Plebiscyt i Gala Tygodnika „Piłka Nożna”: Nominacje w kategorii Piłkarz Roku

Kamil Glik (Torino FC/AS Monaco)

Środkowy obrońca to od kilku lat filar reprezentacji Polski. Jego nazwisko trzeba wymieniać jednym tchem obok Roberta Lewandowskiego, Piszczka, Kuby Błaszczykowskiego, czy bramkarzy, którzy w komplecie nie zawodzą. Kamil nie tylko pewnie interweniuje, ale także dyryguje defensywą. Z dzisiejszej perspektywy nie sposób logicznie wytłumaczyć, z jakiego powodu mogło zabraknąć Glika w szerokiej kadrze na Euro 2012. Jedyna sensowna odpowiedź jest taka, że na przedturniejowe zgrupowanie po długim sezonie – wówczas jeszcze Serie B – przyjechał przemęczony. W ostatnich czterech latach, i owszem, poczynił jakościowe postępy, a w roli Il Capitano del Toro nabrał wręcz bezczelnej pewności siebie, ale dziś prezentuje tak wysoki międzynarodowy poziom, że podstawy już wówczas musiały być bardzo solidne. A o tym, na jaki szczebel w europejskiej hierarchii Kamil wspiął się w tej chwili najlepiej świadczy zupełnie bezbolesna i ekspresowa aklimatyzacja w Ligue 1, a przede wszystkim w Champions League. W barwach Monaco dał się na dodatek poznać także jako strzelec efektownych goli.

***

Grzegorz Krychowiak (Sevilla FC/PSG)

Na rok 2016 w wykonaniu Krychy nie można patrzeć wyłącznie przez pryzmat drugiej jego części, kiedy miał problemy – i to niemałe – z dopasowaniem się do stylu i tempa gry Paris Saint-Germain. Sytuacja jest tak nieciekawa, że nie można nawet wykluczyć, iż Grzesiek mierzył za wysoko i przeszarżował z wyborem klubu, ale dziś jest mimo wszystko za wcześnie, aby tę kwestię definitywnie przesądzać. To przecież zawodnik, który rozwojem techniczno-taktycznym w barwach Sevilli, w dojrzałym już przecież dla piłkarza wieku, zadziwił wielu ekspertów. Znając zatem jego ambicje należy zakładać, że i tym razem zakasze rękawy i ostro popracuje nad zniwelowaniem dystansu dzielącego go od zawodników, z którymi jesienią wyraźnie przegrywał rywalizację. Do połowy roku w Hiszpanii zbierał przecież wyłącznie wysokie noty, ponownie triumfował też z Sevillą w Lidze Europy. No i nie zawiódł także podczas finałów Euro 2016, gdzie wzorowo wywiązywał się z roli kierownika środka pola.

***


Robert Lewandowski (Bayern Monachium)

Kapitan reprezentacji Polski nie włączył się do walki o tytuł króla strzelców finałów Euro 2016, co stało się przyczynkiem do wyboru Lewego do kilku jedenastek rozczarowań mistrzostw Europy. Tymczasem RL9 – już z tegorocznej perspektywy, a miałem okazję rozmawiać z Robertem kilka dni temu – podchodzi do oceny występu na francuskich boiskach bardzo spokojnie. – Miałem tylko dwie bramkowe sytuacje, zdobyłem jednego gola. Nie było zatem źle, zwłaszcza że wykonywałem masę czarnej roboty. Czasami z dwoma, a czasami nawet z trzema rywalami na plecach, i dzięki temu koledzy mieli więcej miejsca i kreowali bramkowe sytuacje – mówił. Choć zapewne oczekiwania przed turniejem miał inne, trudno się z Lewandowskim nie zgodzić. Po Euro Robert znów, czasami w pojedynkę jak w meczu z Danią, ciągnął kadrę, a i w Bayernie był niezastąpiony. Do tego stopnia, że można się martwić, że dostawał za dużo minut. Król strzelców Bundesligi, jednocześnie pierwszy obcokrajowiec, który w jednym sezonie zdobył w Niemczech 30 goli.

***

Arkadiusz Milik (Ajax Amsterdam/SSC Napoli)

Największy pechowiec na szczytach naszego futbolu w minionym roku. Z jednej strony miał naprawdę udaną wiosnę w Eredivisie, a potem został bohaterem głośnego transferu do Napoli, w następstwie którego został następcą Gonzalo Higuaina pod Wezuwiuszem i z miejsca podbił tamtejszą publikę. Tyle że takiego tempa rozwoju nie wytrzymało zdrowie jednego z najzdolniejszych polskich piłkarzy, które zbuntowało się podczas eliminacyjnego spotkania reprezentacji Polski. Zdania na temat występu Arka w finałach Euro 2016 są podzielone, z jednej strony bowiem znakomicie wykorzystywał fakt absorbowania przez Lewandowskiego co najmniej dwóch obrońców i wychodził z piłką na czyste pozycje, ale z drugiej – zawodził jako egzekutor. We Francji miał bowiem tyle bramkowych sytuacji, że spokojnie mógł zostać królem strzelców turnieju, tymczasem wrócił z jednym tylko trafieniem na koncie. Co jednak znacząco nie osłabiło pozycji Milika na rynku transferowym, po przeprowadzce do Neapolu naszego najdroższego piłkarza w historii.

***

Michał Pazdan (Legia Warszawa)

Okrzyknięty ministrem obrony narodowej po mistrzostwach Europy. Warto więc przypomnieć, że przed wyjazdem kadry Adama Nawałki na turniej do Francji eksperci zastanawiali się, na co stać zespół z 10 pewniakami do gry w wyjściowej jedenastce i jednym niepewnym stoperem u boku Kamila Glika. Potem z każdym kolejnym meczem Euro 2016 szacunek dla legionisty jednak wzrastał. Do tego stopnia, że po awansie biało-czerwonych do ćwierćfinału ME, zaczął nosić znamiona Pazdanomanii. W rankingach rozpoznawalności Michał zaczął plasować się tuż za Lewandowskim i Krychowiakiem, a i na boisku – oczywiście kiedy był zdrowy – zupełnie nie odstawał poziomem od liderów kadry. Prawda jest zresztą taka, że bez Pazdana w składzie historyczny remis z Realem Madryt, i późniejszy przeskok Legii z Ligi Mistrzów do wiosennej fazy Ligi Europy byłby zwyczajnie niemożliwy. W wielu aspektach rok 2016 był rokiem Michała Pazdana, i nie ma w tym stwierdzeniu cienia przesady.

„Piłka Nożna”