Głos po meczu we Wrocławiu: Kłopot po Finlandii

To co jest najważniejsze i o tym od początku mówił Nawałka, to nie zachłysnąć się awansem do finałów mistrzostw Europy. Pamiętam wyniki reprezentacji choćby Jerzego Engela przed mistrzostwami świata w 2002 roku, które były dalekie od oczekiwań, bo tamta drużyna w pewnym sensie skończyła się po kwalifikacjach do azjatyckiego mundialu. Nawałka zrobił wiele, żeby obecny zespół jeszcze rozwinąć, żeby nie stanął w miejscu, żeby udane eliminacje nie były jednocześnie końcem drogi. Przekaz selekcjonera po awansie, także medialny, brzmiał – dopiero teraz zaczyna się praca. Nie było w tym rzecz jasna wielkiego odkrycia – co innego jednak naopowiadać różnych rzeczy, a co innego je potem wykonać. Nawałka nie rzucał słów na wiatr, a jak najlepiej stymulować zespół do dalszej pracy, jak zmusić zawodników do koncentracji, do myślenia o tym co będzie, a nie o tym co było, czyli udanych kwalifikacjach francuskiego Euro? Trzeba stworzyć warunki konkurencji.

Selekcjoner nie traci czasu, nie zamyka się na nowych zawodników. Kadra dostaje dopływ świeżej krwi. Co ważne, Nawałka ma nosa do powołań. Bo wprowadzić kogoś nowego do drużyny można zawsze, grunt, żeby ten ktoś wnosił coś do gry, zwiększał konkurencję w zespole. W meczu z Finlandią trzy z pięciu bramek zdobyli piłkarze, których w kadrze dawno nie było – Filip Starzyński (gol, naprawdę dobry występ) i Paweł Wszołek (dwa gole, asysta, występ bardzo dobry). W ogóle piłkarz Hellas Werona zrobił na mnie doskonałe wrażenie. Pracował w defensywie, kiedy miał piłkę przy nodze, praktycznie jej nie tracił, wypełniał założenia taktyczne selekcjonera, bo niemal każdą akcję ofensywną starał się kończyć w polu karnym Finów. Widać było, że skrzydłowi ewidentnie mieli takie zalecenie, zresztą gra bokami była chyba głównym założeniem ofensywnym Polaków, bo Bartosz Kapustka i Starzyński często szukali właśnie gry do skrzydeł. Zresztą dwie bramki Kamila Grosickiego tylko to potwierdzają.

Najważniejsze jednak, że zawodnicy, którzy nie są podstawowymi graczami reprezentacji Polski mają poczucie, że traktowani są sprawiedliwie. Że powołanie oznacza faktyczną szansę wyjazdu na finały mistrzostw Europy, a nie jest tylko odpowiedzią na upominanie się mediów o tego czy innego zawodnika – tak na przykład zrobił Leo Beenhakker z Arturem Wichniarkiem kilka lat temu. I właśnie dlatego pruli po boisku z Finami aż miło. Walka o wyjazd na finały mistrzostw Europy właśnie tak powinna wyglądać. Zmiennicy dali selekcjonerowi wiele powodów do przemyśleń. Ale kłopotu nie mają kibice, ani nie ma Nawałka – po meczu z Finlandią kłopot mają przede wszystkim Jakub Błaszczykowski, Łukasz Fabiański, Piotr Zieliński i inni piłkarze teoretycznie wyjściowego składu reprezentacji Polski.

Przemysław Pawlak