– To kwestia czekania. Nie mogę zadzwonić do selekcjonera i powiedzieć jemu, że chcę grać. Trener musi zadecydować czy taki zawodnik jak ja przydałby się w kadrze – powiedział Arkadiusz Radomski podczas rozmowy z „Piłką Nożną”. W naszym cyklu #RetroPN przypominamy wywiad z 1998 roku.
Arkadiusz Radomski w koszulce z orzełkiem na piersi (fot. Włodzimierz Sierakowski / 400mm.pl)
– Dlaczego w wieku siedemnastu lat zdecydował się pan wyjechać za granicę do drugoligowego holenderskiego klubu BV Veendam? ARKADIUSZ RADOMSKI (SC Heerenveen): – Chciałem zobaczyć jak jest za granicą. Każdy mówił, że tam jest lepiej, że można się wybić, a przede wszystkim są lepsze możliwości rozwoju. Postanowiłem więc zaryzykować. Musiałem jednak zrezygnować ze szkoły. Uczęszczałem wówczas do drugiej klasy Liceum Zawodowego w Poznaniu. Z perspektywy czasu uważam, że postąpiłem słusznie.
– Kto załatwił panu transfer do Veendam?
– Dyrektor szkoły w Gnieźnie, do której chodził mój brat Radosław – pan Jarosz, miał kontakty w Veendam. Właśnie on zaproponował moją osobę działaczom tego klubu. Na szczęście rodzice nie mieli nic przeciwko mojemu wyjazdowi do Holandii. Oni także chcieli żebym spróbował swych sił za granicą. Gdyby nie wyrazili zgody na mój wyjazd to dalej grałbym w Lechu. Uprzedzając pana następne pytanie odpowiem, że mój transfer do Veendam nic Holendrów nie kosztował. Byłem niepełnoletni, a ponadto nie łączyła mnie żadna umowa z poznańskim klubem.
– Czy okres trzech lat spędzonych w holenderskiej drugiej lidze nie był czasem straconym? – Na pewno nie. Wiele się przez ten okres nauczyłem. Przede wszystkim dojrzałem piłkarsko. Nabrałem wiary we własne umiejętności. Stałem się lepszym piłkarzem.
– A nie lepiej byłoby pograć w polskiej ekstraklasie i dopiero potem spróbować swych sił w zachodnim klubie? – Prawdę powiedziawszy wcale o tym nie myślałem. Chciałem spróbować czegoś innego. Gdyby mi się nie powiodło to w każdej chwili mogłem przecież wrócić. Jednak nie żałuję swojej decyzji. Gdybym miał wybierać jeszcze raz, postąpiłbym tak samo.
– W jaki sposób doszło do transferu do SC Heerenveen? – Trener Foppe de Haan wielokrotnie przyjeżdżał do Veendam w poszukiwaniu kandydatów do gry w swym zespole. Podczas jednej z takich wizyt wypatrzył właśnie mnie. Do Heerenveen miałem przejść już wcześniej, po dwóch latach gry w BV Veendam. Jednak działacze mojego obecnego klubu uznali, że jestem jeszcze za młody, by od razu wywalczyć sobie miejsce w pierwszej jedenastce. Zdecydowali, że poczekają jeszcze rok. Wiedzieli także, że stanę się wówczas właścicielem swojej karty zawodniczej i będą mogli mnie pozyskać za darmo. Tak też się stało.
– Na jaki okres podpisał pan kontrakt? – W klubie jestem od lipca 1997 roku. Mam umowę na cztery lata, do 30 czerwca 2001 roku.
– Czy oprócz oferty z Heerenveen miał pan propozycje z innych klubów? – