Stanley Matthews uważany był za pierwszego dżentelmena angielskiej piłki. Nie palił papierosów i w ogóle nie pił alkoholu. Przestrzegał też rygorystycznej diety i dbał o kondycję. Po prostu profesjonalista w każdym calu. To był sekret jego długowieczności. Przez całą karierę, która trwała 33 lata (!), nie otrzymał żółtej kartki. Na boisku pełnił rolę skrajnego pomocnika. Potrafił niezwykle dryblować, dlatego zyskał sobie przydomek „The Wizard of the Dribble” (czarodziej dryblingu). Jego innym znakiem rozpoznawalnym były niezwykle precyzyjne podania krosowe. Mimo braku sukcesów z reprezentacją i mizernego dorobku w klubowym futbolu uważany jest za jednego z najlepszych angielskich piłkarzy w historii.
Za głosem serca
W swoim pierwszym roku gry awansował ze Stoke do ekstraklasy. Na zapleczu najwyższej ligi zespół Matthewsa wyprzedził o jeden punkt Tottenham. On sam pierwszego gola w seniorskiej karierze strzelił 4 marca 1933 roku w spotkaniu przeciwko lokalnemu Port Vale (3:1).
Szybki debiut
Do kadry wrócił w 1937 roku na mecz ze Szkocją. Na prawym skrzydle miał współpracować z Raichem Carterem, ale okazało się, że nie potrafią dobrze grać ze sobą. Po latach Carter wspominał: „Stan był indywidualistą. Kiedy podawałem mu piłkę, ta już do mnie nie wracała. Trudno było grać u jego boku”. Reszta zawodników była podobnego zdania, ale wszyscy w końcu zrozumieli, że trzeba dać mu wolną rękę, żeby drużyna miała z niego pożytek. Pod koniec 1937 roku rozegrał najlepszy mecz w reprezentacji. Przeciwko Czechosłowacji strzelił hat-tricka, a Anglia wygrała 5:4.
Na koniec sezonu 1937/38 Stoke zajęło w lidze dopiero 17. miejsce, a żądny sukcesu Matthews poprosił o transfer do lepszego zespołu. Sympatycy klubu zaczęli protestować, manifestowali na ulicach i nawet spotkali się z samym zainteresowanym. Za ich na mową Stanley zgodził się zostać w drużynie.
Zmarnowane najlepsze lata
Po wybuchu wojny liga w Anglii została zawieszona, ale rząd zezwolił na rozgrywanie meczów towarzyskich. Matthews w czasie wojny służył w Royal Air Force, ale jak większość piłkarzy stacjonował wyłącznie w Anglii, co pozwalało mu na grę w spotkaniach pokazowych. Występował gościnnie w takich zespołach, jak Blackpool, Arsenal, czy Manchester United. W 1945 roku, kiedy wojna już się kończyła umarł jego ojciec. Na łożu śmierci poprosił Stanleya żeby zrobił dla niego dwie rzeczy – opiekował się swoją matką i zdobył Puchar Anglii.
Zmiana barw
Już w pierwszym sezonie Matthews był bliski spełnienia życzenia ojca. Blackpool dotarł do finału FA Cup, w którym jednak uległ Manchesterowi United 2:4. Niemniej dla Stana był to bardzo udany rok, w którym dziennikarze sportowi uznali go najlepszym piłkarzem roku w Anglii. Wrócił również do reprezentacji, z którą wygrał mecze ze Szkocją (2:0), Włochami (4:0), Walią (1:0) oraz Szwajcarią (6:0). Na mundial do Brazylii Dumni Synowie Albionu jechali niezwykle pewni siebie, ale rzeczywistość okazała się dla nich brutalna. Pokonali tylko Chile (2:0), a musieli uznać wyższość Stanów Zjednoczonych (0:1) oraz Hiszpanii (0:1), co zadecydowało o pożegnaniu się z turniejem już w fazie grupowej.
W klubie Matthews wciąż jednak święcił sukcesy. Na koniec sezonu 1950/51 Blackpool znalazł się na trzecim miejscu w lidze i ponownie awansował do finału Pucharu Anglii. To była druga szansa Stanleya, ale jeszcze wtedy musiał zadowolić się srebrnym medalem najbardziej prestiżowych rozgrywek w Anglii. Tym razem na drodze do zwycięstwa stanęło Newcastle United. Niektórzy zarzucali trenerowi Blackpool abnegację taktyczną. Podobno nie przywiązywał on wielkiej wagi do schematów, a przed meczami mówił do swoich zawodników: „wyjdźcie i cieszcie się grą”.
