MAREK KOŹMIŃSKI (Brescia Calcio): – Kiedy pod koniec maja reprezentacja grała z Rosją, byłem już w okresie roztrenowania i mój przyjazd do Chorzowa nie miał większego sensu. Z Ukrainą graliśmy w połowie lipca, a ja rozpocząłem przygotowania do sezonu dopiero dziesięć dni później. Z kolei, gdy trener Wójcik dzwonił do mnie przed meczem z Izraelem, to liga włoska jeszcze nie przystąpiła do rozgrywek. Potem dwa razy dzwonił dyrektor reprezentacji Krzysztof Dmoszyński, pytając jak u mnie ze zdrowiem i formą. Ale na początek eliminacji Euro 2000 nie zostałem powołany.
– A może selekcjoner nie bardzo wie na jakiej pozycji pana wystawić?
– Czy po spadku Brescii do drugiej ligi nie myślał pan o zmianie barw klubowych?
– Byłem bliski przejścia do hiszpańskiej Valencii, ale propozycja upadła, ponieważ jestem piłkarzem z kraju nie należącego do Unii Europejskiej, a takich może być tylko pięciu w jednym klubie. Miałem także propozycje z francuskich drużyn Paris Saint Germain i AJ Auxerre. Natomiast nie chciałem przejść do włoskich zespołów, takich jak Salernitana, Venezia i Bari, które – choć to kluby pierwszoligowe – nie oferowały lepszych warunków niż mam w Brescii. Prowadziłem także rozmowy z Sampdorią Genua, ale też nie zakończyły się one podpisaniem umowy.
– Jak pan ocenia szansę Brescii na powrót do Serii A?
– Na pewno są bardzo duże, ponieważ mamy silniejszy skład niż w poprzednim sezonie w pierwszej lidze. Mocne punkty zespołu to belgijski bramkarz Gilbert Bodart, izraelski pomocnik Tal Banin, a w ataku bramkostrzelny Dario Hubner i Rumun Florin Raducioiu. Jednak walka o miejsca premiowane awansem będzie zażarta, bo silne składy mają także Torino, Atalanta Bergamo, Napoli i Genoa. Wszystkich dopinguje także fakt, że od sezonu 1999-2000 zamiast czterech, tylko trzy drużyny uzyskają awans do ekstraklasy.
– W jakim ustawieniu gra pański zespół?
– Gramy trójką w obronie, czwórką pomocników i trzema napastnikami. Takie ustawienie jest ostatnio najpopularniejsze we Włoszech i stosują je czołowe drużyny Serii A, takie jak choćby Milan, Roma i Parma.
– Jednak w czasie ostatnich finałów mistrzostw świata reprezentacja Włoch grała dość zachowawczo…
– Stąd na Cesare Maldiniego spadły po francuskim Mondialu gromy za defensywny styl gry czy wręcz za powrót do catenaccio. Ale Maldini jest trenerem starej daty i dlatego był tak przywiązany do rozwiązań, które przynosiły Włochom sukcesy przed laty. Jego następca, Dino Zoff już w swym debiutanckim meczu z Walią ustawił zespół bardziej ofensywnie. Ale dopiero przyszłość pokaże, czy odważy się grać trójką w ataku.
– Od kilku lat pozostaje pan jedynym polskim piłkarzem występującym we Włoszech. Czy nasi są tak słabi, że nie interesują się nimi kluby z Italii?
– Przede wszystkim są zbyt drodzy w stosunku do, na przykład, graczy chorwackich. Włoscy menedżerowie wolą pojechać do Chorwacji, bo tam mają bliżej i mniej zapłacą. Poza tym – kluby włoskie mają limitowane miejsca dla piłkarzy z krajów spoza Unii Europejskiej i wolą sprowadzać Brazylijczyków, Argentyńczyków, Jugosłowian czy Rumunów…
– Kibicuje pan drużynie Udinese Calcio?
– Oczywiście. Spędziłem w niej pięć sezonów, a odszedłem tylko dlatego, ponieważ po długotrwałych kłopotach zdrowotnych nie widziano tam dla mnie miejsca w podstawowym składzie. Cieszę się, że Udinese znajduje się w czołówce Serii A i grywa w europejskich pucharach, ale z czasów, kiedy ja tam występowałem, pozostało już tylko trzech zawodników.
– Pana ojciec, Zbigniew Koźmiński, jest wiceprezesem Wisły Kraków. Czy z pana pomocą próbuje przenieść na polski grunt włoskie wzorce zarządzania klubem piłkarskim?
– Nie musi. W krakowską Wisłę na razie inwestuje się, nie patrząc na bilans. Z tego, co widziałem i słyszę, to wszystko zmierza w dobrym kierunku, ale najtrudniejsze jeszcze przed tym klubem. Przede wszystkim na arenie międzynarodowej, ale także i w batalii o mistrzostwo Polski czeka Wisłę trudna rywalizacja z Legią Warszawa.
– A panu nie proponowano powrotu w rodzinne stron i gry w Wiśle?
– W tej chwili nie wchodzi to w rachubę, ale w przyszłości, jako menedżer, czemu nie… Natomiast obserwując kariery piłkarzy, którzy wrócili do Polski po kilkuletnim pobycie w klubach zagranicznych, na przykład Jacka Ziobera czy Romana Koseckiego, to sądzę, że u nas zbyt dużo wymaga się od zawodników powoli kończących swoją przygodę z piłką w drużynach krajowych. Jako boczny pomocnik także nie miałbym decydującego wpływu na oblicze drużyny. Ponadto kluby zachodnioeuropejskie stoją na dużo wyższym poziomie ekonomicznym, jakiego w Polsce jeszcze nie ma i oczekiwania piłkarzy wracających z zagranicy, które na Zachodzie są czymś normalnym, u nas mogą się wydawać zbyt wygórowane.
Możliwość komentowania została wyłączona.
Polska Ekstraklasa
Przed nami hit w Łodzi. Widzew zmierzy się u siebie z liderującym Górnikiem Zabrze, który świetnie radzi sobie też na wyjazdach.
Polska Ekstraklasa
Piotr Burlikowski wraca do Ekstraklasy. Po fiasku jego pracy w Widzewie Łódź teraz zasili Wisłę Płock, z której szybko zwolniono Łukasza Stupkę.
Polska Ekstraklasa
Alex Haditaghi wzmocni Pogoń Szczecin środkami rzędu 5-10 milionów złotych. Cała operacja ma zostać przeprowadzona do końca 2026 roku.
Polska Ekstraklasa
Tamar Svetlin w letnim oknie transferowym zamienił Koronę Kielce na Saint-Etienne. W rozmowie z portalem „RTVSLO.si” siedmiokrotny reprezentant Słowenii wskazał różnice, które dostrzega między Ekstraklasą a drugim szczeblem rozgrywkowym we Francji.
Polska Ekstraklasa
Polski Związek Piłki Nożnej przedstawił obsadę sędziowską na najbliższą, dwunastą kolejkę meczów PKO Bank Polski Ekstraklasy.
Najnowsze
Adrian Siemieniec po meczu z Anderlechtem: „Pierwsze trafienie trochę wybiło nas z rytmu”
Liga Europy
Ranking UEFA po meczach Lecha i Jagiellonii
Liga Europy
Nie jest dobrze. Sytuacja polskich drużyn w tabeli Ligi Europy
Liga Europy
Trudny wieczór Jagiellonii. Anderlecht z pewną wygraną w Białymstoku
Liga Europy
