Piotr Matusewicz/PressFocus

Polska Ekstraklasa

30.09.2026 12:12

Robert Deziel Junior: Nie spodziewałem się, że tak szybko zacznę grać w Legii [WYWIAD]

Piłkarskie szlify zbierał w akademiach Realu Madryt, Celty Vigo oraz Bayernu Monachium, a od tego sezonu przywdziewa trykot warszawskiej Legii. Młody Amerykanin szybko zapracował na zaufanie Marka Papszuna.

Filip Trokielewicz

Tylko jednostki w PKO Bank Polski Ekstraklasie mogą pochwalić się w CV wpisami takimi jak Real, Celta czy Bayern, nawet jeśli chodzi o drużyny juniorskie albo rezerwy. Ty miałeś okazję grać w akademiach wszystkich tych trzech klubów. Jak z perspektywy czasu oceniasz swoją drogę?

Jestem szczęśliwy, że rozwijałem się w takich klubach, bo to nie było tak, że przeprowadziłem się ze Stanów Zjednoczonych, a konkretniej z Florydy, do Europy, aby grać w piłkę nożną – opowiada Deziel Junior. – Mój tata dostał po prostu atrakcyjną ofertę pracy w Hiszpanii i po rozpatrzeniu wszelkich za i przeciw rodzice podjęli decyzję o wyjeździe. Nie było łatwo, jako młody chłopiec musiałem odnaleźć się w zupełnie innym otoczeniu. Dzisiaj tamto doświadczenie pomaga mi odnajdywać się w nowych sytuacjach. Nie obgryzam paznokci, gdy coś się w moim życiu zmienia. Nie miałem więc obaw przed przeprowadzką do Warszawy, ale z drugiej strony skłamałbym, gdybym powiedział, że spodziewałem się, że tak szybko wskoczę do wyjściowej jedenastki Legii.

Czyli można powiedzieć, że Marek Papszun wziął cię trochę z zaskoczenia.

Tak właśnie było. Wierzę w swoje umiejętności i wiedziałem, że prędzej czy później to się stanie, ale mimo wszystko było to dla mnie miłą niespodzianką, że tak szybko zapracowałem na zaufanie Marka Papszuna. Bardzo się cieszę, że mogę z nim współpracować. Po pierwsze dlatego, że jego historia jest wspaniała. Z Rakowem przeszedł przecież drogę z niższych klas rozgrywkowych aż do mistrzostwa Polski. Po drugie, imponują mi jego dyscyplina i drobiazgowość w podejściu do futbolu. Nic nie jest pozostawione przypadkowi, trener dba o najmniejsze detale.

Co przysparzało ci największych trudności po przeprowadzce na Stary Kontynent?

Kurczę, chyba nie będę tutaj odkrywczy – po prostu zostawienie domu, rodziny i przyjaciół i podróż w nieznane. Europa to piękne miejsce, spędziłem tutaj już większą część życia niż w Ameryce, ale mój prawdziwy dom zawsze będzie za oceanem. Myślę, że po karierze wrócę do Stanów Zjednoczonych i spróbuję odnaleźć siebie na nowo. Może zajmę się jakimś biznesem? Ale na razie nie zastanawiałem się nad tym, bo jestem dopiero na początku piłkarskiej przygody. Z upływem kolejnych lat coraz lepiej czuję się w waszej części świata, dziś mogę powiedzieć już, że niczego mi tutaj nie brakuje.

Jak porównałbyś treningi w hiszpańskich akademiach z tymi w szkółce Bayernu?

W Hiszpanii większy nacisk kładziony jest na technikę użytkową, a także rozumienie gry. Treningi są mniej intensywne, większość ćwiczeń wykonuje się z piłką, jest dużo małych gier, dzięki czemu tamtejsi piłkarze bardzo dobrze odnajdują się później w meczach, atakując pozycyjnie. Myślę, że w akademiach Realu oraz Celty nauczyłem się przede wszystkim swobodnego operowania futbolówką. W Niemczech zawodnicy również mają mnóstwo jakości z piłką przy nodze, ale muszą też być atletami. Futbol jest tam bardziej fizyczny. Ekstraklasa też taka jest, dużo jest pojedynków i walki. Toczenie ich z wysokimi i silnymi napastnikami pozwala mi się rozwijać. Mam się też od kogo uczyć, bo Rafał Augustyniak, Kamil Piątkowski czy Zoran Arsenić to bardzo doświadczeni gracze, dlatego sądzę, że przenosiny do polskiej ligi były bardzo dobrą decyzją.

Jakie są największe nazwiska, z którymi dzieliłeś szatnię w Niemczech i w Hiszpanii?

W Realu grałem z Jacobo Ramonem, który obecnie jest w Como. W Bayernie spotkałem Kenana Yildiza, który występuje w Juventusie, a także Alexa Pavlovicia, który nadal reprezentuje klub z Bawarii. Byli też na przykład Arijon Ibrahimović oraz Paul Wanner. Ten pierwszy jest obecnie wypożyczony z Die Roten do Augsburga, a drugi przeszedł rok temu do PSV Eindhoven.

Miałeś jakąś styczność z Robertem Lewandowskim?

Niestety, nie mieliśmy okazji poznać się osobiście. Szkoda, bo Lewy to najlepszy napastnik w historii Bayernu.

Jakie masz wrażenia z treningów pod wodzą Marka Papszuna? Wielu zawodników podkreśla, że u żadnego innego polskiego szkoleniowca nie spotkali się z tak intensywnymi zajęciami.

