Kto nowym trenerem Barcy? Stawiam na Blanca

Faworytem numer jeden pozostaje Ernesto Valverde. Ale gdy wymienione już zostaną wszystkie jego niewątpliwe zalety, pojawi się pytanie, czym w istocie rzeczy różni się od Luisa Enrique? Chociaż każdy człowiek ma swój styl, to jednak czasami ludzie i trenerzy są do siebie bardzo podobni. A na niwie taktycznej i charakterologicznej istnieją bardzo duże zbieżności między obecnym szkoleniowcem Barcy i trenerem Athletiku Bilbao. A przecież nie od dziś wiadomo, że na stanowisku trenera potrzeby jest płodozmian: im mocniej nowy trener kontrastuje ze starym, tym lepiej. Poza tym Valverde niczego wielkiego w futbolu nie osiągnął, nigdy z żadną drużyną nie przebił sufitu, z gwiazdami też nie pracował.

Carlos Unzue, obecny asystent Lucho, jest trenerem o olbrzymiej wiedzy taktycznej. Jednak sprawia wrażenie technokraty, nie ma w sobie niczego z wizjonera, raczej nie będzie potrafił porwać zawodników. Prezydent Barcy i jej dyrektor sportowy będą sobie musieli odpowiedzieć na pytanie, czy bardziej przypomina Tito Vilanovę, asystenta i następnie świetnego następcę Pepa Guardioli, czy Jordiego Rourę, który z kolei zastąpił Tito gdy ten się rozchorował i nie dał rady zapanować nad zespołem. Moim zdaniem znajduje się w połowie drogi między nimi, a to za mało.

Kibice Barcelony (ankieta „El Mundo Deportivo”) chcą dziś Jorge Sampaolego. Istotnie, obecny trener Sevilli dokonuje z nią cudów, z niczego stworzył kandydata do mistrzostwo Hiszpanii. Jest wielkim strategiem, świetnym psychologiem. Chce jak najszybciej dotrzeć na zawodowy szczyt. Ale jest Argentyńczykiem. A trenerzy z tego kraju są kapłanami, przywódcami sekty, oczekują od piłkarzy pełnego posłuszeństwa. Dlatego świetnie nadają się do budowania wielkich zespołów ze średnich piłkarzy (patrz Atletico i Diego Simeone) natomiast ich relacje z gwiazdami pierwszej wielkości układają się na ogół kiepsko. Na Camp Nou przekonano się o tym na własnej skórze, bo kadencja Taty Martino potrwała tylko sezon. Poza tym Sampaoli nie był nigdy choćby dobrym piłkarzem. Może być autorytetem dla Vitolo czy Joaquina Correi ale nie dla Mesiego, Neymara i Luisa Suareza.

Kandydatury Ronalda Koemana, Phillipa Cocu, Roberta Martineza, Oscara Garcii nie wyglądają na poważne, choć na upartego z każdego można zrobić, uwypuklając zalety i przemilczając wady, człowieka idealnego dla Barcelony. Eusebio jest obrażony ma ten klub i nie chce być jego trenerem.

Ale pozostaje jeszcze jeden kandydat.

Laurent Blanc grał, krótko ale jednak, w Barcelonie, można powiedzieć, że wie, co to za klub. Sposobem bycia, podejściem do futbolu, umiejętnością pracy z wielkimi gwiazdami piłki, zasobem wiedzy zawodowej, sukcesami w roli futbolisty przypomina mi Carlo Ancelottiego. A ten okazał się dla Realu Madryt idealnym trenerem po Jose Mourinho. Nie zamierzam stawiać w jednym szyku Mou i Luisa Enrique, ale w Barcelonie jest w tej chwili taka sytuacja, jaka była w 2013 roku w Realu: całkowite zmęczenie piłkarzy współpracą z obecnym, w obu przypadkach ciężkawym we współżyciu misterem. Wtedy przyjście Carleto świetnie zadziałało na Cristiano Ronaldo i spółkę, teraz są wszelkie okoliczności, by sukces z Barcą odniósł w kampanii 2017-18 Laurent Blanc.

Moim zdaniem kibice Barcelony w wyścigu po stanowisko trenera powinni kibicować właśnie byłemu opiekunowi PSG.  

Leszek Orłowski 

„Piłka Nożna”