04.04.2021 13:01

Prandelli zakończy karierę trenerską?

Gdyby to było zwykłe podanie się do dymisji, nie byłoby o czym pisać. Ale było niezwykłe. Cesare Prandelli zdobył się na coś, na co niewielu miałoby odwagę. Dlatego odchodzi jako zwycięzca, a nie przegrany.

Z analizy suchych wyników wynika, że w skali makro niczego wielkiego w tym sezonie nie dokonał. Nawet rozczarował. Objął Fiorentinę w listopadzie, kiedy po 7 kolejkach zajmowała 15 miejsce z 8 punktami. Zamiast ścigać czołówkę, utknął na mieliźnie.

Karnawał i post

Przed sezonem ambicje sięgały europejskich pucharów, a tymczasem znów trzeba było martwić się o utrzymanie. W mieście iskrzyło od nastrojów wściekłych kibiców, co groziło trudnym do opanowania pożarem. Zatrudnienie Cesare Prandellego było próbą opanowania groźnego żywiołu. Słowo strażak w jego przypadku nabierało głębszego sensu. Jak każdy miał w krótkim czasie wpłynąć na poprawę sytuacji, jak nikt zasłużył we Florencji na specjalne względy i prawa. Z nim kojarzyło się to, co w XXI wieku najpiękniejsze: z Fiorentiną rozpychającą się między wielkimi w Serie A, skutecznie walczącą o pierwszą czwórkę, godnie występującą w Lidze Mistrzów. Po pięciu sezonach z żalem oddawano go do reprezentacji, w której na stanowisku selekcjonera zastąpił Marcello Lippiego. W przeszłości jeszcze pogrzebiemy, ale najpierw dokończmy malować teraźniejszość.

Ta od początku była dość ponura. Na pierwsze ligowe zwycięstwo czekał 7 meczów. Ale jak już się o nie postarał, to urządził Florencji parodniowy karnawał. Długo i hucznie świętowano trzy bramki i trzy punkty w Turynie z Juventusem. Z honorami witano powracającą drużynę, na jej cześć wszystkie najważniejsze budynki miejskie oświetlono na fioletowo. Piłkarze jednak nie popłynęli na tej fali. Ciągle szorowali blisko dna. Zwycięstwa zdarzały się z rzadka, a jeśli już to z rywalami pokroju słabiutkiego Cagliari i trzech beniaminków: Spezii, Crotone i Benevento, co w entuzjazm nikogo wprawić nie mogło.

Po wyjazdowym 4:1 z Benevento Prandelli wysłał pierwszy niepokojący sygnał. Na konferencji prasowej wyznał, że czuje zmęczenie i pustkę w środku. Nie ulgę z powodu długo oczekiwanej i ważnej wygranej dla układu na dole tabeli, nie radość, ale pustkę. – Przejdzie mu – komentowano, w końcu nic tak nie dodaje energii trenerowi jak kolejne wygrane, jak widok rozwijającej się i dobijającej do bezpiecznej przystani drużyny.

Tydzień po Benevento na Fiorentinę czekał Milan. To był wyrównany mecz, z błędami sędziego, które wpłynęły na niekorzystny wynik dla Violi. Na pewno ostatni występ wstydu przegranym nie przyniósł. Bardziej chciało się ich pocieszać niż rozliczać. Trener niezmiennie cieszył się pełnym zaufaniem przełożonych i kibiców. Nie szkodzi, że w 21 meczach zdobył 21 punktów, mając tym samym niższą średnią punktów od poprzednika Giuseppe Iachiniego. Że nie podniósł Fiorentiny z nizin, balansując na granicy depresji. Przed nim było jeszcze 10 meczów i tyle samo szans na poprawę wizerunku. Fiorentina mogła, a nawet chciała pójść z nim dalej niż tylko do końca sezonu. Nikt nie zakładał czarnego scenariusza. Z Cesare musiało się udać.

To już koniec?

Dlatego tak dużym zaskoczeniem był list z 23 marca. Jego opublikowanie na klubowej stronie internetowej poprzedziła zwyczajowa formułka o zdawkowej treści, że klub przyjął dymisję trenera. W suchym komunikacie nie było nic odbiegającego od przyjętych norm. Przyzwyczailiśmy się, że w futbolu brak miejsca na sentymenty, nikt nie ogląda się na dawne zasługi, zwalnia się, nie informując o głębszych przyczynach, i życzy powodzenia na dalszej drodze. Matematyka wystarcza za tysiąc słów: jeśli trener nie przynosi wystarczającej liczby punktów do domu, to go się z tego domu wyprasza. W kulturalnym i urzędowym stylu. Normalna praktyka. Jednak w tym przypadku tak to wyglądało tylko na pierwszy rzut oka. Nagle pojawiło się coś jeszcze. List podpisany jego imieniem i nazwiskiem.

