Polska Ekstraklasa

21.02.2017 07:13

Plebiscyt PN: Obcokrajowiec Roku 2016 – Konstantin Vassiljev

To był jeden z trudniejszych wyborów dokonanych przez „PN”. Nie dlatego, że na wyróżnienie nie zasłużył, ale dlatego, że konkurencja była naprawdę mocna. W grudniu na łamach naszego tygodnika dużo o sobie opowiedział, więc teraz sprawdźmy jak widzą go inni. Oddajemy głos kolegom i trenerom, z którymi pracował w Polsce, ale nie tylko.

– Jeden z najlepszych zawodników, z jakim miałem okazję pracować. Na meczach pokazuje dużo, ale na treningach jeszcze więcej – mówi Bogdan Wilk, który jako drugi trener pracował z Kostią w Piaście Gliwice. – Potrafił z rzutu wolnego kilka razy z rzędu trafić dokładnie w to samo miejsce. Zresztą, w meczu też kiedyś zdobył w ten sposób dwie bramki, bodaj już w 3. i 5. minucie, nie boi się uderzyć nawet z połowy boiska, widząc, że bramkarz jest wysunięty, bo po prostu to potrafi. Przy tym skromny chłopak, mimo że kiedyś w Tallinie wisiało mnóstwo jego podobizn, jak teraz u nas Roberta Lewandowskiego. Wręcz cichy, więc jeśli miałbym wrzucić kamyczek do jego ogródka, powiedziałbym, że sprowadzając go do Gliwic oczekiwaliśmy, iż stanie się liderem w szatni, będzie głośniejszy, czasem opieprzy kolegów. Tego nie było, na boisku jednak, nigdy nie uciekał od odpowiedzialności, brał grę na siebie. Kiedy myśleliśmy nad jego transferem, wykręciłem numer do Damiana Zbozienia, i usłyszałem: – mimo że na pierwszy rzut oka nie ma budowy piłkarskiej, nie jest atletą, raczej niski z delikatnym brzuszkiem, to po prostu pan piłkarz. Damian nie kłamał.
Bierzcie, jeśli was stać

– Kontrakt z Amkarem Perm podpisałem w Turcji, Kostia był jeszcze kontuzjowany, więc nie było go na zgrupowaniu. Po dwóch dniach jedziemy autokarem na trening, widzę, że siedzi z nami jakiś nowy facet. W pierwszym odruchu pomyślałem, że to jakiś kierownik, w klubie sztab był duży, nie wszystkich musiałem od razu poznać. Bo Kostia ma wygląd takiego spokojnego informatyka – opowiada właśnie Zbozień, dziś zawodnik Arki Gdynia. – Pytam Janka Gola co to za gość, odpowiedział, że piłkarz. Po pierwszym treningu już nie miałem wątpliwości, mówię znów Janka: – zajebisty chłop, szacunek. On na to: – a kto ci powiedział, że Kostia nie umie grać? I rzeczywiście, kiedy trener Wilk zadzwonił, wystawiłem mu laurkę: – bierzcie go, jeśli was rzeczywiście na niego stać. W Rosji mieliśmy fajną ekipę, nawet ostatnio widziałem, że po meczu Lechii Gdańsk z Jagiellonią Białystok serdecznie porozmawiał z Kubą Wawrzyniakiem. Od tego czasu Kostia przyjaźni się z Martinem Jakubko, jeżdżą razem na wakacje, ostatnio byli chyba w Dubaju. 

– Ja z nim mieszkam w pokoju na zgrupowaniach i w jednym bloku w Białymstoku – chwali się Litwin Fiodor Cernych, kolega Kostii z zespołu Jagiellonii. – Właściwie od początku jak na siebie wpadliśmy, został takim moim przyszywanym tatą. Często chodzę do jego rodziny na kolację lub oni odwiedzają mnie. Śmieję się, że Kostia jest dorosły, dojrzały, spokojny, a my młodsi to raczej niespokojne dusze. W sumie to jesteśmy jednak jak braciaki. Gadamy ze sobą po rosyjsku, mamy nić bałtyckiego porozumienia, a w pokoju na zgrupowaniach króluje u nas Retro FM, stacja radiowa, którą Kostia uwielbia. Nadaje rosyjskie, angielskie czy włoskie piosenki z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych poprzedniego stulecia, Kostia mnie tym katował, więc w końcu też to polubiłem.

(…)

zebrał Przemysław PAWLAK

TEKST MOŻNA ZNALEŹĆ W NOWYM NUMERZE TYGODNIKA „PIŁKA NOŻNA”

Możliwość komentowania została wyłączona.