Polska Reprezentacja Polski

29.09.2020 13:17

Nowe pokolenie polskich bramkarzy

Ponad dekadę temu ukuto pojęcie polska szkoła bramkarska. Jej przedstawiciele rozjeżdżali się po całej Europie. Dziś, kiedy pierwsza fala naszych eksportowych golkiperów znajduje się już u schyłku kariery, z nadzieją spoglądamy na potencjalnych następców.

GRZEGORZ GARBACIK

Przez kilkanaście ostatnich lat międzynarodowe kariery robili Jerzy Dudek, Artur Boruc, Łukasz Fabiański, Wojciech Szczęsny czy też Tomasz Kuszczak. Wszyscy mieli okazję grać na najwyższym poziomie, rywalizując z najlepszymi piłkarzami swoich czasów. Polscy bramkarze zaczęli być bardzo cenieni na Starym Kontynencie, i przed wybuchem formy Roberta Lewandowskiego, to właśnie oni należeli do naszych głównych towarów eksportowych. 

Niektórzy ze wspomnianych zeszli już ze sceny, inni do młodzieniaszków także nie należą. Nic więc dziwnego, że coraz głośniej dyskutuje się o następcach. O tym, kto przejmie pałeczkę i będzie reprezentował polską szkołę bramkarską w kolejnych latach? Czy mamy takich zawodników? A jeśli tak, to czy mają oni podobny potencjał do starszych kolegów?

Mówiąc o nowej fali, mówimy o czterech nazwiskach. Najstarszym przedstawicielem tego grona, a zarazem najbardziej doświadczonym, jest Bartłomiej Drągowski. 23-latek po kilku sezonach grzania ławki w Fiorentinie, prawdziwą szansę otrzymał dopiero na wypożyczeniu w Empoli. Tam zaczął grać regularnie i co ważniejsze, niemal co mecz zbierał bardzo wysokie noty. Efekt był taki, że we Florencji dostrzegli w końcu, że posiadają bramkarza o wielkich umiejętnościach i w trakcie minionego sezonu, to właśnie Polak był niekwestionowaną jedynką w klubie, występując w 31 ligowych meczach. Osiem czystych kont (8. miejsce w Serie A), a także skuteczność obron na poziomie 71 procent (10. miejsce) potwierdziły, że mimo młodego wieku Drągowski jest bramkarzem, który z powodzeniem może występować na najwyższym poziomie. 

Kamil Grabara trafił co prawda do Liverpoolu, jednak od początku było wiadomo, że jego szanse, by na Anfield wywalczyć miejsce w składzie są znikome. Alisson Becker zdominował jego pozycję w klubie na długie lata i chociaż przyszła pozycja „dwójki” The Reds cały czas pozostaje w zasięgu urodzonego w Rudzie Śląskiej golkipera, to wydaje się, że powinien on celować wyżej. Chodzi rzecz jasna o regularne granie na możliwie wysokim poziomie. Drogą do tego celuj były wypożyczenia do Aarhus i Huddersfield Town. W pierwszym z tych klubów Grabara zbierał dobre noty, w drugim regularnie musiał sobie radzić z krytyką. Czy w lecie uda się na kolejne praktyki? 21-latek nie ma wyboru. W jego wieku zbieranie doświadczenia na boisku jest najważniejsze i zaprocentuje dużo bardziej niż grzanie ławki nawet najlepszym bramkarzom świata.

To samo dotyczy Marcina Bułki, który mocno zakosztował życia wśród gwiazd. Mając 20 lat na karku miał okazję trenować z większą liczbą znakomitych piłkarzy niż rozegrać meczów ligowych. CV, w którym wpisane są takie kluby jak Chelsea czy Paris Saint-Germain robi wrażenie, ale Bułki nie czeka rozmowa o pracę, w której będzie mógł się chwalić swoim pięknym życiorysem przed rekruterem. Jego przyszłych pracodawców będzie interesowało wyłącznie to jak prezentował się na boisku, a z tym w ostatnich latach było u niego krucho. Zaledwie o rok starszy Gigi Donnarumma ma już na koncie blisko 200 występów w Serie A, natomiast Bułka może się pochwalić zaledwie dwoma występami w lidze francuskiej i kilkunastoma meczami w młodzieżowych zespołach Chelsea. Ostatnią szansę bramkarz rodem z Płocka dostał w spotkaniu z Lens, ale popełnił katastrofalny błąd i zapewne na dłuższy czas wypisał się z rywalizacji o miejsce w składzie PSG. Jeśli do tego wszystkiego doliczymy poważne problemy natury prawnej Bułki za spowodowywanie groźnego wypadku i rozbicie wartego ponad milion euro auta lamborghini, to jego przyszłość jawi się raczej w ciemnych barwach, nawet jeśli weźmiemy poprawkę na to, że na co dzień porusza się w świetle fleszy. 

Innym torem toczy się kariera Radosława Majeckiego, który skorzystał na zmianie warty w bramce Legii Warszawa i po wcześniejszym praktykowaniu w I lidze, zdołał wywalczyć miejsce w pierwszym składzie. Dzięki temu nie tylko otrzymał powołanie do pierwszej reprezentacji Polski, ale przy okazji wpadł w oko wysłannikom klubów zagranicznych. Doprowadziło również do jego korespondencyjnego konfliktu z Grabarą, który ironicznie skomentował to pierwsze powołanie. Majecki odpowiedział mu wtedy: – Jedni się śmieją, inni jeżdżą na pierwszą reprezentację… Na ripostę nie trzeba było długo czekać. – Radek, jeździliśmy razem na U-16, U-17, U-18… I zawsze ja grałem, a ty zawsze siedziałeś. Więc mogę odpowiedzieć: – Jedni grają w kadrze, a drudzy tylko jeżdżą – przyznał w rozmowie z TVP Sport. 

W walce na słowa Grabara być może jest sprawniejszy, co potwierdza również jego aktywność w mediach społecznościowych, ale fakty mówią same za siebie. Rok młodszy Majecki rozegrał blisko pół setki meczów w Ekstraklasie i zapracował na rekordowy transfer do Monaco, gdzie zdążył już zadebiutować. Czy to oznacza, że jest lepszym bramkarzem? Na pewno bardziej pokornym i mogącym już podczas tego sezonu zaliczyć przynajmniej kilkanaście meczów w jednej z pięciu czołowych lig europejskich. To z kolei skłania do postawienia wniosku, że obok mającego już określoną pozycję we Włoszech Drągowskiego, to właśnie w Majeckim należy upatrywać kogoś, kto w przyszłości – już po erze Fabiańskiego i Szczęsnego – będzie walczył o bluzę z numerem 1 w reprezentacji Polski.

AKTUALIZACJA DO TEKSTU:

Marcin Bułka i Kamil Grabara zmienili ostatecznie barwy klubowe. Pierwszy przeniósł się do hiszpańskiej Cartegeny, natomiast drugi do duńskiego Aarhus. Obaj zostali wypożyczeni do końca sezonu, o czym więcej można przeczytać w tym miejscu.

TEKST UKAZAŁ SIĘ W TYGODNIKU „PIŁKA NOŻNA” (NR 38/2020)

Możliwość komentowania została wyłączona.