Polska Ekstraklasa

05.06.2020 13:24

Czas prawdy dla młodzieżowców

Dobiega końca pierwszy sezon, w którym trenerzy drużyn PKO Bank Polski Ekstraklasy są zobligowani do wystawiania w meczu co najmniej jednego zawodnika o statusie młodzieżowca. Którzy piłkarze z rocznika 1998 utrzymają się na stałe na najwyższym poziomie?

W niższych ligach, gdzie przepis o obowiązkowym wystawianiu młodzieżowca funkcjonuje od dawna, armia piłkarzy gdzieś przepada, kiedy kończy 21 lat. Nie potrafią wejść na odpowiedni poziom seniorski i nie mają już atutu w postaci daty urodzenia. Za kilka tygodni po raz pierwszy z takim problemem zmierzą się zawodnicy Ekstraklasy z rocznika 1998.

NA WYŻYNACH

Piłkarze, którzy w tym roku kończą 22. wiosnę w teorii powinni być już ukształtowani, ograni i przygotowani do piłki seniorskiej, a status młodzieżowca powinien być jednym z ostatnich argumentów w ich przypadku, którym trenerzy kierują się przy układaniu podstawowej jedenastki. W Polsce jest dosyć liczna grupa piłkarzy, dziś wciąż według regulaminu młodzieżowców, którzy nie muszą się martwić o pozostanie w Ekstraklasie na kolejny sezon.

Na jej czele stoją dwaj zawodnicy Lecha Poznań: Robert Gumny i Kamil Jóźwiak. Dla obu kadrowiczów młodzieżowej reprezentacji Polski ekstraklasowy etap kariery powoli dobiega końca. Gumny jest jednym z najbardziej utalentowanych prawych obrońców w polskim futbolu w ostatnich latach. Mówi się, że prędzej czy później będzie godnym następcą Łukasza Piszczka na prawej obronie drużyny narodowej. Jóźwiak w tym sezonie wygląda na zawodnika, który przerasta naszą ligę. Jest odważny, drybluje, strzela gole, asystuje. Jest zupełnie innym typem zawodnika niż Kamil Grosicki czy Jakub Błaszczykowski. Ma swój styl, nic dziwnego, że Jerzy Brzęczek dał mu już szansę w pierwszej reprezentacji.

Skoro wspomnieliśmy już o kadrze U-21, to piłkarze powołani przez Czesława Michniewicza na turniej finałowy młodzieżowych mistrzostw Europy w poprzednim roku, również nie powinni mieć problemów z utrzymaniem się na ekstraklasowym poziomie. Co prawda Kamil Pestka długo przekonywał do siebie Michała Probierza, ale w końcu dopiął celu. Karol Fila wypracował silną pozycję w Lechii Gdańsk, a Piotr Stokowiec ceni 22-latka za mobilność. Fila może grać na boku obrony, jako wahadłowy czy nawet w środku pola i wszędzie gwarantuje solidność. Nie przez przypadek łączyło się go już z zagranicznym transferem, między innymi do Celtiku Glasgow. Z kolei Przemysław Płacheta przyzwoicie radzi sobie na skrzydle w Śląsku Wrocław i nie wydaje się, że Vitezslav Lavicka zrezygnuje z pomocnika, kiedy przestanie być młodzieżowcem.

Nie trzeba było jechać do Włoch na Euro U-21, aby zaimponować trenerowi klubowemu. Tę grupę piłkarzy otwiera Sebastian Kowalczyk, który jest drugim kapitanem Pogoni Szczecin. 26 meczów w pierwszym składzie w Ekstraklasie w tym sezonie, wszystkie od pierwszej do ostatniej minuty, do tego dwa gole i trzy asysty. Więcej minut w ekipie Portowców w lidze 2019-20 rozegrał jedynie Dante Stipica.
Pewniakiem w składzie Górnika Zabrze od początku sezonu jest Przemysław Wiśniewski, którego już łączy się z zagranicznymi klubami. Zawodnik, który w lipcu skończy 22 lata wpadł w oko skautom Hellas Werona, więc z czystym sumieniem możemy założyć, że nawet jeśli zostanie w Ekstraklasie na kolejny sezon, nie będzie musiał martwić się o miejsce w składzie drużyny Marcina Brosza. W podobnej sytuacji jest jego rówieśnik z Rakowa Częstochowa – Miłosz Szczepański. Były pomocnik Legii Warszawa doznał jednak ostatnio poważnej kontuzji i w tym sezonie już nie zagra. A szkoda, bo przez 26 kolejek Szczepański wyrósł na kluczowego piłkarza w układance Marka Papszuna. Wróble ćwierkają, że on również nie narzeka na brak zainteresowania silniejszych klubów – zarówno polskich, jak i zagranicznych. Kreatywność, przebojowość, odwaga – to tylko niektóre z cech, które posiada zawodnik beniaminka. Jeśli nie odejdzie z Częstochowy, również nie będzie miał problemów z utrzymaniem miejsca w jedenastce. Oczywiście o ile wróci do dyspozycji, jaką prezentował przed kontuzją.

