Polska Reprezentacja Polski

23.09.2019 15:11

Dogrywka z Krystianem Bielikiem

Ostatni rok w jego karierze był szalony. Zadebiutował w reprezentacji U-21 dopiero w barażach o udział w mistrzostwach Europy i strzelił w nich gola. Później błyszczał na turnieju we Włoszech, a we wrześniu pojawił się już w pierwszej reprezentacji Polski.

PAWEŁ GOŁASZEWSKI

Nie miałeś problemów z aklimatyzacją w reprezentacji?
Do zespołu Jerzego Brzęczka wchodzą ze mną piłkarze, których znam z młodzieżówki – mówi Bielik. – Przyjechaliśmy razem z Sebastianem Szymańskim i Robertem Gumnym na zgrupowanie, aby pokazać sztabowi szkoleniowemu, że możemy coś dać pierwszej reprezentacji. W debiucie wchodziłem na boisko z legendą drużyny narodowej – Kubą Błaszczykowskim, tyle że premierowy występ w reprezentacji miał słodko-gorzki smak.

Była trema?
Nie. Znałem ten stadion jeszcze z turnieju młodzieżowego Nike Cup. Grałem tutaj jako 14-latek z Lechem Poznań. Nie spodziewałem się, że siedem lat później zadebiutuję na tym obiekcie w dorosłej reprezentacji Polski.

Zaliczyłeś debiutanckie zgrupowanie, ale wciąż możesz grać także w kadrze U-21. Zostajesz na stałe w pierwszej reprezentacji?
Prawdziwym spełnieniem marzeń będzie dopiero regularna gra i sukcesy z pierwszą kadrą. Jeśli trener Brzęczek uzna, że nie ma mnie w planach, wówczas jestem do dyspozycji Czesława Michniewicza w młodzieżówce.

Czujesz, że twoja kariera nabrała zawrotnego tempa?
Ostatnio dużo się dzieje. Przede wszystkim cieszę się, że mogę pokazywać się na boisku. W Derby County walczę o wzmocnienie swojej pozycji. Chcemy awansować do Premier League, jesteśmy w stanie zrealizować ten cel. Chcemy zająć miejsce w pierwszej szóstce, to oznacza co najmniej udział w fazie play-off.

Jak wyglądał chrzest w nowym klubie?
Jak w każdym poprzednim. Trzeba było stanąć na krzesełku, wziąć łyżkę, która służyła za mikrofon i zaśpiewać piosenkę. Wybrałem „Lornetkę” zespołu Golec uOrkiestra. Utwór znam już bardzo dobrze, bo nie pierwszy raz musiałem go wykonać. Oczywiście Anglicy nie byli zadowoleni, bo liczyli, że zaśpiewam coś w ich języku. Wcześniej w Arsenalu śpiewałem hymn Polski, bo kompletnie nie miałem pomysłu. 

Dlaczego nie zostałeś w Arsenalu?
Gdyby menedżerem był tam w dalszym ciągu Arsene Wenger, dzisiaj byłbym w Londynie. Czułem, że Francuz we mnie mocno wierzy, wiedział, że potrzebuję czasu i doświadczenia. Z trenerem Emery’m miałem jedną krótką rozmowę. Od początku dostawałem sygnały, że nie będę w jego planach na ten sezon, więc zacząłem się rozglądać za czymś innym, żeby grać i łapać doświadczenie na wysokim poziomie.

Podobno dostałeś zaproszenie na sparing Arsenalu we Francji, ale już byłeś po słowie z Derby?
W trakcie treningu Emery powiedział, że nie widział mnie wcześniej, ale chciałby sprawdzić w sparingu. Najprawdopodobniej dostałbym 30 albo 45 minut, bo nie byłem gotowy fizycznie na dłuższy epizod. Wieczorem tego samego dnia otrzymałem telefon z Derby, że oba kluby się dogadały i muszę podjąć decyzję, czy chcę jechać z Arsenalem na ten mecz. Uznałem, że to mija się z celem, zrezygnowałem.

Czujesz niedosyt?
Nie czuję się gorszy od tych zawodników, którzy są teraz w kadrze Arsenalu. Tyle że nie dostałem szansy, aby powalczyć i spróbować pokazać trenerowi, że warto mi zaufać. Jestem w innym klubie, wybrałem inną drogę. Liczę na awans z Derby w tym sezonie albo w kolejnym. Bo myślę, że moje miejsce jest w Premier League.

Dalej kibicujesz Arsenalowi?
Oczywiście, oglądam ich mecze, zostawiłem tam kilku kolegów. Ostatnio Arsenal U-23 grał z Derby U-23 i padł remis 2:2. Nie mogłem być na trybunach, ale oglądałem spotkanie w telewizji i mogłem zobaczyć jak dawni znajomi sobie teraz radzą. Inna sprawa, że wielu najbliższych kolegów już w tej drużynie nie ma. Niemniej życzę wszystkim z tego klubu jak najlepiej. Gdyby nie kontuzje, miałbym z Arsenalu same miłe wspomnienia. 

