Katar w zimie (7): Za mało, by choć zremisować – wystarczająco, by awansować

Nawet jeśli nastroje po tym, co działo się na boisku, są podłe. Reprezentacja Polski została właściwie zdeklasowana przez Argentynę. Nie byliśmy w stanie w żaden sposób „ugryźć” rywala, właściwie nawet nie próbowaliśmy. Przegraliśmy 0:2, ponieważ Albicelestes w pewnym momencie zrezygnowali z podkręcania tempa. Szczęśliwie, nikłe zwycięstwo Meksyku z Arabią Saudyjską pozwoliło nam wyjść z mundialowej grupy. Pierwszy raz od 36 lat. – To nie jest rywal z naszej półki. Chyba pierwszy raz w życiu cieszę się po porażce – powiedział szczerze Wojciech Szczęsny po meczu przed kamerą TVP Sport. Powiedział to człowiek, który wybronił karnego Leo Messiemu, i który znów był bohaterem polskiej drużyny.

– Słodko-gorzki wieczór – skomentował Kamil Glik. Żeby jednak było jasne – jeśli reprezentacja blisko 40-milionowego kraju leżącego w środku Europy wychodzi z mundialowej grupy po 36 latach niemocy, nie jest to wydarzenie, o którym FIFA nakręci film dokumentalny. My jednak cieszymy się jak dzieci, bo wobec naszych kłopotów, kompleksów, deficytów i niepewności, to naprawdę duża sprawa. Dziś w Dosze, w naszych szeregach, nie było ani jednego zawodnika, który był na świecie, kiedy w Meksyku drużyna Antoniego Piechniczka szykowała się do meczu 1/8 mundialu przeciwko Brazylii. Na szczęście fatalną passę udało się przełamać.

Już przed meczem wiedzieliśmy jedno, a w tej pewności utwierdzał nas selekcjoner: nie ma sensu przeciwko Argentynie uprawiać murarki. Nie ma sensu, bo się nie da. Przez ponad 100 minut gry, bo tyle wychodzi gdy sędziowie doliczają hurtowo minuty, trudno zachować koncentrację. A zatem wydawało się, że drużyna zagra coś bardziej zbliżonego do meczu z Arabią niż z Meksykiem. Że Czesław Michniewicz postara się wykorzystać słabe strony Argentyny i uwypuklić mocne nasze, a więc postawi na dominację w bocznych korytarzach boiska. Bo ktokolwiek – tak sądziliśmy – u rywali zagra na prawej obronie, Molina czy Montiel, ktokolwiek na lewej – Tagliafico czy Acuna, nasze dwa beki wzmocnione skrzydłowymi (Frankowskim i Kamińskim) nie muszą wyjść na tarczy z tej rywalizacji. Tymczasem Michniewicz zaskoczył. Nie postawił na dwójkę klasycznych skrzydłowych, wyszedł dwoma napastnikami. I znów zaskoczenie numer 2 – nie z Arkadiuszem Milikiem, ale z Karolem Świderskim.

Pierwszy kwadrans jako tako, nie cofnęliśmy się za bardzo. Potem było gorzej niż z Meksykiem, bo i rywal był lepszy. Właściwie tylko biegaliśmy, i to praktycznie bez piłki. Zostaliśmy zepchnięci, nie potrafiliśmy utrzymać się przy piłce, zawiązać jakiejkolwiek akcji. Znów: mieliśmy jednak Szczęsnego, nasz żółty mur. Faul na Messim był dość miękki; był kontakt, ale to raczej ledwie muśnięcie rękawicą głowy Argentyńczyka, natomiast obrona iście mistrzowska. Szczęsny niczym Jan Tomaszewski – wybronił już dwie jedenastki w finałach MŚ.

 
Michniewicz zareagował w przerwie zmianami wprowadzając szybkich skrzydłowych. Liczył na kontry. Skrzydła podcięło nam błyskawiczne trafienie Alexisa MacAllistera. Po euforii wywołanej zwycięstwem z Arabią zapomnieliśmy trochę o tym, że bohaterem był wówczas właśnie Szczęsny, że Azjaci ponad 20 razy przedostawali się w nasze pole karne, lecz brakowało im jakości, by pokonać polskiego bramkarza. Argentynie tej jakości nie brakowało. Oddali 12 celnych strzałów (my żadnego), tylko dwa razy piłka znalazła się w naszej siatce, ponieważ znów heroiczny występ zaliczył bramkarz biało-czerwonych.
Nie czas rozmawiać o stylu. Tego stylu zresztą w zasadzie nie było. Nie było gry w środku pola, nie było utrzymywania się przy piłce, było natomiast sporo strat i niedokładności. Zespół harował, pracował, grał z poświęceniem i mimo wszystko z ogromnym szczęściem. To jednak za mało by wygrywać na mundialu. A już na pewno nie z Francją, czyli aktualnym mistrzem świata. Do stracenia nie ma jednak już nic. My możemy, oni muszą.