A pisał tak: – W tym momencie mojego życia czuję jakiś absurdalny dyskomfort, który nie pozwala mi być tym, kim jestem. Podjąłem się pracy w Fiorentinie z radością i miłością, wzmocniony dodatkowo entuzjazmem nowego właściciela. Prawdopodobnie zaślepiony miłością do miasta, wspomnieniami pięknych momentów, które dał mi sport i nie dostrzegłem symptomów, że coś jest nie tak, że coś we mnie było nie na swoim miejscu. W ostatnich miesiącach urósł we mnie cień, który zmienił sposób patrzenia na pewne sprawy. Przyszedłem, żeby dać z siebie maksimum, ale kiedy zrozumiałem, że nie jest to możliwe, dla dobra wszystkich zdecydowałem się zrobić krok w tył. Jestem świadomy tego, że moja kariera w tym momencie może się zakończyć i nie mam z tego powodu żalu i nie chcę go mieć. Prawdopodobnie ten świat, którego przez tyle lat byłem częścią, już nie jest mój, już do niego nie pasuję. Z pewnością zmieniłem się, a i świat mknie szybciej niż myślałem. Dlatego uznałem, że lepiej zatrzymać się niż dać się tej prędkości zniszczyć, zatrzymać się, by zrozumieć kim naprawdę jestem.

Autor nie pozostawił nikogo obojętnym. Wzruszyła jego szczerość i absolutnie uczciwe postawienie sprawy. Prandelli chciałby, ale nie może, nie nadąża, nie stać go na 100 procent zaangażowania. Fiorentina zasługuje na kogoś, kto odda jej się w pełni. Przyznał się do porażki, do słabości, co w dzisiejszym świecie stworzonym dla zwycięzców, w którym przyznanie się do winy nikomu nie przejdzie przez gardło, podobnie jak słowo przepraszam, jest wielką rzadkością. Kiedy wszyscy udają, że mają się lepiej niż naprawdę czują, w mediach społecznościowych robią dobre miny do złej gry i żyją na pokaz, on obnażył prawdziwą duszę. Pokazał się jako człowiek, a nie trener. Za szczerość, wrażliwość i bardzo ludzki wymiar tego listu Prandelli zasłużył na słowo zwycięzca.

Szczyt na Narodowym

Wypalił się zawodowo. Uprawiana profesja odbierała mu energię do życia i coraz bardziej frustrowała. Najbardziej dlatego, że już nie był w stanie wrócić na zajmowaną kiedyś pozycję. Dostawał coraz słabsze propozycje, na lepsze nie potrafił zapracować. Nie nadążał za trendami, nie potrafił nic nowego z siebie wykrzesać ani zmusić się do czegoś więcej. A stare chwyty nie działały.

Kiedyś siedział na samym szczycie. Był najważniejszym z włoskich trenerów. Po Euro 2012 wynoszony pod niebiosa. Jego wielkości nie zaszkodził przegrany z kretesem finał z Hiszpanią w Kijowie. Półfinał z Niemcami na warszawskim Narodowym to był dopiero majstersztyk. Na mistrzostwa świata do Brazylii jechał także po medal. Nie było zresztą takiego włoskiego selekcjonera w historii, który by o tym głośno nie myślał. Nie wyszedł z grupy i skończył, jak jego poprzednik. Wyleciał z roboty. Na pocieszenie wziął Galatasaray. Wyglądało nieźle, jak kontrakt wart 5 milionów euro rocznie. Zaczął w lipcu, skończył w listopadzie. Następnie zrobił sobie prawie dwuletnią przerwę. Objawił się w Valencii, ale tylko na trzy miesiące. Po 8 meczach, w których zdobył 6 punktów rzucił papierami. Po raz drugi sam zrezygnował.

Pierwszy zdarzył się w 2004 roku. Cieszył się na przenosiny z pogrążającej się w kryzysie finansowym Parmy do Romy. Jeszcze przed rozpoczęciem nowego sezonu poprosił o rozwiązanie umowy ze względu na problemy osobiste. Ciężko zachorowała jego żona Manuela, która wymagała intensywnego leczenia i opieki. Trzy lata później zmarła.

