Polska Ekstraklasa

14.11.2017 07:13

90 minut z Szymonem Matuszkiem

Jest ich dwóch – on i Igor Angulo. Reszta to młodzież. O nim jest stosunkowo najciszej, ale niesłusznie, bo kapitan Górnika Zabrze pozostaje jednym z cichych bohaterów jesieni. Jego kariera to trochę rollercoaster – Real Madryt, Dolcan Ząbki, dziś Górnik Zabrze. Jest na fali wznoszącej, a kilkanaście miesięcy temu spadał z ekstraklasy i cierpiał tygodniami, siedząc przy szpitalnym łóżku syna. Oto Szymon Matuszek.

ROZMAWIAŁ ZBIGNIEW MUCHA

– A zatem, panie kapitanie, dokąd zmierza ten statek?
– Na pewno jako klub wypłynęliśmy z mielizny – mówi Matuszek (na zdjęciu). – Byliśmy w pewnym momencie na złym kursie, ale wygląda na to, że znaleźliśmy się na otwartym morzu i odnaleźliśmy właściwy kierunek. Do brzegu jeszcze daleko, ale to może być naprawdę fajny rejs.

– Żadnych obaw, patrząc na zespół Górnika?
– Na razie nie. Widzę natomiast siłę wynikającą z tego, że chłopaki zmieniają się i dojrzewają piłkarsko, ale nie zmieniają się jako ludzie. Nikt nie ma much w nosie, nikt się nie wywyższa, nikt nie próbuje ugrać czegoś na własne konto, popracować na nazwisko, zebrać żniwo wynikające z dobrej gry całej drużyny. Wiadomo, jesteśmy teraz dość pilnie obserwowani. Ślepy nie jestem. Widzę, że niektórym chłopakom telefony się grzeją, dzwoni osiem agencji menedżerskich naraz, a oni tymczasem zachowują spokój. Mam nadzieję, że tak zostanie. Staram się zresztą trzymać rękę na pulsie i uspokajać atmosferę w szatni.

(…)

– W młodej drużynie to pan i Igor Angulo uchodzicie za seniorów. Kto rządzi?
– Igor rządzi na boisku – tak to ujmę. Nie gada, nie wykonuje zbędnych gestów, po prostu gra i wszyscy wiedzą, że jest najważniejszy. Oczywiście kiedy musimy omówić jakąś ważną sprawę związaną z drużyną, siadamy w wąskim gronie i rozmawiamy. On jest wówczas z nami.

– Uda się go zatrzymać w Zabrzu na dłużej?
– Niedawno przedłużył kontrakt, więc mam nadzieję, że szybko nie ucieknie. Jeśli jednak Górnik otrzyma jakąś superofertę finansową, która spodoba się także Angulo, wszyscy to zrozumieją. Ale w grę naprawdę musiałaby wchodzić poważna propozycja, bo Igor świetnie czuje się w Zabrzu. Podobnie jak jego dziewczyna. Zaaklimatyzowali się, mają spore grono znajomych. Nie będzie uciekał na siłę.

– Hiszpan jest grubo po trzydziestce, ale pan ma dopiero 28 lat, a ponoć właśnie Matuszek jest nad wiek dojrzały.
– Być może. Dostałem już kilka kopniaków w życiu piłkarskim i osobistym, więc może stąd bierze się mój dystans i dojrzałość. Muszę być kapitanem w klubie, trochę ojcować górniczej młodzieży, i muszę kapitanować w domu jako ojciec dwóch maluchów. Wydoroślałem chyba wiosną 2016 roku, kiedy okazało się, że mój wówczas dwuletni synek jest poważnie chory. Lekarze zdiagnozowali niewydolność nerek. Przez kilka tygodni nie odstępowaliśmy jego szpitalnego łóżka, a właściwie to czuwaliśmy przy nim na zmianę z żoną. W Górniku Leszka Ojrzyńskiego zastępował Jan Żurek, walczyliśmy o utrzymanie, a mnie pochłonęła choroba dziecka. Po treningu pędziłem do szpitala i na odwrót. O ile w czasie meczu jakoś potrafiłem się wyłączyć, o tyle na co dzień w szatni obecny byłem tylko ciałem. Że głową i duchem w stu procentach – za to sobie ręki nie dam uciąć. Nie potrafiłem skupić się na piłce. Oczywiście ktoś, kto nie znał całej sytuacji, nie mógł wiedzieć, co się ze mną działo, w jakim stanie funkcjonowałem. Dziś jest lepiej z synem, ale to nie znaczy, że wyzdrowiał. Jest pod opieką lekarzy. Mam nadzieję, że wraz z wiekiem dojrzewania sytuacja będzie się normować. 

(…)

CAŁY WYWIAD MOŻNA ZNALEŹĆ W NOWYM (46/2017) NUMERZE TYGODNIKA „PIŁKA NOŻNA”

Możliwość komentowania została wyłączona.