Polska Ekstraklasa

20.12.2016 07:21

Gwiazdy na gwiazdkę: 90 minut z Konstantinem Vassiljevem

Najlepszy piłkarz obecnego sezonu ekstraklasy. Zapewne można spierać się czy Vadis Odjidja-Ofoe nie powinien otrzymać tego miana, niemniej Vassiljev grał dobrze właściwie przez całą jesień, piłkarz Legii – zaczął szaleć dopiero w jej drugiej połowie. Zresztą liczby mówią same za siebie – 10 goli i 9 asyst jasno wskazują, kto jesienią rządził na naszych boiskach.

Dogrywka z Martyną Pajączek. „Pierwsza liga nie jest niechcianym dzieckiem” – KLIKNIJ!


(…)

– Jak to się stało, że zostałeś Obywatelem Roku w Estonii?
– Tytuł przyznało mi Ministerstwo Kultury. Reprezentacja grała dobrze, byliśmy krok od awansu do finałów mistrzostw Europy w 2012 roku. Drużyna składała się z zawodników urodzonych w Estonii, ale też Estończyków rosyjskiego pochodzenia. I jako zespół daliśmy przykład, że możemy sprawnie działać razem, zrobić dobry wynik. Ja też jestem Rosjaninem, ale urodzonym w Estonii… Stosunki między tymi krajami są jednak napięte, zwłaszcza na poziomie politycznym. W ostatnim czasie przybrało to na sile – jest więcej problemów niż dobrych decyzji.


– W reprezentacji Estonii kilkanaście lat temu dało się odczuć podział na Rosjan i miejscowych zawodników? Nie za twoich czasów, ale opowieści starszych kolegów zapewne znasz.
– W latach dziewięćdziesiątych poprzedniego wieku trzon kadry stanowili zawodnicy Flory. Na Łotwie i Litwie było podobnie, tam też był jeden wiodący klub, jeśli chodzi o powołania do reprezentacji. A zatem, żeby trafić do kadry, najpierw musiałeś trafić do Flory, bo to otwierało drogę. Potem pojawiła się kwestia zmiany obywatelstwa. Decydowałeś się na paszport estoński, to trzeba było zdać egzamin z języka. Młodzi ludzie mieli łatwiej, dorastaliśmy w Estonii. Na moim podwórku stały cztery bloki, mieszkało w nich około trzydziestu chłopaków w różnym wieku. Graliśmy w piłkę, byliśmy normalnymi kolegami, sytuacja polityczna nas nie dotyczyła. Nie interesowaliśmy się tym co piszą gazety, co mówią politycy. Historyczne zwady nie były aż tak istotne, gdyż nie dotyczyły nas bezpośrednio. Przecież ja nie jestem winny temu, co wydarzyło się sześćdziesiąt lat temu i nie mogę za to odpowiadać. Jeśli wszyscy będą tak podchodzić do tematu, będzie łatwiej o lepsze relacje. Starszym ludziom było jednak trudniej, nie tylko dlatego, że byli częścią historii, ale też z czysto praktycznego punktu widzenia – na przykład moja mama trzy razy próbowała zdać egzamin z języka estońskiego i się nie udało. Dziś jesteśmy w momencie, w którym o powołaniach do reprezentacji decydują tylko umiejętności piłkarskie. Na reprezentację przyjeżdżają prawie sami zawodnicy z lig zagranicznych. I to jest prawdziwa kadra, zbieramy się z różnych zakątków świata i gramy. Zresztą w armii estońskiej też służyłem. Odbyłem obowiązkowy 90-dniowy kurs, dzięki temu, że byłem sportowcem, nie musiałem odbyć służby 11-miesięcznej. Pobiegałem po lasach, postrzelałem i wróciłem do futbolu.

– A propos zdawania egzaminów. Ponoć byłeś dobrym uczniem.
– To prawda. Taki miałem warunek postawiony przez rodziców. Chcesz grać w piłkę, w szkole musi być wszystko w porządku, choć kilka jedynek czy dwój dostałem. Rodzice nie musieli jednak nade mną stać, żebym się uczył. To była kwestia mojej odpowiedzialności. Starsza siostra też świetnie sobie radziła, co stanowiło dla mnie dodatkową motywację. Szkołę średnią skończyłem z dobrym wynikiem, więc wybrałem się na studia. Po półtora roku musiałem jednak przerwać naukę, nie byłem w stanie połączyć jej z graniem w piłkę. Kierunek był dość wymagający: elektroenergetyka. Raczej mam ścisły umysł. Choć z językami obcymi radzę sobie nieźle: mówię po estońsku, rosyjsku, angielsku, słoweńsku i polsku. I nauka każdego kolejnego jest łatwiejsza, szybsza, wchodzisz na coraz wyższy poziom asocjacyjny. Choć przyznaję, po polsku nie umiem pisać. Do nauki motywuje mnie zmiana ligi, wchodzę do nowej szatni, przyjeżdżam do innego kraju i chcę wiedzieć, o czym się tu rozmawia. Poleganie na tłumaczu nie zawsze jest dobre, uciekają niuanse, akcent, emocje, pewnie około trzydzieści procent oryginalnego przekazu. A poza wszystkim, to kwestia szacunku do danego kraju i ludzi.

(…)

Możliwość komentowania została wyłączona.