Po Hiszpanii wyjechał do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. W Al-Nasr spotkało go to samo, co w Galatasaray i Valencii. Jego akcje nigdy nie spadły tak nisko. Na ich podniesienie szanse mu stworzyła Genoa. To był jego powrót do Serie A po 8 latach. Zatrudniony w grudniu tym razem wytrwał do końca sezonu i w ciężkiej walce do ostatniej kolejki obronił drużynę przed degradacją. Na więcej nie pozwolili. Znów minął rok z okładem na czekaniu i zgłosiła się Fiorentina.

Nienormalne życie

Nie jego pierwszego dopadł syndrom wypalenia zawodowego. Z tym zmierzył się przed laty Arrigo Sacchi. Twórca potęgi Milanu, maniak futbolu i rewolucjonista, kontrowersyjny selekcjoner, którego po nieudanych mistrzostwach Europy w Anglii kibice na rzymskim lotnisku Fiumicino witali pomidorami, po 1996 roku gasł i marniał. Jeszcze starał się poderwać do lotu w Milanie, ale skończył na 11 miejscu, najgorszym w długiej, bo trwającej od 1986 do 2017 roku, erze rządów Silvio Berlusconiego. W Atletico Madryt wytrwał siedem miesięcy. Dwa dni po tamtej dymisji – 16 lutego 1999 roku ogłosił koniec kariery trenerskiej. W wieku 53 lat. Dwa lata później jeszcze dał się namówić na ratowanie tonącej Parmy. Po zaledwie trzech meczach i bezpośrednio po wygranej dał sobie spokój. Na gorąco tłumaczył, że nie radzi sobie ze stresem.

Po latach wyjaśniał dokładniej. – Nie czułem żadnej radości z pracy. Czułem za to, że nic więcej nie mogę z siebie dać. Zawsze byłem perfekcjonistą, wymagałem od siebie i od innych. Myślałem tylko o futbolu, nie pozwalałem sobie na inne zajęcia i przyjemności, nic nie mogło mnie dekoncentrować W ciągu 30 lat byłem w kinie może 3-4 razy, choć jestem wielkim miłośnikiem filmu. Istniała tylko piłka, wykluczyłem wszystko inne. To stawało się coraz trudniejsze do wytrzymania, zżerał mnie stres, mało spałem. Poszedłem do psychologa i spytałem, czy to normalne, co mnie spotkało. Odpowiedział, że nienormalne było wcześniejszych 30 lat mojego życia.

Byli też inni. Świetnie zapowiadał się Marco Tardelli. Asystował w kadrze Cesare Maldiniemu. Kiedy dostał reprezentację młodzieżową, zdobył z nią mistrzostwo Europy. W nagrodę awansował do Interu, w którym wsławił się najwyższą porażką w historii derbów 0:6. Jeszcze zahaczył o reprezentację Egiptu i dwa kluby z Serie B, a później przez 5 lat grzał się w cieniu Giovanniego Trapattoniego na ławce reprezentacji Eire. Po 2013 roku nie podejmował kolejnych wyzwań. Ciro Ferrara wystartował od Juventusu w 2009 roku, szybko wrósł w przeciętność, a od 4 lat ślad po nim zaginął. Nie przebił się Claudio Gentile, który poprowadził reprezentację olimpijską do brązowego medalu w Atenach. Nasz Zbigniew Boniek też zrozumiał po paru próbach, że to zajęcie nie dla niego.

Jak trudno zmobilizować wszystkie siły do zwykłej, codziennej pracy, jeśli kiedyś zajmowało się czymś wyjątkowym i mierzyło wysoko, pokazują losy selekcjonerów włoskiej kadry, z wyjątkiem Antonio Conte. Dino Zoff wcześniej niż mógł przeszedł na emeryturę, Marcello Lippiego kupili Chińczycy i po powrocie dobrze mu na uboczu futbolu, Gian Piero Ventura zyskał status bezrobotnego, choć jeszcze gotowego do nowego wyzwania. A Prandelli powiedział dość.

TOMASZ LIPIŃSKI

TEKST UKAZAŁ SIĘ W TYGODNIKU „PIŁKA NOŻNA” (13/2021)

Możliwość komentowania została wyłączona.