WALCZĄ O SWOJE

Największy problem mieliśmy z przypisaniem Sebastiana Milewskiego. Pomocnik wskoczył do składu Piasta w 4. kolejce i z niego już nie wypadł. Trener Waldemar Fornalik szukał mu miejsca w pomocy – wystawiał go praktycznie w każdym sektorze drugiej linii mistrzów Polski i były zawodnik Zagłębia Sosnowiec dobrze sobie radził. Grał równo, stabilnie i zapracował na powołanie do reprezentacji Polski do lat 21.

Jedynym kadrowiczem Michniewicza, który był na ME U-21, a znalazł się w naszej grupie „zasługują na szansę” (patrz ramka) jest Paweł Tomczyk. Napastnik od kilkunastu miesięcy jeździ na zgrupowania młodzieżówki i miał spory udział w wywalczeniu awansu na MME 2019 – strzelił trzy gole. W obecnych eliminacjach popisał się dwoma asystami, ale rozegrał zaledwie 114 minut. Tak samo wygląda jego pozycja w Lechu. Niby na liczniku ma już 15 spotkań w tym sezonie, a uzbierał zaledwie 288 minut, czyli niewiele ponad trzy pełne mecze. Wieczny rezerwowy, który wchodzi na końcówki – taką łatkę trudno odkleić, ale nie oznacza to, że pożegna się z najwyższym poziomem rozgrywkowym. Tym bardziej że z Kolejorzem żegna się Christian Gytkjaer.

Pięć lat temu na ekstraklasowym poziomie zadebiutował Marcin Listkowski – zawodnik Pogoni. Wydawało się, że w Szczecinie oszlifują diamencik i sprzedadzą za kilka milionów euro. Przez kilka lat był jedynie rezerwowym, prawdziwą szansę dostał na zapleczu w Rakowie. Od rozgrywek 2019-20 wrócił jednak do Pogoni, w której po 83 meczach doczekał się pierwszego gola na najwyższym poziomie. Wiosną trener Runjaic postawił na niego odważniej, a ten odwdzięczał się przyzwoitą grą. Ma potencjał na solidnego ligowca.

Prawdziwymi wygranymi przepisu o młodzieżowcu są Damian Michalski z Wisły Płock i Mateusz Spychała z Korony Kielce. Obaj weszli do Ekstraklasy w tym sezonie i pokazywali, że nie są wcale gorsi od starszych zawodników. Spychała był do tej pory jednym z najlepszych zawodników złocisto-krwistych i nawet jeśli Korona spadnie, powinien znaleźć sobie nowy klub w najwyższej lidze. Michalski jest mobilnym obrońcą, który może grać na obu bokach defensywy oraz w środku, a przy okazji jest groźny przy okazji stałych fragmentów pod bramką rywala.

W KROPCE

Trudno cokolwiek powiedzieć o zawodnikach, którzy dostali niewielką liczbę minut lub wcale nie oglądaliśmy ich na ekstraklasowych boiskach. Maciej Ambrosiewicz pokazywał się z niezłej strony w Górniku, ale w Płocku na razie nie może odpalić. Hubert Gostomski jest uznawany w Jagiellonii za duży talent, na razie jednak musi pogodzić się z rolą bramkarza numer trzy. Z Juliuszem Letniowskim były wiązane spore nadzieje w Lechu, tyle że 22-latek przegrywał walkę z kontuzjami. Wojciecha Muzyka z Legii chwalił Krzysztof Dowhań, który na bramkarzach zna się jak mało kto, rzecz w tym, że po jednym występie w Pucharze Polski na razie trudno wyrokować, czy to golkiper na miarę Ekstraklasy. Olaf Nowak gra ogony w Zagłębiu i przegrywa rywalizację z innymi napastnikami, a Grzegorz Szymusik w dziewięciu ekstraklasowych występach niczego wielkiego nie pokazał. Tyle samo meczów na koncie ma Przemysław Mystkowski z Jagiellonii, który częściej zawodzi niż zachwyca, ale w niedzielę uratował Pszczółkom zwycięstwo przy Kałuży. Czy ci zawodnicy zostaną w Ekstraklasie dłużej niż tylko sezon?
A jeszcze trudniej będą zapewne mieli: Hubert Adamczyk (Wisła P.), Kamil Antonik (Arka), Jakub Bursztyn (Pogoń), Mateusz Hołownia (Wisła K.), Dominik Kalinowski (Zagłębie), Dawid Pakulski (Zagłębie), Konrad Poprawa (Śląsk), Łukasz Soszyński (Zagłębie), Jakub Wawszczyk (Arka), Bartłomiej Żynel (Wisła P.) i Paweł Żyra (Zagłębie).

Futbol młodzieżowy ma jednak to do siebie, że nikogo nie można zbyt wcześnie przekreślać, bo może się okazać, że za chwilę wskoczy na taki poziom, którego nikt się nie spodziewał. Znamy wiele przypadków piłkarzy, którzy wrócili na najwyższy poziom nawet po latach, niczym nie ustępując ligowym rywalom.

Możliwość komentowania została wyłączona.