Polska Ekstraklasa

08.05.2020 18:14

#RetroPN: Auxerre zamiast Dortmundu

– Na pewno Borussia jest silniejszym klubem niż Auxerre i trochę żałuję, ale nie lubię gdybać. Jestem zadowolony z tego, co mam – powiedział Tomasz Kłos po tym jak w 1998 roku wybrał przenosiny do Francji kosztem transferu do Niemiec. Całość przypominamy w naszym cyklu #RetroPN.

Tomasz Kłos jeszcze w barwach ŁKS-u (fot. Włodzimierz Sierakowski / 400mm.pl)

– Kiedy dowiedział się pan, że interesują się panem przedstawiciele AJ Auxerre?
TOMASZ KŁOS (AJ Auxerre): – Po raz pierwszy wiadomość ta dotarła do mnie po ligowym meczu z GKS Katowice. Spotkanie to obserwował legendarny trener Auxerre – Guy Roux, który przyjechał do Katowic specjalnie po to, by przyjrzeć się mojej grze. Później skorzystałem z jego zaproszenia i pojechałem na dwa dni do Auxerre, gdzie na miejscu mogłem spotkać się z działaczami i zobaczyć jak funkcjonuje klub.

– Czy od razu zdecydował się pan na podpisanie kontraktu?
– Nie. Wprawdzie to, co zobaczyłem podczas pobytu w Auxerre bardzo mi zaimponowało, ale musiałem wiele rzeczy przemyśleć. Miałem przecież propozycję z Borussii Dortmund i nie chciałem działać pochopnie. W końcu jednak sprawa z Borussią przycichła i wtedy zdecydowałem się podpisać kontrakt z Auxerre. Po jakimś czasie Niemcy ponownie się mną zainteresowali, ale było już za późno.

– Nie żałuje pan, że nie będzie grać w Borussii?
– Na pewno Borussia jest silniejszym klubem niż Auxerre i trochę żałuję, ale nie lubię gdybać. Jestem zadowolony z tego, co mam.

– Jak został pan przyjęty przez Francuzów? Czy to, że przed przed laty z sukcesami występowało w Auxerre kilku Polaków, spowodowało, że powitanie było bardziej sympatyczne?
– Marcina Kuźbę i mnie przyjęto naprawdę bardzo serdecznie. W Auxerre wciąż pamięta się przecież o Andrzeju Szarmachu, Pawle Janasie czy Waldemarze Matysiku i to chyba również miało jakiś wpływ na miłe powitanie. Szkoda tylko, że bariera językowa na razie nieco utrudni kontakty z Francuzami. Wkrótce jednak do Auxerre przyjedzie moja żona i wtedy mamy otrzymać z klubu nauczyciela języka francuskiego.

– Jak układa się współpraca z trenerem Guy Roux?
– To bardzo dobry szkoleniowiec i praca z nim to czysta przyjemność. Jest dla nas bardzo miły, ale nie odczuwam byśmy mieli z Marcinem specjalne prawa. Guy Roux traktuje wszystkich zawodników jednakowo.

– Jednak nieznajomość języka nie ułatwia chyba współpracy podczas treningów?
– Na szczęście trzeci trener jest Polakiem mieszkającym na stałe we Francji i pełni niejako rolę tłumacza. Poza tym znamy w języku francuskim podstawowe zwroty piłkarskie, więc nie mamy żadnych problemów z porozumiewaniem się na boisku.

– W sparringach Auxerre występuje pan jako środkowy obrońca. Czy na tej właśnie pozycji będzie pan grał w nadchodzącym sezonie?
– Nie wiem jeszcze, na jakiej pozycji widzi mnie trener Roux. Ponieważ jednak grałem na środku obrony już w kilku spotkaniach, to myślę, że nic się nie zmieni.

– Nie szkoda było odchodzić z ŁKS przed eliminacyjnymi rundami Ligi Mistrzów?
– Trochę żałuję, że nie będę mógł pomóc kolegom w meczach z Manchesterem United, bo jestem pewien, że mistrzowie Azerbejdżanu zostaną pokonani. Grałem jednak w ŁKS przez trzy sezony i zostawiłem w tym klubie trochę zdrowia. Uznałem więc, że nadeszła odpowiednia chwila, by przejść do lepszego klubu. Propozycja z Auxerre pojawiła się w idealnym momencie. Poza tym – nie ukrywam, że francuski klub zapewnił mi lepsze warunki finansowe. Życzę jednak piłkarzom ŁKS wywalczenia awansu do grupowej fazy Ligi Mistrzów, choć zdaję sobie sprawę, że nie będzie to łatwe.

– Występ w zwycięskim meczu z Ukrainą świadczy o tym, że nowi pracodawcy nie będą czynili panu przeszkód w kontynuowaniu reprezentacyjnej kariery…
– Też mam taką nadzieję, bo rozpoczętą w tym roku przygodę z pierwszą reprezentacją Polski traktuję bardzo poważnie, a walka o awans do finałów mistrzostw Europy 2000 zapowiada się szalenie emocjonująco.

Rozmawiał Marcin KIETLIŃSKI

WYWIAD UKAZAŁ SIĘ W TYGODNIKU „PIŁKA NOŻNA” (NR 30/2020)

Możliwość komentowania została wyłączona.