Potrafię w to uwierzyć. Przychodząc do Legii nie spodziewałem się, że będzie aż tak ciężko. Momentami intensywność treningów jest bowiem jeszcze większa niż w Niemczech. Podczas okresu przygotowawczego sztab szkoleniowy dał nam w kość. Ale mi to odpowiada, nie jestem gościem, który narzeka. Lubię naprawdę ciężko pracować.

Jaka była twoja pierwsza myśl, gdy dowiedziałeś się, że Warszawianie są tobą zainteresowani?

Byłem podekscytowany, bo w przeszłości oglądałem mecze Legii w Lidze Mistrzów. Pamiętam spotkania z Borussią Dortmund czy Realem Madryt. Gdy zapytasz jakiegoś obcokrajowca o polski klub, który zna, znakomita większość wskaże właśnie nasz klub. Nie będę ściemniał, że bacznie śledziłem Ekstraklasę, natomiast wydaje mi się, że miałem większą wiedzę od przeciętnego zagranicznego zawodnika, który tu trafia. Poprzedni sezon spędziłem w drugiej drużynie Bayernu i czułem, że muszę wyjść ze strefy komfortu i spróbować swoich sił w nowym otoczeniu.

Od dziecka marzyłeś o tym, żeby zostać piłkarzem?

Tak, a zacząłem uprawiać ten sport bardzo wcześnie, bo gdy miałem pięć lat. Droga, aby zostać profesjonalistą, była wyboista. Trudnych momentów było zdecydowanie więcej niż dobrych.

Dlaczego?

W akademiach nigdy nie byłem najbardziej wyróżniającym się zawodnikiem. To raczej o innych zawodnikach mówiono: „Tak, on na pewno zrobi karierę”. Zdarzało się, że nie grałem w jakimś meczu, bo zwyczajnie nie łapałem się do kadry. Pojawiały się wtedy różne myśli, to normalne.

Najtrudniejszy moment?

Myślę, że to był okres po powrocie do Bayernu z wypożyczenia do VSG Altglienicke. Miałem za sobą dobry sezon, rozegrałem ponad 30 spotkań, sądziłem, że ktoś się po mnie zgłosi, ale odzewu nie było praktycznie żadnego. To było rok przed transferem do Legii. Byłem wtedy dość mocno rozczarowany, być może nawet lekko zrezygnowany, ale zakasałem rękawy i pracowałem dalej. Użalanie się nad sobą nic by mi nie dało.

A co, gdyby nie piłka?

Zawsze kochałem sport, więc może grałbym, na przykład, w koszykówkę. Gdy mamy wolne, czasem chodzę sobie porzucać do kosza. Wydaje mi się jednak, że moje warunki fizyczne mogłyby nie wystarczyć, gdybym za młodu poszedł w tym kierunku zamiast piłki nożnej.

Co lubisz robić w wolnym czasie?

Niczym nie zaskoczę. Mam psa, z którym często spaceruję, lubię wyjść do parku, pobyć trochę na łonie natury. Albo wyjść gdzieś do restauracji. Warszawa jest pod tym kątem świetna, w zasadzie na każdej ulicy jest jakaś dobra knajpa. Poza tym oglądam dużo meczów. Śledzę Premier League, Bundesligę, NFL czy NBA. Ogólnie nie jestem typem człowieka, którego zobaczysz na imprezie bądź późno w nocy na mieście. Mieszkam w Wilanowie, w bardzo spokojnej okolicy.

Czyli nocne życie raczej cię nie porwie.

Nigdy nie byłem na imprezie, ani razu nie próbowałem także alkoholu. Wszystko, co robię, jest podporządkowane piłce. Jeśli napiję się alkoholu lub spróbuję jakichkolwiek innych używek, może się to odbić na mojej dyspozycji w następnych dniach. Poza tym, gdy wchodziłem w dorosłość, mój tata powiedział mi: „Żadnego alkoholu, narkotyków i tatuaży”. Dałem mu słowo.

Dlaczego żadnych tatuaży?

To wynika z tego, że pochodzę z religijnej rodziny. Głęboko wierzę w Boga. Wierzę, że stworzył mnie takim, jakim chciał, abym był. Uważam też, że w dzisiejszych czasach wiele ludzi robi sobie tatuaże, ponieważ są modne. Jak ich nie masz, to nie jesteś cool. Nie jestem typem człowieka, który podąża za stadem.

Co daje ci wiara w Boga?

Na pewno była dla mnie oparciem, gdy przechodziłem przez trudniejsze chwile w życiu. Wierzę, że wszystko, co się dzieje, ma sens. Że za wszystkim stoi jakiś powód, że Stwórca ma dla mnie jakiś plan. Czasem ludzie o tym zapominają, dają porwać się wirowi dnia codziennego i natłokowi obowiązków, co w dalszej perspektywie, prędzej czy później, kończy się tym, że popadają w jakieś problemy, najczęściej zaniedbują rodzinę albo siebie. Relacja z Bogiem przypomina mi o tym, co tak naprawdę jest najważniejsze w życiu.

Na koniec – jak podoba ci się Warszawa?

Jest bardzo przyjemnym miejscem do życia, nie mam się do czego przyczepić. Jak jest dzień wolny, to lubię sobie pojechać do centrum. Mam dwie ulubione restauracje: Soul Kitchen i Butchery & Wine. Śródmieście to chyba moja ulubiona dzielnica.

Label

Imię*

E-mail*

Label

Imię*

E-mail*

0 komentarzy

najstarszy

najnowszy oceniany