skutecznością w Ekstraklasie zdobywając 16 bramek, ale coś go podkusiło go, żeby przenieść się do Łudogorca Razgrad i chociaż został mistrzem Bułgarii, to strzelił tylko 7 goli i do kadry narodowej na finały MŚ się nie załapał. 

Jak widać nie ma złotego środka, a nowy klub nie zawsze okazywał się szalupą ratunkową, która ratowała przed zatonięciem. Najlepiej jest nic nie kombinować, tylko być w wysokiej formie, a wtedy będzie się grało regularnie w klubie.

TEKST POJAWIŁ SIĘ W TYGODNIKU „PIŁKA NOŻNA” (10/2021)