Najnowsze wydanie tygodnika PN

Nr 24/2026

Zobacz numer

Ligi w Europie Serie A

20.06.2026 12:17

Dusan Vlahović może trafić do Turcji. Chce go tamtejszy gigant

Dusan Vlahović zmieni wkrótce barwy klubowe. Zainteresowanie zakontraktowaniem go wykazuje klub z Turcji.

Juventus Fc vs Cagliari Calcio Dusan Vlahovic of Juventus Fc gestures during the Serie A football match beetween Juventus Fc and Cagliari Calcio at Allianz Stadium on November 29, 2025 in Turin, Italy . Torino Allianz Stadium Italy Copyright: xMarcoxCanonierox
2025.11.29 Turyn
pilka nozna , liga wloska
Juventus Turyn - Cagliari Calcio
Foto IMAGO/PressFocus

!!! POLAND ONLY !!!

Czytaj więcej

Ligi w Europie Serie A

19.06.2026 10:22

Dwaj obrońcy opuszczą rewelację Serie A! Obaj grali wcześniej w LaLiga

Dwaj zawodnicy opuszczą klub włoskiej Serie A, który dość sensacyjnie zakwalifikował się do Champions League. Sprawdź, o kim mowa!

Db Como 28/02/2026 - campionato di calcio serie A / Como-Lecce / foto Daniele Buffa/Image nella foto: Sergi Roberto PUBLICATIONxNOTxINxITA
2026.02.28 Como
pilka nozna , liga wloska
Como 1907 - US Lecce
Foto IMAGO/PressFocus

!!! POLAND ONLY !!!

Czytaj więcej

Ligi w Europie Serie A

17.06.2026 19:29

Sassuolo wykupiło reprezentanta Polski

Sebastian Walukiewicz nie wróci do Torino. Sassuolo skorzystało z opcji wykupu reprezentanta Polski za 5 milionów euro, a środkowy obrońca podpisał kontrakt obowiązujący do 2030 roku.

Juventus Fc - Us Sassuolo Sebastian Walukiewicz of US Sassuolo looks on during the Serie A match beetween Juventus Fc and Us Sassuolo at Allianz Stadium on March 21, 2026 in Turin, Italy . Torino Allianz Stadium Italy Copyright: xMarcoxCanonierox
2026.03.21 Turyn
pilka nozna , liga wloska
Juventus Turyn - US Sassuolo Calcio
Foto IMAGO/PressFocus

!!! POLAND ONLY !!!

Czytaj więcej

Ligi w Europie Serie A

15.06.2026 17:07

Nowy szkoleniowiec Polaka. Długo nie był bezrobotny

W końcówce maja, Maurizio Sarri przestał być szkoleniowcem SS Lazio. Po 19 dniach, doświadczony trener znalazł nowe zajęcie, przejmując Atalantę BC.

Lazio’s head coach Maurizio Sarri during the Serie A EniLive soccer match between Lazio and Pisa at the Rome's Olympic stadium, Italy - Saturday May 23, 2026 - Sport Soccer ( Photo by Alfredo Falcone/LaPresse ) (Photo by Alfredo Falcone/LaPresse/Sipa USA)
2026.05.23 Rzym
pilka nozna liga wloska
SS Lazio Rzym - Pisa SC
Foto LaPresse/SIPA USA/PressFocus

!!! POLAND ONLY !!!

Czytaj więcej

Ligi w Europie Serie A

15.06.2026 12:08

Media: Ruben Amorim wraca do pracy! Nowy klub Portugalczyka

41-latek lada moment wróci na ławkę trenerską. Były szkoleniowiec Manchesteru United przejmie AC Milan po Massimiliano Allegrim.

Leeds United v Manchester United, ManU Premier League Manchester United Manager Head Coach Ruben Amorim arrives off club coach during the Leeds United v Manchester United Premier League match at Elland Road, Leeds, England on 4 January 2026 Credit: Phil Duncan/Every Second Media Editorial use only. All images are copyright Every Second Media Limited. No images may be reproduced without prior permission. All rights reserved. Premier League and Football League images are subject to licensing agreements with Football DataCo Limited. see https://www.football-dataco.com Copyright: xIMAGO/EveryxSecondxMediax ESM-1736-0146 PhilxDuncanx/xEveryxSecondxMediax
2026.01.04 Leeds
pilka nozna , Liga Angielska
Leeds United - Manchester United
Foto IMAGO/PressFocus

!!! POLAND ONLY !!!

