Polska Reprezentacja Polski

05.07.2016 07:02

Analiza po Euro: Wygraliśmy spokój

Miejsce wśród ośmiu najlepszych zespołów Starego Kontynentu wywalczone przez kadrowiczów Adama Nawałki jest wynikiem, na który kibice w Polsce czekali od kilku dekad. Biało-czerwoni zapracowali na szacunek, ale także wysłali komunikat do innych reprezentacji, że stanowią poważną siłę, z którą wszyscy powinni się liczyć. Czy francuski sukces stanie się podstawą trwałego awansu naszej drużyny narodowej w europejskiej i światowej hierarchii?

Arkadiusz Milik już w Neapolu? Jego transfer do Włoch nabiera rozpędu! – KLIKNIJ!

Zespół budowany i prowadzony przez Nawałkę już zapisał się w historii polskiego futbolu. I to nie tylko dlatego, że w trwającym stuleciu reprezentacja nawet nie zbliżyła się do wyniku osiągniętego podczas finałów Euro 2016. Matematyka jest bezlitosna dla poprzedników obecnego selekcjonera – w poprzednich czterech poważnych turniejach, w których w XXI wieku biało-czerwoni występowali, udało się ugrać (w 12 meczach), dokładnie tyle, ile obecna kadra zgromadziła w pięciu spotkaniach we Francji. Czyli dwa zwycięstwa i trzy remisy (MŚ ’02 – wygrana; MŚ ’06 – wygrana; ME ’08 – remis; ME ’12 – dwa remisy). A przecież teraz skala trudności była – od pewnego momentu – o wiele wyższa, nierozstrzygnięte po 90 minutach rezultaty w starciach ze Szwajcarią i Portugalią oznaczały przecież dogrywki, a potem rzuty karne, które decydowały o losach awansu w fazie pucharowej francuskiej imprezy. Dzięki niespotykanie wcześniej skutecznej postawie, w najnowszym rankingu FIFA biało-czerwoni co najmniej wyrównają nasze najwyższe notowanie w dziejach klasyfikacji. Osiągnięcie zespołu Pawła Janasa z 2005 roku, kiedy nasz zespół plasował się na 17 miejscu, poprawiła dwa lata później (o jedną lokatę) drużyna prowadzona przez Leo Beenhakkera. Była spora szansa, że Nawałka, który uczył się fachu selekcjonera również od doświadczonego Holendra, poprawi najlepsze dotąd miejsce (sytuację skomplikowała przegrana seria rzutów karnych z Portugalczykami), ale chyba żadnego fana nie trzeba przekonywać, że obecność w okolicach czołowej 15. globu – nawet przy lansowanej z uporem przez Franciszka Smudę tezie, że rankingi nie grają – to już jest coś. Zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że do La Baule reprezentacja wybrała się jako 27. zespół świata, zaś kiedy obecny trener obejmował kadrę w listopadzie 2013 roku, była notowana na 78. pozycji w zestawieniu FIFA.

(…)

Nawałka – ojciec sukcesu


Ta naprawdę niemała sztuka udała się przede wszystkim dlatego, że Nawałka stawił się we Francji z gotowym pomysłem na wyjściową jedenastkę. Po poprzednikach odziedziczył namiastki kadry niby opartej na zawodnikach z rozpoznawalnymi nazwiskami z solidnych zagranicznych klubów, ale do zespołu przez duże Z było bardzo, ale to bardzo daleko. Zamiast drużyny z prawdziwego zdarzenia był zlepek indywidualności, w którym brakowało kilku istotnych elementów. Trzeba było zatem wyszukać i ociosać brakujące ogniwa. Takie jak Michał Pazdan, Krzysztof Mączyński, czy Kapustka. A przy tym wszystkim – jeszcze zaryzykować, wystawiając w turnieju, o którego poziomie mogli mieć jedynie mgliste pojęcie, wysnute na podstawie telewizyjnych transmisji z poprzednich imprez. Selekcjoner, na przekór nawet niekorzystnym zdarzeniom losowym, uparcie stawiał na żelaznych faworytów, którzy odwdzięczali się – może poza meczem z Ukrainą, przed którym rozsądnie dokonał czterech zmian – konsekwentną realizacją założeń. Dodajmy, założeń oryginalnie przygotowywanych na każdego przeciwnika, które zaskakiwały Irlandię Północną, Niemców (w drugiej połowie), Szwajcarów (w pierwszej części) i Portugalczyków (w początkowych dwóch kwadransach). Praca domowa regularnie odrabiana przez selekcjonera i wdrażana przez drużynę, przełożyła się na wyniki, dzięki którym biało-czerwony zespół przedstawił się całemu światu. Sportowo – nawet jeśli gra nie była piękna (a nie była) – docenili nas właściwie wszyscy, zaś efekt promocyjny (widoczny na przykład po wpisach Russella Crowe’a; swoją drogą, otwarte jest pytanie o motywację aktora z antypodów, z podtekstem komercyjnym w tle) – był piorunujący! Pięć meczów wystarczyło, aby nieznane dotąd w skali międzynarodowej nazwiska Kapustki, czy Pazdana obiegły media nawet w Ameryce Południowej, sława Milika (nawet niemiłosiernie pudłującego) znacznie wykroczyła poza granice Unii Europejskiej, a nazwisko Nawałki było stawiane tuż obok Antonio Conte i Chrisa Colemana w rankingu największych strategów turnieju. Właściwie jedyne zastrzeżenie, jakie można kierować pod adresem naszego trenera dotyczy braku odrobiny… szaleństwa! A konkretnie – skoro wiadomo było po meczu ze Szwajcarią, że Łukasz Fabiański nie odnajduje się w serii rzutów karnych rozstrzygających kwestię awansu, a limit zmian nie był wykorzystany – przed jedenastkami w rywalizacji z Portugalią odważnego sięgnięcia po Artura Boruca. Gorzej dla nas ten konkurs na pewno by się nie skończył; tyle że o taką wiedzę mądrzejsi jesteśmy oczywiście post factum.

(…)

Możliwość komentowania została wyłączona.