Finał Matthewsa i Złota Piłka
W pamiętnym meczu na Wembley Matthews i spółka zmierzyli się z Boltonem Wanderers. Już w 2. minucie Nat Lofthouse pokonał George’a Farma i Bolton prowadził 1:0. Stan Mortensen wyrównał, ale przed przerwą trafił jeszcze Willie More i Blackpool przegrywał. W 55. minucie Eric Bell zdobył bramkę i wydawało się, że sytuacja „Mandarynek” była beznadziejna. Wtedy na wyżyny wspiął się jednak Matthews, który kręcił Belem i Ralphem Banksem na prawej stronie, jak dziećmi. Zaliczył asystę przy bramce Mortensena, z którym rozumieli się bez słów. W 88. minucie Mortensen strzelił trzeciego gola, ale i tak został przyćmiony przez Stanleya Matthewsa. W doliczonym czasie, kiedy Bolton szykował się do dogrywki, Stanley popisał się genialną akcją, po której do bramki trafił Bill Perry. Blackpool wygrał, a Matthews w końcu uniósł w górę Puchar Anglii. Ten pamiętny mecz nazwano „finałem Matthewsa”, bowiem grał w nim lepiej nawet od zdobywcy trzech bramek – Mortensena. To była najpiękniejsza chwila w jego karierze.
Rok później wziął udział w mistrzostwach świata w Szwajcarii, ale Anglia znowu zawiodła. W ćwierćfinale przegrała z Urugwajem (2:4) i musiała wracać do domu. Indywidualnie Matthews prezentował się znakomicie i mimo ponad 40 lat na karku w sezonie 1955/56 doprowadził Blackpool do drugiego miejsca w lidze. Za rok 1956 otrzymał Złotą Piłkę. Był pierwszym laureatem tej nagrody. W rankingu wyprzedził m.in. Lwa Jaszyna, Ferenca Puskasa i Alfredo Di Stefano.
Tytuł szlachecki
W Blackpool grał do 1961 roku. Kiedy miał 46 lat wrócił do Stoke, by jeszcze pomóc drużynie awansować do pierwszej dywizji. Udało mu się to w drugim sezonie, w którym z resztą został uznany najlepszym piłkarzem roku na Wyspach (przez FWA). Ostatni mecz w profesjonalnej karierze rozegrał 6 lutego 1965 roku, już po ukończeniu 50 lat. Jest pod tym względem rekordzistą w lidze angielskiej. Został również pierwszym piłkarzem, który z rąk królowej Elżbiety II otrzyma tytuł szlachecki.
Koniec jego przygody z zawodowstwem, nie oznaczał jednak zaprzestania gry w piłkę. Matthews podróżował po świecie, był m.in. na Malcie, w Kanadzie, RPA i Australii, i w każdym z tych miejsc grywał w niższych ligach. Podobno był czynnym sportowcem do 70 roku życia.
W 1989 roku na stałe osiadł w Stoke on Trent. Zmarł 23 lutego 2000, rok po śmierci swojej żony Milii. Na jego pogrzebie zjawiło się wiele piłkarskich legend, z Bobbym Charltonem i Gordonem Banksem na czele. W 2002 roku został wprowadzony do angielskiej Football Hall of Fame.
PilkaNozna.pl
Możliwość komentowania została wyłączona.
Ligi w Europie Świat
Letnie okienko transferowe jest już zakończone, ale na rynku tak zwanych wolnych agentów wciąż zostało.
Ligi w Europie Świat
Legendarna historia dobiega końca. W specjalnym oświadczeniu, Leo Messi ogłosił zakończenie kariery reprezentacyjnej.
Ligi w Europie Świat
Jakub Moder może jeszcze tego lata opuścić Feyenoord Rotterdam. Jak podają holenderskie media, reprezentant Polski znalazł się w gronie zawodników, z którymi klub może się rozstać przed zamknięciem okna transferowego.
Ligi w Europie Świat
David Badia został nowym selekcjonerem reprezentacji Haiti. Ten sam hiszpański szkoleniowiec, który w sezonie 22-23 spadł z Ekstraklasy, prowadząc Lechię Gdańsk.
Ligi w Europie Świat
Krzysztof Piątek nie będzie kontynuował kariery w Al-Duhail. Polski napastnik zmieni barwy, ale wciąż zostanie na Bliskim Wschodzie.
Najnowsze
Powstanie ośrodek treningowy dla reprezentacji. To priorytet Kuleszy
Reprezentacja Polski
Saganowski uderza w Rajovicia i Legię: kto i po co sprowadza takich zawodników
Ekstraklasa Uncategorized
Cecherz o Wieczystej. Wskazał powód słabszych wyników
Ekstraklasa
Mourinho żałuje swoich słów: zapłaciłem za nie, bo oddałem mu tytuł
La Liga
Piłka nożna
Publicystyka
Zbigniew Mucha
STANY PODGORĄCZKOWE: A jeśli Francja, to kto?
Zbigniew Rokita
Zbigniew Rokita: Forza Arktyka! [FELIETON]
Przemysław Pawlak
RL 2028, czyli co transfer Lewandowskiego oznacza dla reprezentacji Polski
Leszek Orłowski