Polska Ekstraklasa

10.03.2017 19:11

Najlepsi w lutym w Lotto Ekstraklasie. Maja tu i tam

Co do Trenera Miesiąca sporu nie było. Jeśli drużyna wygrywa wszystkie trzy mecze i to po 3:0, nie należy szukać kwadratowych jaj, tylko laur przyznać Nenadowi Bjelicy z Lecha Poznań. Natomiast z Piłkarzem już tak prosto nie było, bo i konkurencja – także ta wewnętrzna – okazała się większa.

ZBIGNIEW MUCHA
Follow @z_mucha

Zastanówmy się, kto jeśli nie szkoleniowiec Lecha. W grę wchodzili właściwie tylko Waldemar Fornalik i Kiko Ramirez. Pierwszy udowodnił, że ma zamiar i pomysł, jak osiągnąć nieosiągalne, drugi – że hiszpańska myśl zawsze (może na krótko, lecz oby nie) potrafi się obronić.

Trener: Nenad Bjelica

Generalnie jednak zastanawiać się należało niezbyt długo i wyłącznie dla czystości sumienia. Lech pod wodzą Bjelicy znokautował wszystkich tegorocznych rywali, wszedł do pierwszej ligowej trójki pierwszy raz od niepamiętnych czasów, a takiego wiosennego startu Kolejorz nie zanotował od sezonu 2001-02, kiedy jeszcze w drugiej lidze zespół prowadził Bogusław Baniak. – Nic wielkiego jeszcze nie osiągnęliśmy, dopiero w czerwcu będzie można podsumować naszą grę i zobaczyć, co udało się wygrać – powtarza chorwacki szkoleniowiec.

Na razie jego Lech gra efektownie, skutecznie i szczęśliwie. Dawid Kownacki, Maciej Wilusz i Radosław Majewski wskoczyli na zdecydowanie wyższy pułap, przebudowana linia defensywna funkcjonuje tak, że nie widać braku Paulusa Arajuuriego i Tamasa Kadara (ani nawet chorego ostatnio Jana Bednarka). Nieoczekiwanie to Lech może okazać się największym wygranym sezonu, bo wciąż ma szansę nawet na dublet.

Piłkarz: Radosław Majewski 

Szukając najlepszego zawodnika polskiej ekstraklasy w lutym, poruszaliśmy się w dość szerokim gronie, zwolenników mieli bowiem Giorgi Merebaszwili, Dusan Kuciak i oczywiście cała plejada lechitów, na czele z Kownackim. Największe wrażenie zrobiła jednak dyspozycja Majewskiego. 

Do Poznania przychodził z dużymi nadziejami, zresztą obustronnymi. Niby nie grał źle, ale brakowało błysku. To nie był ten sam Maja, którego kibice zapamiętali sprzed wyjazdu z polskiej ligi. I nagle po przerwie zimowej środkowy pomocnik okazuje się kluczowym zawodnikiem najlepszej lutowej drużyny. Nie Darko Jevtić, nie Maciej Makuszewski, ale właśnie on. Regulował tempo gry, błyszczał w małej grze, imponował przeglądem, bywał wszędzie, „latał” po całym boisku, zaskakiwał podaniami i… bramkami. Średnia not z trzech meczów – 4,16. Dwa razy piłkarz meczu (z Termalicą i Piastem), dwa razy w jedenastce kolejki.
Wychodzi mu wszystko, łącznie z tym, że w Gliwcach zdobył nawet bramkę… głową – jak sam przyznał – pierwszą w życiu w oficjalnym meczu, a w ogóle od poprzedniej zdobytej w ten sposób minęło co najmniej dziesięć lat. – Poprawiłem swoją grę, ale wciąż muszę pracować nad statystykami. Najlepsza dyspozycja w życiu? Bez przesady. Byłem już w lepszej. W Anglii zdarzało mi się strzelać nawet i trzy gole w jednym meczu – mówi człowiek, który specjalnie nie interesuje się polską ekstraklasą, choć sam nad tym ubolewa.

Jedenastka: Też pod Lecha

Trudno by było inaczej. Lechici zdominowali lutową elekcję – w dwóch jedenastkach (pierwszej i dublerów) znalazło się ich aż siedmiu, a przecież nikt nie miałby pretensji, gdybyśmy wstawili do składu dublerów superdżokera, czyli Marcina Robaka. Wielkopolska defensywa robi oczywiście dobre wrażenie, choć z drugiej strony w minionym miesiącu dopisała jej fura szczęścia; tak w meczu z Termalicą, jak i przede wszystkim w Szczecinie. Niemniej dwójka Lasse Nielsen – Wołodymyr Kostewycz zasługuje na nominację, podobnie jak Rafał Grodzicki, podpora świetnego – od meczu z Legią (przeciw Cracovii w kiepskim nie tylko dla Niebieskich spotkaniu nie zagrał) – walczącego o utrzymanie Ruchu.

I teraz wyjaśnienie niezbędne – dlaczego Matus Putnocky tylko w II jedenastce? Ano dlatego, że znakomicie broniący Słowak wystąpił jedynie w dwóch meczach, natomiast jego rodak Kuciak we wszystkich trzech, w dodatku w każdym na bardzo wysokim poziomie, a kto wie, czy swoimi interwencjami w Niecieczy oraz pierwszej połowie starcia z Cracovią nie zapewnił liderowi z Gdańska czterech oczek.

Zagubiony dotąd w Wiśle Tomasz Cywka pięknie odnajduje się na prawej flance. Może mógłby jeszcze ciut więcej dawać drużynie w ofensywie, ale z tyłu jest zaporą jeszcze lepszą niż ta, którą stanowił Boban Jović. Giorgi Merebaszwili – bez niego Wisła Płock miałaby w 2017 roku zero punktów. Dwie bramki, dwie asysty, momentami wręcz Gruzin grał z polotem niczym Szota Arweładze albo nawet – czemu nie – legendarny Ramaz Szengelia. Na drugiej flance Patryk Małecki, który choć miewał także przestoje, to strzelił dwa tak cudowne gole, że grzechem byłoby Małego pominąć. W środku drugiej linii dwóch artystów – wspomniany Maja i Lipa, czyli Patryk Lipski. Pomocnik Ruchu pokazał wielką klasę, jakość, ale i zaangażowanie w starciu z Legią na Łazienkowskiej, a potem niemal równie udanie zagrał przeciw Śląskowi. Niespodzianką – brak miejsca dla Konstantina Vassiljeva. Estończyk co prawda – jak to on – w trzech meczach zanotował dwa gole i trzy asysty, ale właściwie to dorobek wyłącznie z jednego meczu – przeciw beznadziejnie słabemu tamtego dnia Górnikowi Łęczna.

Kownacki i Krzysztof Piątek to duet, który zdobył osiem bramek, każdy po cztery. Jest jednak pewna różnica między nimi. Kownaś zdecydowanie bardziej jest pod grą, współtworzy wręcz grę Lecha, natomiast Piątek skupia się na finalizacji. Gdyby skupiał się jeszcze bardziej, Pasy wywiozłyby z Gdańska nawet zwycięstwo. 

Możliwość komentowania została wyłączona.