W Londynie czułeś się jak w domu?
Zaaklimatyzowałem się bardzo dobrze. Uwielbiam to miasto, choć jest olbrzymie. Kiedy się nudziłem, lubiłem wsiąść w samochód, włączyć muzykę i jechać godzinę z punktu A do B. Wtedy tak naprawdę mogłem odpocząć, zapomnieć o futbolu. Zazwyczaj robiłem to ze znajomymi. Lubię patrzeć na ludzi, lubię kiedy coś się dookoła mnie dzieje. W Derby jest inaczej. Małe miasto, cisza, spokój, ale powoli się do tego przyzwyczajam. Trochę za Londynem tęsknię, nie jest łatwo po 4,5 roku wyjechać z tak dużego miasta.

Jesteś generalnie otwartym i odważnym chłopakiem. Nie boisz się wywiadów, zawsze masz swoje zdanie…
Staram się mówić, co myślę, bo czego tu się bać?

Młodzi zazwyczaj mówią „dałem z siebie wszystko”, „nie chcę oceniać kolegów”, „najważniejsza jest opinia trenera”, a takie teksty to raczej nie w twoim stylu.
Żadnych szkoleń nie miałem, jestem sobą. Szanuję dziennikarzy, lubię rozmawiać z ludźmi, ale wszystko ma swoje granice. Nie znoszę, kiedy ktoś mnie nęka i wydzwania z prośbą o wywiad, a ja mam akurat wolny czas i chcę odpocząć od futbolu.

Dwa lata temu byłeś sławny z powodu wypowiedzi w trakcie finałów Euro U-21 w Polsce, a teraz na MME obroniłeś się pod względem piłkarskim.
Było, minęło. Wszystko było nagrywane na wideo i poszło. Lawina zeszła, ale to też dla mnie było cenne doświadczenie. Ogólnie nie chciałem, żeby tak wyszło, ale cóż… Niektórzy mieli do mnie pretensje, bo byłem w tej kadrze najmłodszy i nie grałem. 

Przeszedł niedosyt po tegorocznym Euro U-21?
Indywidualnie dla mnie to był bardzo udany turniej. Młodzieżowe mistrzostwa Europy pozwoliły pokazać się szerszej publiczności, dzięki wysokiej formie we Włoszech zapracowałem sobie na powołanie do dorosłej reprezentacji Polski. Jako drużyna czuliśmy jednak niedosyt, byliśmy bardzo blisko awansu, zabrakło czterech minut w meczu Hiszpanii z Belgią, abyśmy już po dwóch spotkaniach weszli do najlepszej czwórki.

Podobno byliście maksymalnie wyczerpani.
Już na rozgrzewce było czuć, że coś jest nie tak. Jechaliśmy na oparach. Dla większości z nas, a może i dla wszystkich, była to pierwsza sytuacja, kiedy graliśmy na takiej intensywności trzy mecze w ciągu siedmiu dni. W dodatku nasz styl był oparty na mocnej, twardej defensywie, przez większość czasu nie posiadaliśmy piłki, tylko za nią biegaliśmy i szukaliśmy szans w kontratakach. Jeśli do tego dodamy włoskie upały, naprawdę była to wielka męczarnia. Byliśmy po całym sezonie, więc niektórzy mieli prawo czuć olbrzymie zmęczenie. Gdyby ta Belgia utrzymała do końca remis… Pewnie na ostatni mecz w grupie wyszliby zawodnicy, którzy mniej grali albo w ogóle, my mielibyśmy czas, aby się zregenerować na półfinał. Byłby czas na odnowę nie tylko fizyczną, ale przede wszystkim mentalną. Nie gralibyśmy na musiku, a na luziku…

Trener Michniewicz powiedział od razu po spotkaniu z Hiszpanią, że inaczej by było, gdybyście grali z nimi pierwsze spotkanie w grupie, a nie ostatnie.
No tak, wtedy kontuzjowany był Fabian Ruiz, który sprawiał nam mnóstwo kłopotów, a na koniec został wybrany najlepszym zawodnikiem turnieju. Zostawialiśmy mu dużo miejsca, miał mnóstwo czasu i z tego korzystał. Rozkręcił się i poprowadził Hiszpanów do złotego medalu. Stopę ma świetnie ułożoną. Rozwalił system.

Grupa na WhatsAppie jeszcze funkcjonuje?
Pewnie, że tak, nie zamierzam jej opuszczać. Rozmawiamy ze sobą, piszemy. Tworzyliśmy świetną grupę, w której każdy za każdego poszedłby w ogień. Szkoda, że tak to się skończyło.

A jak ci się podoba nowa młodzieżówka?
Większości chłopaków kompletnie nie znam, ich nazwiska nic mi nie mówią. Powód jest prosty – nie interesuję się polską piłką. Jest spora grupa zawodników, którzy byli z nami we Włoszech, jest kilku z kadry U-20, która grała na mundialu, ale niektórych w ogóle nie kojarzę. 

WYWIAD UKAZAŁ SIĘ W OSTATNIM (39/2019) NUMERZE TYGODNIKA „PIŁKA NOŻNA”

Możliwość komentowania została wyłączona.