Młodzi Polacy oglądają Serie A z ławki rezerwowych

Każdy z nich podpisał kontrakt z nowym pracodawcą już w zimie, by od razu zostać na pół roku wypożyczonym do polskiego klubu. To miał być klucz do sukcesu: pewna przyszłość, spokojna głowa, kilka miesięcy na odpowiednie przygotowanie się do transferu i szlifowanie języka, a jednocześnie stały kontakt ze sztabem szkoleniowym przyszłego klubu. Takie rozwiązanie wydawało się bardzo racjonalne i w teorii zapewniało mniej bolesną przeprowadzkę do nowego otoczenia.

Rzeczywistość dokonała jednak negatywnej weryfikacji powyższego planu. Podpisanie kontraktu pół roku przed faktycznym transferem nie przygotowało polskich zawodników do zetknięcia z Serie A. A może nawet przygotowało, lecz nie na tyle, by którykolwiek z nich z miejsca zaczął grać w silniejszej lidze. W trakcie 11 kolejek, na 990 minut możliwych do rozegrania przez jednego piłkarza, Jagiełło, Żurkowski oraz Walukiewicz w sumie zaliczyli niespełna pół godziny. Może to jeszcze nie jest ten moment, gdy należy bić na alarm, jednak zapalić małą, ostrzegawczą lampkę jak najbardziej trzeba.

Najwięcej – choć w tym przypadku brzmi to groteskowo – pograł dotychczas Jagiełło. 22-latek spędził na murawie 19 minut, wchodząc na boisko w wyjazdowym spotkaniu Genoi z Parmą. Polak po prostu dostał szansę debiutu w Serie A, bo trudno inaczej nazwać wpuszczenia piłkarza na boisko, kiedy przegrywa się 1:4 (ostateczny wynik to 1:5 na niekorzyść Genoi). Od tamtej pory, a rzecz miała miejsce 20 października, Jagiełło nie odkleił się od ławki. Po dotkliwej porażce zwolniony został Aurelio Andreazzoli, którego zastąpił Thiago Motta. Dla byłego zawodnika Zagłębia Lubin nie była to najlepsza informacja. Andreazzoli wystawiał do gry aż trzech środkowych pomocników (w ustawieniu 1-3-5-2), podczas gdy Motta preferuje duet w środkowej strefie (taktyka 1-4-2-3-1). Wygląda więc na to, że Jagiełło trochę poczeka na kolejną szansę. Tym bardziej, że Genoa od początku sezonu pałęta się w okolicach strefy spadkowej, a w takich warunkach każdy trener stawia w pierwszej kolejności na piłkarzy doświadczonych.

Większą konkurencją na swojej pozycji może tłumaczyć się Żurkowski. W drużynie Fiorentiny żelazny tercet środkowych pomocników tworzą doświadczony Chorwat Milan Badelj, rówieśnik Żurkowskiego Gaetano Castrovilli oraz Chilijczyk Erick Pulgar. Trener Vincenzo Montella bardzo rzadko zmienia któregoś z nich w trakcie spotkań, a jeśli już się na to decyduje, to pierwszym wchodzącym jest Marco Benassi. Polak dostał jak na razie dwie szanse, chociaż bardziej pasuje tu słowo epizody: kilkadziesiąt sekund z Juventusem i dziewięć minut przeciwko Udinese Calcio. W obu przypadkach były gracz Górnika Zabrze zastępował Castrovilliego, ale to wcale nie oznacza, że w niedalekiej przyszłości mógłby zająć miejsce Włocha w jedenastce.

Trudno było przypuszczać, że po kilku tygodniach spędzonych w Italii Żurkowski zostanie gwiazdą Fiorentiny, jednak martwią aż tak rzadkie występy 22-latka. Przecież całkiem niedawno ocierał się o pierwszą reprezentację, selekcjonerzy wiązali z nim nadzieje, tymczasem w obecnej sytuacji nie ma najmniejszych szans na załapanie się do kadry na Euro 2020.

Nieco inny jest przypadek najmłodszego z tego grona Walukiewicza. W Cagliari Calcio od początku nie ukrywano, że pozyskanie obrońcy z Pogoni Szczecin to inwestycja na przyszłość. 19-latek miał uczyć się włoskiej piłki, podglądać bardziej doświadczonych kolegów, by za jakiś (raczej dłuższy) czas zostać podstawowym środkowym obrońcą zespołu. Na tę chwilę Polak musi zadowolić się rolą czwartego w hierarchii stopera Cagliari, za kapitanem Luką Ceppitellim, a także bardzo doświadczonymi Fabio Pisacane i Ragnarem Klavanem.

Walukiewicz ma tę przewagę nad Jagiełłą oraz Żurkowskim, że wiek nadal upoważnia go do występów w reprezentacji Polski U-21. A w drużynie prowadzonej przez Czesława Michniewicza ma pewne miejsce w składzie.

Dwa i pół miesiąca od startu sezonu to zdecydowanie zbyt wcześnie, aby krytykować Jagiełłę, Żurkowskiego i Walukiewicza za wybór klubów. Brak nawet nie regularnych, ale jakichkolwiek występów w Serie A uzasadnia jednak wątpliwości. Może lepiej było pójść teoretycznie łatwiejszą drogą jak Sebastian Szymański, wybrać słabszą ligę, najpierw poznać smak gry w zagranicznym klubie, a dopiero potem rzucać się na głębszą wodę?

Konrad Witkowski