Ligi w Europie La Liga

16.04.2015 11:45

Gwiazda od A do Z: Jeremy Mathieu

Na wieść o tym, że Barcelona kupiła za 20 milionów euro z Valencii liczącego 30 lat stopera, który nie gra nawet w swojej reprezentacji, kibice z Katalonii zaczęli sarkać. Cytowali hiszpańskie wersje znanego powiedzenia, że z dużej chmury mały deszcz.

Lewandowski powtórzy wyczyn Ulfa Kirstena? – KLIKNIJ!

AC Milan. W 2013 roku szefowie klubu ze stolicy Lombardii zawzięli się, by kupić z Valencii francuskiego lewego obrońcę. Valencia, jeszcze wówczas uboga, chętnie podjęła negocjacje, ale weto postawił sam zawodnik. Tłumaczył, że woli pozostać w lidze hiszpańskiej, w której już zdążył się zaaklimatyzować. Jednak być może chodziło mu o to, że Milan chciał go na lewą obronę, podczas gdy jemu coraz bardziej podobała się gra na pozycji stopera – o czym jeszcze będzie tu mowa.

BOHATER.
To nie ja jestem bohaterem, dlatego że strzeliłem gola, tylko mój partner ze środka obrony, Gerard Pique – powiedział po niedawnym meczu z Celtą. – Grać w parze z tak wybitnym piłkarzem jak on to sama przyjemność. Uczę się od niego na każdym treningu i podczas każdego meczu.

CÓRKA.
W 2006 roku Jeremy został ojcem, urodziła mu się dziewczynka, która dostała imię Kylliam. W 2008 na świat przyszedł syn Quentin. – Jeremy jest wspaniałym, idealnym wręcz ojcem – mówi żona piłkarza, Sophie. Francuz większość wolnego czasu spędza właśnie ze swoimi pociechami, ich imiona wymienia pytany o hobby.

DESCHAMPS, Didier.
Selekcjoner reprezentacji Francji. Jesienią 2014 roku powołał niespodziewanie Mathieu do swego zespołu, a wcześniej go pomijał. Nasz bohater skomentował to następująco: – Gram tak samo, jak grałem wcześniej, ale wcześniej występowałem w Valencii, a teraz jestem w Barcelonie. To jedyna różnica, ale jak widać, na selekcjonera podziałała… Deschamps chciał kiedyś ściągnąć Mathieu do Olympique Marsylia. Powtarza, że nigdy nie traci z oczu tego zawodnika, ale w marcowych spotkaniach znów go zabrakło.

ENRIQUE, Luis.
Trener Barcy Luis Enrique nie toleruje pyskatych piłkarzy, którzy krytykują jego decyzje. Mathieu na własnej skórze się o tym przekonał (patrz: L), ale nie znaczy to, że żywi do trenera jakąś urazę. Wręcz przeciwnie. – Luis Enrique to idealny trener dla Barcelony. Nie daje sobą zawodnikom pomiatać, a z drugiej strony wie, kogo ma w szatni, i nie przyjmuje też pozy kaprala. A poza tym ma oryginalne spojrzenie na futbol i potrafi pomóc zespołowi – powiedział niedawno o pryncypale. Poproszony o rozwinięcie ostatniego wątku z ochotą kontynuował: – Przez pięć lat w Valencii widziałem, jak futbol Barcelony staje się coraz bardziej przewidywalny, łatwiejszy do rozszyfrowania dla rywali. Luis Enrique w krótkich słowach ujął istotę problemu. Powiedział nam bowiem, że mamy wymieniać dwa razy mniej podań, ale za to robić to dwa razy szybciej. I że to wystarczy. Jak się okazuje, miał rację. Futbol to bowiem prosta gra.

FRYZJERKA.
Mając 18 lat, Jeremy Mathieu podpisał zawodowy kontrakt z Sochaux FC, gdzie trenował już od kilku lat. W mieście tym mieszkał też brat piłkarza. To on przedstawił go uroczej fryzjerce o imieniu Sophie. Jeremy od razu się w niej zakochał, a kilka miesięcy później byli już małżeństwem. Po urodzeniu dziecka Sophie porzuciła oczywiście pracę, ale ostatnio wznowiła karierę zawodową. Dziś oczywiście nie jest już fryzjerką, lecz stylistką. Nigdy nie integrowała się z żonami innych piłkarzy Valencii, bo nie zdołała nauczyć się, mimo kilku prób, hiszpańskiego.

GOLE.
Nie strzela ich przesadnie wiele, ale za to często są to trafienia znaczące. Gol w meczu Sochaux z PSG pozbawił kiedyś paryżan mistrzostwa kraju, zwycięskie trafienia przeciwko Le Havre i Nantes dały Sochaux przepustkę do europejskich pucharów. Dla Valencii strzelił w rewanżowym meczu półfinału Ligi Europy w poprzednim sezonie – był to gol dający awans do finału, z tym że po chwili Stephane M’Bia przechylił jednak szalę na korzyść Sevilli. W Barcelonie w lidze długo nie mógł się wstrzelić, ale ostatnio trafił dwa razy z rzędu i były to bramki arcyważne: na 1:0 w El Clasico z Realem i zwycięska dwa tygodnie później przeciwko Celcie Vigo.

