Ligi w Europie Serie A

10.01.2017 19:16

Chrzanowski dla „PN”: Nie myślę o debiucie

Na pewno bardzo pozytywne, bo mimo tego że nie znałem języka włoskiego, to każdy mi pomagał. Wszyscy dookoła mówili, że jak mam problem to żebym dzwonił do nich. Bardzo mnie to zaskoczyło. Udało mi się już nawet zwiedzić trochę Florencji i potwierdzam, że jest to piękne miasto.

Aklimatyzacja już za tobą czy ten proces cały czas trwa?

Na szczęście już za mną.

A jak z językiem? Ile godzin tygodniowo poświęcasz na naukę?

Podstawy szybko załapałem i jakoś się już dogaduje. Język włoski jest bardzo prosty do nauki i w dodatku mi się podoba, więc może dlatego tak szybko go załapałem. Na początku miałem godzinę dziennie, ale ostatnio postanowiłem, że chcę mieć dwie godziny. Wszystko po to, aby za jakieś dwa lub trzy miesiące płynnie już rozmawiać po włosku.

Nie tęsknisz za Polską? Wyjechałeś w bardzo młodym wieku, niektórzy twoi rówieśnicy jeszcze nie potrafią sobie nawet jajecznicy usmażyć.

Wiadomo, że tęsknię. Co prawda już od roku mieszkam poza rodzinnym domem, ale teraz to jest coś innego. Na początku było mi bardzo trudno, bo nie mogę wrócić do rodziców raz na dwa czy trzy tygodnie, jak to było kiedy mieszkałem w Gdańsku. Codziennie rozmawiam z rodzicami i bardzo mnie wspierali w tej decyzji.

Z kim najlepiej się przyjaźnisz we Florencji?

Dzięki temu, że w Lechii byli zawodnicy ze Słowacji czy Serbii to podłapałem też trochę ich języka i dzięki temu zaprzyjaźniłem się z Chorwatem.

Jak porównasz futbol juniorski we Włoszech i w Polsce? Gdzie są największe różnice?

We Włoszech gra jest intensywniejsza niż w Polsce. Tak naprawdę nieważne z kim gramy, a każdy chce grać w piłkę i atakować wysokim pressingiem. W Polsce czasami trenerzy wystawiają jedenastu zawodników tuż przed polem karnym, nawet u dzieci. Poziom w Italii jest zdecydowanie wyższy.

W Lechii powoli przebijałeś się do seniorskiej piłki, a teraz znowu grasz tylko w juniorach. Nie cofnąłbyś swojej decyzji sprzed kilku miesięcy i nie spróbował przebić się do pierwszego zespołu?

W Lechii tuż przed odejściem trenowałem znowu tylko z juniorami, więc nie zastanawiałem się długo nad decyzją o odejściu na wypożyczenie. Jestem bardzo szczęśliwy, że trafiłem do Fiorentiny. Dla mnie jest to duży krok w przód i dalej się rozwijam. A to jest najważniejsze.

Jest szansa, że zostaniesz we Włoszech na stałe?

Codziennie ciężko pracuję i skupiam się na najbliższym meczu. Staram się nie myśleć o tym, co będzie za kilka miesięcy.

No tych meczów się trochę uzbierało. Po kilku tygodniach wywalczyłeś miejsce w składzie, a w internecie można było poczytać mnóstwo pozytywnych komentarzy o tobie. Niektórzy nawet porównywali cię do Kamila Glika.

To bardzo miłe i jest to wielka motywacja do jeszcze cięższej pracy. Dzięki takim głosom wiem, że to co robię idzie w dobrym kierunku.

Jakie sobie stawiasz cele na ten rok?

Jeśli chodzi o drużynę to chcemy wygrać Primaverę oraz Primaverę Team Cup. Z reprezentacją U-19 marzy się awans na mistrzostwa Europy, a z reprezentacją ’99 chcemy jesienią awansować do drugiej rundy.

Pojawiły się już jakiekolwiek sygnały, że rozpoczniesz treningi z pierwszą drużyną Violi?

Już kilkukrotnie trenowałem z pierwszym zespołem. Mam nadzieję, że dobre występy w Primaverze przełożą się na to, że będę mógł jeszcze częściej trenować z jedynką.

Kto zrobił na tobie największe wrażenie?

Wszyscy! Już oglądając mecze pierwszego zespołu, widziałem jak spokojnie i dokładnie rozgrywają piłkę od linii obronnej. Czasami w swoim polu karnym w sytuacji trzech na dwóch grają na jeden kontakt.

Co słychać u Bartka Drągowskiego? Planuje jakiś transfer?

Mam kontakt z Bartkiem i jego ambicje są na pewno dużo większe niż to, co się teraz działo. Nie wiem nic o jego ewentualnych planach transferowych. Na pewno liczy na grę, bo przecież w czerwcu są mistrzostwa Europy do lat 21, a on jest jednym z kandydatów do gry w bramce.

A ty kiedy liczysz na debiut w Serie A?

Nawet o tym nie myślałem.

Możliwość komentowania została wyłączona.