Polska Ekstraklasa

12.03.2017 15:55

Stara gwardia z Krakowa: Trójgłowy smok

Razem dobiegają setki, mają w nogach ponad 700 ligowych meczów, a w statystykach 210 goli dla jednego klubu. Liczby, które nawet podzielone przez trzy, robią wrażenie.

TOMASZ LIPIŃSKI

Przeżyli kilkunastu trenerów, spotkali w tej samej szatni setki piłkarzy, od gwiazd pokroju Tomasza Frankowskiego i Macieja Żurawskiego do wielkich oryginałów z egzotycznych krajów. Widzieli już wszystko, wygrali jeszcze więcej i ciągle im się chce. Związali się z Wisłą na dobre i na złe. Na krótszą lub dłuższą chwilę znikali, ale wracali do domu przy ulicy Władysława Reymonta 20, skąd wykurzy ich już chyba tylko emerytura. Właśnie sposobią się do entej batalii z Legią.

Skuteczny w stolicy

Tylko dwóch zawodników z aktualnej kadry mistrzów Polski strzeliło w Warszawie więcej goli niż Paweł Brożek. Ale gdyby wyciągnąć średnią z liczby występów do liczby bramek, snajper Białej Gwiazdy biłby na głowę Miroslava Radovicia i Michała Kucharczyka. W sumie 12 razy pokarał Legię, z czego osiem na jej terenie. Po jego uderzeniach na przestrzeni 11 lat (od 13 maja 2006 roku) kapitulowało pięciu bramkarzy: Łukasz Fabiański, Jan Mucha, Kostiantyn Machnowski, Wojciech Skaba i Arkadiusz Malarz. Tylko konta Dusana Kuciaka nie naruszył ani razu, jednak akurat za rządów tego Słowaka w bramce Legii jego prawie nie było pod Wawelem, bo przeżywał burzliwy okres podróży po Europie.

Prawie o każdym starciu gwiazdy Wisły z Dumą Stolicy można by napisać co najmniej osobny artykuł, ale zatrzymajmy się na krótkie wspominki przy trzech. W kwietniu 2008 roku zabawił się przy rzucie karnym w Antonina Panenkę, co ze śmiertelną powagą potraktował Mucha i nie ruszając się z miejsca, złapał piłkę. Za zniewagę okrutnie się zemścił dwa lata później i wbił Słowakowi hat tricka. Minęło pół roku i tym razem w Krakowie doprowadził do białej gorączki Machnowskiego, a Wisłę powiódł do historycznego zwycięstwa 4:0. Tak wysoko jak 12 listopada 2010 Legia w lidze nie przegrała od grudnia 1979 roku, kiedy w Bytomiu Szombierki spakowały jej pięciobramkowy bagaż.

Odczepianie Łat

Wspomnieniom Rafała Boguskiego i Patryka Małeckiego z meczów z Legią towarzyszą mieszane uczucia. Niby Małecki wziął udział w pamiętnym laniu przy Reymonta, ale strzelił jej wtedy pierwszego i ostatniego gola. Na jednym, i to nie ligowym, lecz pucharowym, poprzestał też Boguski, któremu również raz zdarzyło się – jak Brożkowi – nie wykorzystać rzutu karnego. Nie było to jednak największe nieszczęście. Bo to zdarzyło się w 27 kolejce sezonu 2008-09, kiedy po brutalnym faulu Ariela Borysiuka przy pomocy noszy opuścił boisko. Z powodu skręcenia stawu skokowego i uszkodzenia więzadła w kostce pauzował 20 tygodni. Co gorsza, to okazało się ledwie pierwszym fragmentem wielkiej łaty, która wkrótce do niego przylgnęła – piłkarza porcelanowego. Został wstawiony do szeregu razem z Tomaszem Dawidowskim, Jackiem Paszulewiczem, Marcinem Kuźbą i Łukaszem Gargułą, którzy na kontraktach w Wiśle więcej przebywali na L4 niż na boisku.

Od maja 2009 do czerwca 2012 roku kontuzja goniła kontuzję. Nie wytrzymywały mięśnie dwu- i czworogłowe, do naprawy poszła łydka i także kolano, w którym zerwał więzadła krzyżowe na treningu w październiku 2010 roku. W tym trzyletnim okresie całe mecze mógł policzyć na palcach dwóch rąk, natomiast absencje ciągnęły się w nieskończoność. Całkowicie zdematerializował się w rundach wiosennych sezonu 2010-11 i 2011-12.

Na Małeckiego też przyszła kryska przy okazji meczu z Legią, na stadion której w październiku 2014 roku pojechał już jako zawodnik Pogoni. Przeprowadził się z Krakowa do Szczecina dla własnego dobra, żeby oderwać się od środowiska, które nie pozwalało mu dorosnąć. Było mu w nim za dobrze, jak rozpieszczonemu dziecku, któremu nikt nie umiał dać klapsa. Mijał sezon za sezonem, a on ciągle tak samo utalentowany, jak niepokorny, choć wielu używało mocniejszego słowa na opis jego zachowania wobec rywali, sędziów i trenerów. To nie tak, że do Szczecina nie zabrał diabła za skórą, jednak kontuzja kolana, która wykluczyła go z gry na osiem długich miesięcy, pozwoliła – jak twierdził – spojrzeć na pewne sprawy z innej perspektywy. Także związek z trenerem mentalnym Pawłem Frelikiem zaczął wydawać owoce. Wspólne sesje i ćwiczenia uciszyły wulkan drzemiący w ciele Małeckiego – tak na marginesie: urodzonego 1 sierpnia, dokładnie 44 lata po wybuchu powstania warszawskiego, zatem gdyby był legionistą z krwi i kości, mógłby stać się symbolem, a nie wrogiem dla jej kibiców.

BBM

Po raz pierwszy tercet spotkał się w szatni Wisły w 2006 roku. Po raz drugi dekadę później po powrocie Małeckiego. Brożek ten krok wykonał dwa sezony wcześniej, a Boguski miał najdłuższą ciągłość pracy – nieprzerwanie z Białą Gwiazdą na piersi od połowy 2007 roku. Zawsze (najstarszy) albo kiedy się nie leczyli (średni) lub nie stroili fochów (najmłodszy), znaczyli dużo dla klubu, tak jak teraz. Strzelili 20 z 36 goli. Boguś zaliczył dwa hat tricki. Mały jak nikt inny w lidze raził z dystansu i być może już w 21 kolejce rozstrzygnął konkurs na najpiękniejszą bramkę sezonu (tylko co na to Piotr Wlazło z Wisły Płock?), a jeszcze tak często ratował skórę i punkty Wiśle w samych końcówkach, że czas po 85 minucie został nazwany czasem Małeckiego. Natomiast o bramkową dwucyfrówkę Brozia na koniec sezonu też raczej można być spokojnym, co zdarzyłoby mu się po raz ósmy w karierze.

Wspólnie na boisku zaistnieli już w listopadzie 2007 roku, ale tylko dwa razy wszyscy zdobywali bramki w tym samym meczu. Z Termalicą w poprzednim sezonie i z Jagiellonią kilkanaście dni temu.

Juventus ma swoje BBC, Wisła może polegać na BBM. Co z tego, że nie brzmi i nie kojarzy się tak pięknie, skoro każdy w Polsce wie, co grozi ze strony trójgłowego smoka wawelskiego. Każdy, nie wyłączając Legii.

Możliwość komentowania została wyłączona.