IBRAHIMOVIĆ, Zlatan.
Ulubiony napastnik Jeremy’ego. W tym sensie ulubiony, że najbardziej podziwiany i najbardziej… pożądany. Już przed pierwszym meczem fazy grupowej Ligi Mistrzów z PSG Mathieu mówił, że szykuje się na Ibrę, obmyśla strategię gry przeciwko niemu. Niestety, na Parc des Princes Szwed nie zagrał. W drugim meczu obaj stanęli twarzą w twarz, ale Ibra szybko strzelił gola, więc Mathieu mimo zwycięstwa był niepocieszony. Przed losowaniem ćwierćfinałów zatem jako jedyny w zespole chciał, żeby Barca znów wpadła na ekipę z Paryża, by mógł ponownie, tym razem skutecznie, przykryć Zlatana. Ciekawe, czy mu się uda.

KOMPLEKS.
Przez cały sezon 2013-14 przewijały się przez katalońską prasę nazwiska stoperów, jakich latem kupi Andoni Zubizarreta, dyrektor Barcelony. Pojawiali się na niej: Thiago Silva, David Luiz, Marquinhos, Aymeric Laporte, Inigo Martinez… I doprawdy długo nie było wśród nich Jeremy’ego Mathieu. Dopiero kiedy inne opcje nie wypaliły, zaczęto pisać, że Barca może sięgnąć po skromnego i niemłodego Francuza. Podpisując kontrakt z nowym klubem, musiał wiedzieć, że dostał go trochę na zasadzie, że jak się nie ma, co się lubi, że jest de facto zawodnikiem co najwyżej piątego wyboru na swoją pozycję. Już w pierwszym wywiadzie przeszedł jednak do ataku. – Barcelona kupiła mnie, bo mnie chciała. Mogła pozyskać Thiago Silvę, Marquinhosa, ale wybrała mnie – mówił. Gdy dziennikarz drążył kwestię różnicy w cenie między nim a Brazylijczykami, jako kluczowego czynnika, też broni nie złożył. – To prawda, że za Thiago Silvę Barca musiałaby zapłacić 50 milionów, a za Marquinhosa – 40, podczas gdy ja zostałem kupiony za 20. Ale jeszcze rok wcześniej byłem wyceniany tylko na osiem… – stwierdził. Po jakimś czasie okazało się, że ma trochę racji. Otóż Luis Enrique, poproszony o wskazanie z listy dostępnych obrońców tego, którego chciałaby mieć u siebie najbardziej, bez wahania wybrał właśnie Mathieu.

LEWA OBRONA.
Pozycja, na której występował w lidze francuskiej, a także przez pierwsze lata w Valencii. Dzięki szybkości i umiejętności oddania dośrodkowania w pełnym biegu był bardzo pożyteczny także w ofensywie. Znakomicie rozumiał się w Valencii z Jordim Albą, z którym często wymieniał się pozycjami, zostając z przodu, podczas gdy partner, nominalny lewoskrzydłowy, wracał do obrony. Do Barcelony najpierw trafił Alba i obsadził pozycję lewego obrońcy. W międzyczasie Mathieu pożegnał się z nią także w VCF, bo pojawił się bardzo zdolny Juan Bernat. Francuz w ostatnim sezonie na Mestalla grał wyłącznie jako stoper. Tak więc przechodząc do Barcy, był pewien, że trener bierze go pod uwagę jako kandydata do występów na środku defensywy. Toteż musiał przeżyć szok, kiedy w arcyważnym spotkaniu ligowym z Realem Madryt, jesienią, został ustawiony na lewej obronie. Zagrał, ale protestował i przed meczem, i po nim. Luisowi Enrique zrzędliwość podopiecznego nie spodobała się i Jeremy za niesubordynację poszedł na pewien czas w odstawkę. Czas jednak w końcu zaleczył rany. W rewanżowym spotkaniu z Królewskimi Mathieu strzelił gola. Można więc powiedzieć, że właśnie między dwoma klasykami nasz bohater przeżywał najtrudniejszy okres na Camp Nou.

MESSI, Leo.
Zapytany o największą gwiazdę Barcelony i światowej piłki, Mathieu jak zwykle powiedział wszystko szczerze jak na spowiedzi. – Myślałem, że z mniej utalentowanymi on w ogóle nie rozmawia, a na takich drewniaków jak ja nawet nie spogląda, tymczasem okazał się bardzo sympatycznym kolesiem. I wiem jedno: nie ma takiej możliwości, żeby on zagrał w jakimkolwiek innym klubie niż Barcelona, żeby założył inną koszulkę. Dla wszystkich tutaj byłby to koniec świata, więc dadzą mu zawsze wszystko, co zechce, byleby tylko został.

