Ligi w Europie Serie A

24.10.2017 07:21

Rzeczywistość przerosła film. Ten lepszy Ciro

Europa go odrzuciła, ojczyzna przytuliła i on tej nieprzyjaznej Europie pokazuje dziś, ile naprawdę jest wart. Przed wami Ciro Immobile – najskuteczniejszy zawodnik tego sezonu, jak nasz kontynent długi i szeroki.

TOMASZ LIPIŃSKI

W połowie października jego licznik zatrzymał się na piętnastce. Tyle wykręcił dla Lazio, jadąc na trzech frontach. Zaczął w Superpucharze Włoch, a później między codzienność w Serie A wplatał również Ligę Europy, w której na razie w ogóle się nie przemęcza. Za każdym razem wchodził na zmiany i niejako mimochodem trafił dwa razy. 

JESZCZE DALEJ NIŻ PÓŁNOC

Za to walcząc o ligowe punkty, zakasuje rękawy. Skuteczny opór stawili mu tylko Alfred Gomis ze SPAL na inaugurację i Pepe Reina z Napoli w piątej kolejce. Pozostałych sześciu bramkarzy lizało rany. Najcięższe zadał kolegom z reprezentacji. 10 września kazał trzy razy schylić się do siatki Gianluigiemu Donnarummie i jako pierwszy (lecz nie ostatni) sprowadził na ziemię cały, niby kosmiczny Milan. Pięć tygodni później rozprawił się z Gianluigim Buffonem. Zresztą już drugi raz w tym sezonie. Zarówno w Supepucharze, jak i w lidze uderzył po dwa razy. Pierwszy dublet przyniósł trofeum, drugi – splendor. On, przyszywany syn Starej Damy, wyjechał z jej twierdzy z pełnymi rękami. Po 783 dniach i 57 meczach wreszcie ktoś tego dokonał. Kiedy Juventus w sierpniu 2015 roku ostatni raz przegrywał na własnym stadionie, Immobile przeżywał katusze na wypożyczeniu w Sevilli i cały czas leciał w dół. Teraz znów wzbił się nad wszystkich. Na przykład nad Gonzalo Higuaina, którego zawodzą nerwy i oko. Porównanie o tyle zasadne, że mógł być na miejscu Argentyńczyka. Z dzisiejszej perspektywy w żadnym elemencie sztuki strzeleckiej nie ma prawa czuć się gorszy i Juventus na takiej wymianie nic by nie stracił, ale z wczorajszej – to jednak były Himalaje dla co prawda zdolnego, ale początkującego alpinisty. 

Urodził się pod Wezuwiuszem w miasteczku Torre Annunziata, z którego wszystkie drogi prowadzą do Neapolu. On zboczył z trasy i wylądował w Turynie. Miał tylko 14 lat, kiedy przeniósł się o ponad tysiąc kilometrów na północ i zamieszkał w klubowym internacie, w większości z takimi jak on – talentami wyłowionymi przez skautów na biedniejszym południu. W nowym miejscu pierwsze wielkie wrażenie wcale nie zrobił na nim żaden piłkarz Juve, ale śnieg, który w Torre Annunziata nigdy nie pada. Był królem juniorskich boisk. Przede wszystkim zapisał się złotymi zgłoskami w kronikach prestiżowego międzynarodowego turnieju w Viareggio, który dwukrotnie wygrał z Juventusem. W drugim przypadku do zwycięstwa przyczynił się aż 10 golami. Nikt przed i pod nim nie był skuteczniejszy podczas jednej edycji. W dwóch finałach, w których uczestniczył, zdobył pięć bramek. 

Jako 18-latek grał w juniorach i coraz częściej trenował z pierwszą drużyną. Wreszcie zadebiutował w Serie A. 14 marca 2009 roku zmienił w doliczonym czasie gry Alessandro Del Piero. To tak jakby piękny sen przeżył na jawie. Bo właśnie Del Piero był idolem jego dzieciństwa, z jego nazwiskiem na ustach ostrzeliwał domową kanapę i seriami zdobywał bramki w podwórkowych meczach. 

(…)

CAŁY TEKST MOŻNA ZNALEŹĆ W NOWY (43/2017) NUMERZE TYGODNIKA „PIŁKA NOŻNA”

Możliwość komentowania została wyłączona.