Ligi w Europie Inne ligi

08.08.2015 07:20

Dogrywka z Pawłem Cibickim: Szwecja czy Polska? Decyzji nie podjąłem

Ostatnio w Malmoe FF nie ma najlepszych notowań. W eliminacjach Ligi Mistrzów z Żalgirisem Wilno został zmieniony po pierwszej połowie, w rewanżu na Litwie nie wszedł na boisko. W pierwszym spotkaniu przeciw Red Bull Salzburg trener Age Hareide ponownie nie skorzystał z usług mającego paszporty polski i szwedzki pomocnika. ba, nie znalazło się dla niego nawet miejsce na ławce rezerwowych.

Paweł Cibicki zapewnia, że czuje się bardziej Polakiem niż Szwedem

Rozmawiał Jaromir KRUK

– Nie jest pan brany pod uwagę w planach Age Hareide w Malmoe FF?

– Każdy piłkarz przeżywa lepsze i gorsze okresy – mówi Paweł Cibicki (na zdjęciu). – Staram się pracować jak najlepiej na treningach. Zespół znajduje się w trakcie przebudowy, odeszło sporo zawodników, doszła duża grupa i rotacje w składzie nikogo nie dziwią. Pewnie, niezadowoleni są ci, którzy grają mniej, ale spokojnie trzeba czekać na kolejne szanse.

– Obecne Malmoe jest silniejsze niż rok temu, gdy wywalczyliście awans do fazy grupowej Champions League?

Według mnie za wcześnie na oceny. Jak wejdziemy do Ligi Mistrzów, będzie można stwierdzić, że prezentujemy podobny poziom. W lidze szwedzkiej gramy słabiej, ale to można wytłumaczyć zmianami w kadrze zespołu i zaangażowaniem w europejskie puchary. Żalgiris Wilno stawił duży opór, a po remisie w Malmoe pokazaliśmy wyższość na Litwie. Salzburg to ekipa z wyższej półki, ale przed rokiem to my okazaliśmy się lepsi od mistrzów Austrii w eliminacjach.

– Czym wyróżnia się trener Hareide?

To mistrz w zamykaniu meczów, gdy my pierwsi strzelimy gola. Z Malmoe trudno grało się nawet Juventusowi, czy Atletico Madryt, bo jesteśmy dobrze zorganizowani w defensywie i ułożeni taktycznie.

– Skorzystał pan na występach w fazie grupowej Champions League?

– Pewnie, kiedy oglądałem w telewizji finał Barcelona – Juventus, od razu przypomniały mi się starcia Malmoe ze Starą Damą. Gdy byłem chłopcem ekscytował mnie hymn Ligi Mistrzów, a po latach mogłem go słuchać jako zawodnik, uczestnik elitarnych rozgrywek. Spełniło się moje marzenie, mogłem rywalizować z najlepszymi na świecie. Jak w meczu z Olympiakosem Pireus zabrałem futbolówkę Ericowi Abidalowi, wyłożyłem ją Markusowi Rosenbergowi, który strzelił gola – poczułem się jak w siódmym niebie. Warto się poświęcać dla przeżycia takich chwil.

– Markus Rosenberg uchodzi za ikonę Malmoe FF. Dużo można się nauczyć od tego zawodnika?

– Wystarczy zerknąć na CV Markusa. Niemcy, Hiszpania, Anglia, Ajax Amsterdam – gdzie on grał… Wielokrotny reprezentant Szwecji, który z kadrą był na mundialu i mistrzostwach Europy. To wzór do naśladowania dla każdego zawodnika Malmoe. Ma ogromne doświadczenie, jest kapitanem z prawdziwego zdarzenia.

– Gdy Szwecja pod koniec czerwca sięgała w Czechach po złoty medal młodzieżowego Euro czuł pan nutkę zazdrości?

– Nie będę kłamał, że nie. Pewnie, gdybym wybrał Szwecję, grałbym w tej drużynie, ale nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem. Fajnie oglądało się ten zespół w akcji, super też została przywitana w Sztokholmie, gdzie czekało na nią 10 tysięcy kibiców. Moi koledzy zasłużyli na złoto, a teraz są niesamowicie popularni. Szwecja oszalała na ich punkcie.

– Może pojedzie pan z nimi na igrzyska do Rio de Janeiro?

– Taka impreza też kusi i to bardzo, ale to melodia przyszłości. A przecież trudno przesądzać, jak się potoczą moje losy przez najbliższy rok.

– Zdecydował się pan już – Polska czy Szwecja?

– Ostateczna decyzja nie została podjęta. Najważniejsze, bym znajdował się w takiej formie, która uprawniałaby do liczenia na powołania do obu reprezentacji.

– Utrzymuje pan kontakt z kimś z PZPN?

– Ostatnio przez dwa miesiące cisza. Mam pecha, bo jak przychodzi powołanie, doznaję kontuzji i tak było w trzech przypadkach z rzędu. Nie wykręcam się od gry dla Polski i denerwują mnie opinie, które czasami się pojawiają. Tym bardziej, że pochopnie ocenia mnie ktoś, kto mnie nie zna.

– Zaprzyjaźnił się pan z kimś z Polski?

Nie było na to za bardzo czasu, bo nie zadomowiłem się w młodzieżowej reprezentacji. Telefonicznie rozmawiałem tylko z Marcinem Dorną.

– To spytam wprost – czuje się pan bardziej Polakiem czy Szwedem?

– Polakiem. Mieszkam w Szwecji, urodziłem się w Malmoe, ale w domu mówi się u mnie po polsku. Rodzice nie zapomnieli o korzeniach i też pewnie pragnęliby, bym występował dla Polski.

– W finałach Euro 2016 mogą zagrać i Polska, i Szwecja…

– Obydwu drużynom życzę awansu. Mecze Polski staram się oglądać regularnie i bardzo mi się podoba gra zespołu Adama Nawałki. A Robert Lewandowski to gość wyjątkowy, to co zrobił z Gruzją zaliczając w kilka minut hat-tricka odbiło się szerokim echem także w Szwecji. Fajnie byłoby występować z takim piłkarzem w reprezentacji Polski, ale na razie wszystko pozostaje w sferze marzeń.

– Dlaczego nie skorzystał pan z propozycji holenderskiego Groningen?

– Oferty się pojawiają, w tym z Groningen, ale ja się skupiam na grze w piłkę, codziennej pracy. Mój agent zajmuje się transferami, a póki co muszę odbudować pozycję w zespole Malmoe i jesienią pokazać się z jak najlepszej strony w europejskich pucharach.

– Klub marzeń Pawła Cibickiego?

– Raczej liga marzeń – Primera Division. Liczę, że za kilka lat spróbuje sił w Hiszpanii.

Możliwość komentowania została wyłączona.