NIEŚMIAŁY.
Wygadany i szczery przed telewizyjnymi kamerami i dyktafonami dziennikarzy Jeremy w szatni odzywa się rzadko. Jedynym problemem, jaki mają z nim koledzy, jest to, że trudno się dowiedzieć, co myśli. Teraz jest i tak o wiele lepiej niż przed laty, kiedy zaczynał karierę. Prezydent jego drugiego francuskiego klubu, Tuluzy, opowiadał o swoim pierwszym z nim spotkaniu. – Mam taki zwyczaj, że chcę poznać osobiście wszystkich nowych piłkarzy. Zaprosiłem Jeremy’ego na przejażdżkę po mieście, by pokazać mu zabytki, ciekawe miejsca. Trwała ona dwie godziny. Ale kiedy wyszedłem z samochodu, zorientowałem się, że on odezwał się może dwa razy, przez cały czas mówiłem ja. Jeremy jest małomówny, za to świetnie potrafi słuchać.

OCHRONA.
Był czas, gdy stale nękały go kontuzje mięśniowe oraz dotyczące ścięgien. Doszło do tego, że trener Valencii nigdy nie wiedział do zakończenia rozgrzewki, czy w danym spotkaniu będzie mógł na niego liczyć, czy nie. W końcu szefowie klubu załatwili mu konsultacje u słynnego doktora Ramona Cugata, w Barcelonie. I okazało się, że Francuz nie ma żadnego zdrowotnego feleru, a po prostu z uwagi na specyfikę budowy swoich mięśni i ścięgien musi podczas rozgrzewki stosować specyficzne ćwiczenia ochronne, inne niż pozostali piłkarze. I od tego czasu – jak ręką odjął. Mathieu jest okazem zdrowia. Jak się okazuje, czasami trzeba najtęższego fachowca, by zdiagnozować nawet najprostszy przypadek.

PRZYJACIEL.
Najbliższym kumplem Mathieu w zespole Barcelony jest Ivan Rakitić. Piłkarzy nie połączyły jednak wspólne zainteresowania, lecz zażyłość małżonek. Otóż żona Rakiticia, pochodząca z Sewilli Raquel Mauri, podobnie jak partnerka Jeremy’ego – Sophie, jest stylistką i obie panie razem przedsięwzięły w stolicy Katalonii zawodowy projekt. Ciekawe tylko, jak się dogadują. Może Raquel zna francuski?

ROBOCOP.
Pseudonim, jaki nadali Mathieu koledzy w Valencii. To dlatego, że podczas meczu nie wykazuje ludzkich cech w postaci zmęczenia, zniechęcenia czy nerwów. Jest skoncentrowany przez pełne 90 minut, gotowy do biegania tam i z powrotem bez chwili odpoczynku. Jeśli coś mu nie wyjdzie, popełni jakiś błąd, to dlatego, że po prostu pewnych rzeczy nie umie, a nie że mu się nie chciało.

SOCHAUX.
Pierwszy zawodowy klub w karierze Jeremy’ego. Zadebiutował w pierwszym zespole wkrótce po 18 urodzinach, w spotkaniu z Sedanem, a już w trzecim występie, przeciwko Rennes, strzelił gola. Wkrótce w kolejce po wysokiego obrońcę ustawiły się znane kluby: Everton, Newcastle i Juventus, ale w końcu nie zaproponowały szefom Sochaux zadowalającej kwoty.

TOULOUSE.
Do tego klubu przybył w 2005 roku i grał w nim do 2009. Miał świetny początek i sezon 2006-07, który zespół zakończył w czołówce tabeli, a na Mathieu znów zwrócili uwagę eksperci. Z kolei całkowicie nie udały się mu rozgrywki następne – z powodu kontuzji stracił ich połowę, zaś drużyna ledwo uchroniła się przed degradacją. Rozstał się z Tuluzą w atmosferze niesmaku. W 2008 roku chciała go kupić Roma, ale szefowie Tuluzy nie wyrazili zgody. Na takie dictum piłkarz odmówił przedłużenia umowy i latem 2009 roku odszedł do Valencii na zasadzie wolnego transferu.

U-15.
Pierwsza kategoria, w której reprezentował Francję. Potem były kolejne. Wcześnie rozwinięty fizycznie górował nad kolegami i rywalami, ale z każdym rokiem tracił na znaczeniu. Jednym z największych rozczarowań, jakie przeżył, było niepowołanie do kadry na finały ME U-21 w 2006 roku. Długo też musiał czekać na debiut w pierwszej reprezentacji. Miał on miejsce dopiero w 2011 roku.

WIEK.
– Mam dopiero 30 lat, a nie już 30. Przede mną jeszcze wiele lat gry na najwyższym poziomie. Na nic jeszcze nie jest za późno. Zamierzam zadomowić się i w Barcelonie, i w reprezentacji Francji, zostać z tą pierwszą zwycięzcą Ligi Mistrzów, a z drugą mistrzem Europy i świata – mówi o planach na przyszłość z charakteryzującym go optymizmem i entuzjazmem.

ZIDANE, Zinedine.
Mathieu nie jest wyjątkiem: jak każdy francuski piłkarz z jego pokolenia wzorował się właśnie na Zizou. Zaczynał zresztą na jego pozycji, ale szybko okazało się, że ma mocniejsze strony niż umiejętność rozegrania piłki. I został obrońcą.

 

Możliwość komentowania została wyłączona.