Polska Reprezentacja Polski

03.02.2017 19:00

Plebiscyt i Gala Tygodnika „Piłka Nożna”: Drużyna Roku 2016

Pierwszy raz od dawna mieliśmy problem z bogactwem wyboru. To dowód na to, że rok 2016 był znakomity dla polskiego futbolu.

W zeszłym roku tytułem Drużyny Roku została uhonorowana reprezentacja Polski (fot. Łukasz Skwiot)

LECHIA GDAŃSK

Rok 2016 był dla klubu czasem stabilizacji. Tak spokojnie w liczonej od lutego 2014 roku właścicielskiej erze niemieckiego biznesmena Franza Josefa Wernze jeszcze nie było. Lechia zerwała z etykietą miejsca, gdzie w oknach transferowych liczbę kupowanych i sprzedawanych piłkarzy liczyło się… autokarami. Od kilku miesięcy jest przedstawiana jako jeden z lepszych przykładów organizacji. Kadra jest blisko idealnego balansu: z odpowiednią grupą doświadczonych zawodników, zdolnej młodzieży i obcokrajowców robiących różnicę na plus.

Trenerską karuzelę zatrzymał na dobre Piotr Nowak. Były wybitny pomocnik z bagażem szkoleniowego doświadczenia ze Stanów Zjednoczonych szybko odnalazł się na gruncie ekstraklasy. Jest kojarzony z wynikami, walką o atrakcyjny styl i szerszym spojrzeniem na świat futbolu. To właściwy człowiek na właściwym miejscu. Podobno przy wymianie Besnika Hasiego był brany pod uwagę do objęcia warszawskiej Legii. Gdyby do tego doszło, mogłoby to być zagranie kluczowe w walce o mistrzostwo Polski. W tym sezonie Lechia na dobre włączyła się do walki o tytuł, w pierwszej kolejności broniąc się regularnością. Gdyby ułożyć ligową tabelę 2016 roku, przegrałaby w niej z Legią tylko o punkt.

LEGIA WARSZAWA

Mistrzostwo kraju, Puchar Polski, awans jako pierwszy polski zespół po dwudziestu latach do fazy grupowej Champions League, gra na wiosnę 2017 w Lidze Europy – rok stulecia stołecznego klubu był pełen sukcesów.

Od początku prezesury Bogusława Leśnodorskiego przy Łazienkowskiej mogliśmy się przyzwyczaić, że Legia kradnie w Polsce medialne piłkarskie show. Podobnie było w 2016 roku. Tematów na tapecie było wiele: podpisanie kontraktu z Kasprem Hamalainenem, słowna szermierka Stanisława Czerczesowa, ocena sensu zatrudnienia Hasiego, remis z Realem Madryt w Warszawie, bramkowy rekord Ligi Mistrzów w meczu z Borussią w Dortmundzie, rozpad właścicielskiego trio. Działo się bardzo dużo, ale nie zmienia to sportowej oceny legijnego roku: ten zakończył się na ogromnym plusie.

Legia dyktuje tempo rozwoju w polskim futbolu klubowym. Sama goni Europę, jednak zdecydowanie pobudziła do działania ligową konkurencję. W 2017 roku, po wyjaśnieniu właścicielskiego pata, okaże się czy dzięki zastrzykowi premii z CL rzeczywiście ucieknie reszcie stawki.

MŁODA LEGIA

Pod tym terminem łączymy mistrzów Centralnej Ligi Juniorów sezonu 2015-16 i drużynę rywalizującą w fazie grupowej UEFA Youth League 2016-17. Doceniamy dzieło dwóch szkoleniowców – Piotra Kobiereckiego i Krzysztofa Dębka.

Debata o szkoleniu w klubowych akademiach w Polsce często elektryzuje piłkarskie środowisko. Mimo braku bazy z prawdziwego zdarzenia i dzielenia treningowych boisk z pierwszym zespołem, Legia jest dwukrotnym zwycięzcą CLJ i jako jedyny polski zespół do tej pory zbierała doświadczenie w rozgrywkach nazywanych młodzieżową Ligą Mistrzów. W tym sezonie po raz pierwszy w fazie grupowej.

Na tle uważanych za czołowe europejskie akademie – Borussii Dortmund, Sportingu Lizbona i Realu Madryt – nie przyniosła wstydu, wykręcając wynik o punkt lepszy od pierwszego zespołu i pozostawiając dobre piłkarskie wrażenie nawet po przegranych spotkaniach. Jak można było zobaczyć w dokumencie na antenie Canal Plus, ostatnie co można zarzucić młodzieży Legii, to to, że przestraszyła się rozgrywek i rówieśników z bardziej renomowanych klubów.

REPREZENTACJA POLSKI

Od początku misji selekcjoner Adam Nawałka jak mantrę powtarzał, że na nagrody i docenienie jego pracy przyjdzie czas dopiero po osiągnięciu sukcesu. Małą maturą był awans do finałów mistrzostw Europy, dużą – wynik osiągnięty na francuskich boiskach.

Długi okres czerwca był karnawałem drużyny narodowej. Okresem, który zmienił myślenie o piłce nożnej w Polsce, a wynik osiągnięty na Euro 2016 dał efekt równie wymierny, co udane sezony naszych zawodników w silnych europejskich ligach w ostatnich latach. Pechowa porażka w ćwierćfinale z późniejszym mistrzem kontynentu – Portugalią – stała się sprawą narodową, a wynik podstawą do uznania roku 2016 najlepszym w naszym futbolu od 1982, kiedy biało-czerwoni zajęli na mundialu w Hiszpanii trzecie miejsce.

Nawałka w stylu do jakiego przyzwyczaił przeszedł do porządku dziennego nad sukcesem, całą uwagę skupiając na kolejnym celu, czyli przyszłorocznych mistrzostwach świata w Rosji. Jako pierwszy opiekun kadry od lat potrafił poradzić sobie z kryzysem, co udowodnił po wypłynięciu do opinii publicznej afery DoubleTree. Drużyna odpowiedziała na nią w najlepszy sposób – wygrywając 11 listopada 3:0 arcyważny kwalifikacyjny mecz z Rumunią w Bukareszcie.

ZAGŁĘBIE LUBIN

W ubiegłym sezonie beniaminek kończący sezon na najniższym stopniu podium, w wakacje pucharowa nadzieja ekstraklasy, w trwających rozgrywkach pewniak do gry w pierwszej ósemce o mistrzostwo Polski.

Piotr Stokowiec udowodnił, że występy na arenie międzynarodowej nie muszą zawalić sezonu. Nie uciekał się do wymówek, szukając zrozumienia kibiców i działaczy tłumaczeniami o krótkich wakacjach, zabójczym natężeniu meczów czy osłabianiu składu. Skupił się na tym do czego przyzwyczaił: sumiennej pracy.

Zagłębie skutecznie realizuje projekt jaki założono w Lubinie. Promuje i sprzedaje kolejnych zawodników, sukcesywnie wprowadza wychowanków do pierwszej drużyny, skutecznie odcina się od opinii klubu płacącego wysokie pensje często przereklamowanym piłkarzom z zagranicy. Po spadku do I ligi zaczęto pracować nad nową tożsamością, która szybko zaczęła iść w parze z sukcesem.

Michał Czechowicz

Obserwuj @MJCzechowicz

Możliwość komentowania została wyłączona.