Czytaj więcej

Najnowsze

(260615) -- MONTERREY, June 15, 2026 (Xinhua) -- Players of Tunisia are seen during the group F match between Sweden and Tunisia at the 2026 FIFA World Cup at Estadio Monterrey in Monterrey, Mexico, on June 14, 2026. (Photo by Martin Zabala/Xinhua)

2026.06.15 Monterrey
pilka nozna mistrzostwa swiata
Szwecja - Tunezja
Foto Martin Zabala/Xinhua/PressFocus

!!! POLAND ONLY !!!

Następna reprezentacja odpadła z MŚ! Najgorsza drużyna mundialu?

Druga kolejka tegorocznych mistrzostw świata zakończyła się już w połowie grup. Trzy zespoły nie mają szans na awans do kolejnej rundy.

Mistrzostwa Świata 2026

Media: Beniaminek interesuje się Nsame!

Ekstraklasa

2026.05.24 Mielec
Pilka nozna Betclic 1 Liga Sezon 2025/2026
Stal Mielec - Polonia Bytom
N/z Ireneusz Mamrot
Foto Marta Badowska / PressFocus

2026.05.24 Mielec
Football Polish Betclic 1 League 2025/2026
Ireneusz Mamrot
Credit: Marta Badowska / PressFocus

Oficjalnie! Stal Mielec zmienia trenera

Ekstraklasa

Media: Bramkarz może zamienić Legię na inny polski klub

Ekstraklasa

FIFA World Cup, WM, Weltmeisterschaft, Fussball 2026 TUNISIA VS JAPAN FIFA WORLD CUP 2026 TUNISIA VS JAPAN TUNISIA VS JAPAN 20062026 MONTERREY, NUEVO LEON. Action photo of Ayase Ueda 18 of Japan celebrating a goal, during Round 1 Group F game of the FIFA World Cup 2026, held at the Estadio Monterrey of Monterrey, Nuevo Leon./ Foto de accion de Ayase Ueda 18 de Japon celebrando un gol, durante juego de Ronda 1 del Grupo F de la Copa del Mundo 2026 de la FIFA, celebrado en el Estadio Monterrey de Monterrey, Nuevo Leon. PHOTO BY IMAGENSHOP AGENCIA FOTOGRAFICA MONTERREY NUEVO LEON MEXICO *** FIFA WORLD CUP 2026 TUNISIA VS JAPAN FIFA WORLD CUP 2026 TUNISIA VS JAPAN TUNISIA VS JAPAN 20062026 MONTERREY, NUEVO LEON Action photo of Ayase Ueda No. 18 of Japan celebrating a goal during a Round 1 Group F match of the 2026 FIFA World Cup, held at Estadio Monterrey in Monterrey, Nuevo Leon Action photo of Ayase Ueda No. 18 of Japan celebrating a goal, during a Round 1 Group F match of the 2026 FIFA World Cup, held at the Estadio Monterrey in Monterrey, Nuevo León. PHOTO BY IMAGENSHOP PHOTO AGENCY MONTERREY, NUEVO LEÓN, MEXICO,detected_source_language Copyright: xYOALIxMARTINEZx
2026.06.20 Guadalupe
pilka nozna , mistrzostwa swiata , mundial 2026
Tunezja - Japonia
Foto IMAGO/PressFocus

!!! POLAND ONLY !!!

Demolka w tysięcznym meczu MŚ! Japonia rozbiła Tunezję

Mistrzostwa Świata 2026

Piłka nożna

Robert Lewandowski seen celebrating with a trophy during Spanish Supercup Final game between teams of FC Barcelona, Barca and Real Madrid Maciej Rogowski/Ball Raw Images Jeddah King Abdullah Sports City Saudi Arabia Copyright: xMaciejxRogowskix maciejrogowski_barcelona_realmadrid_2526-538
2026.01.12 Dzedda
pilka nozna Superpuchar Hiszpanii
FC Barcelona - Real Madryt
Foto IMAGO/PressFocus

!!! POLAND ONLY !!!

Robert Lewandowski: Nie jestem zakładnikiem wieku [WYWIAD]

Chyba już nikt nigdy nie przebije najlepszego obecnie futbolisty Polski w liczbie tytułów Piłkarza Roku. Od 2011 roku, gdy Robert Lewandowski, po raz pierwszy wygrał plebiscyt „PN” właśnie w tej kategorii, tylko dwukrotnie ustąpił miejsca komuś innemu.

La Liga Reprezentacja Polski