Polska Ekstraklasa

31.01.2017 07:13

Plebiscyt i Gala Tygodnika „Piłka Nożna”: Wydarzenie Roku 2016

Nagrody specjalne przyznawane przez tygodnik „Piłka Nożna” mają już sporą tradycję, ze statuetką dla Osobowości i Człowieka Roku wyjeżdżało z naszej Gali już kilka osób. Z Leo Beenhakkerem, Bogusławem Leśnodorskim i Adamem Nawałką na czele. Tym razem postanowiliśmy w ten sposób uhonorować nie konkretną postać, tylko wielkie wydarzenie, jakim był bez wątpienia powrót mistrza Polski do Champions League. Z racji innowacji w regulaminie – od razu dubeltowy, ponieważ w rozgrywkach UEFA Youth League zadebiutowała także młodzieżówka Legii Warszawa.

Plebiscyt i Gala Tygodnika „Piłka Nożna”: Ligowiec roku 2016 – KLIKNIJ!

Miałem to szczęście, że jako młody reporter – wówczas w „Przeglądzie Sportowym” – mogłem zasmakować w Lidze Mistrzów. Przy Łazienkowskiej w stolicy, ale też przy Alei Piłsudskiego w Łodzi. Dreszczyk, który pojawiał się przy odgrywaniu hymnu tych elitarnych klubowych rozgrywek zapamiętałem bardzo dobrze z odtworzeń na stadionach. Zresztą nie tylko polskich, bo z Legią zabrałem się do Moskwy, i na ćwierćfinał do Aten już w roku 1996. Szczerze mówiąc, oglądając kilka miesięcy później w Łodzi gole Marka Citki z 40 metrów w meczu z Atletico Madryt, Sławomira Majaka i Ryszarda Czerwca w starciu ze Steauą Bukareszt, i dwa trafienia Jacka Dembińskiego w spotkaniu z Borussią Dortmund zakładałem, że na taki przywilej abonament będę miał jeszcze przez wiele lat. Tymczasem okazało się, że zamiast bogatych świąt, czeka mnie – i wszystkich kibiców w Polsce – trwający dwie dekady post. A kiedy już Legia wróciła do Ligi Mistrzów, to na dzień dobry dostała okropne lanie od Borussii Dortmund. I wszystko wskazywało, że do elity po prostu nie pasuje. Tymczasem…

Otóż gdy pojawił się Jacek Magiera, ożyły wspomnienia sprzed 21 lat. Magic na ławce Legii był niczym Paweł Janas. Spokojny i cichy, ale pewny swego. Z pomysłem na zespół i role poszczególnych zawodników. Co zresztą nikogo nie powinno dziwić, gdyż to właśnie Janosik jako pierwszy zaobserwował trenerskie zdolności u Magiery, kiedy ten był kapitanem kadry młodzieżowo-olimpijskiej walczącej o udział w igrzyskach w Sydney. I do tego stopnia ufał Jackowi, że nawet pozwalał prowadzić zajęcia. Długo wydawało się, że Magic może zostać następcą Janasa na pozycji stopera, w takiej roli został przecież sprowadzony do Legii, ale ostatecznie to nie było mu pisane. JM18, z racji – tak to ujmijmy – predyspozycji szybkościowych, został przekwalifikowany na defensywnego pomocnika, ale to co było najcenniejsze u Janasa – przejął w stu procentach. Mianowicie: fachowe spojrzenie na zespół i umiejętność budowania relacji z zawodnikami. Prawda jest bowiem taka, i absolutnie niezaprzeczalna, że tak jak przez lata piłkarze grali dla Janasa – w Legii, ale także w reprezentacji Polski – ponieważ go szanowali, cenili i lubili, tak samo zespół z Ł3 zareagował na przyjście Magiery jesienią minionego roku. To znaczy metamorfoza drużyny (nie)ułożonej przez Besnika Hasiego była tak szybka i diametralna właśnie z tego powodu, że Magic przekonał wszystkich błyskawicznie (może z wyjątkiem Steevena Langila), iż przy jego sprawiedliwych regułach i trzeźwym spojrzeniu na specjalizacje zawodników, projekt: Legia Mistrzów może wypalić.

A jeśli już o podobieństwach mowa, Legia z jesieni 2016 roku miała identycznie jak ta z 1995 generała na boisku. Co prawda ta Janasowa kieszonkowego w osobie filigranowego Leszka Pisza, zaś ta Magierowa w postaci ciężkiej (co wcale nie znaczy: ociężałej) artylerii uosabianej przez Vadisa Odjidję-Ofoe. Pojawiły się oczywiście także istotne różnice, przede wszystkim infrastrukturalne w klubie z Łazienkowskiej. Ta najbardziej znacząca dotyczy jednak sposobu zarządzania klubem. Dlatego nikt nie powinien mieć wątpliwości, że bez pomysłu, czy wręcz wizji, odwagi i zaangażowania Bogusława Leśnodorskiego atak na Ligę Mistrzów miałby prawo się udać. Bez tego człowieka na stanowisku prezesa nie miałby bowiem najmniejszych szans powodzenia. A o historycznym remisie z Realem Madryt i przeskoku do wiosennej części Ligi Europy kibice zespołu z Ł3 mogliby co najwyżej marzyć, niewykluczone, że przez kolejnych kilka dekad. Amen!

Adam GODLEWSKI

(…)

CAŁY TEKST MOŻNA ZNALEŹĆ W NOWYM NUMERZE TYGODNIKA „PIŁKA NOŻNA”

Możliwość komentowania została wyłączona.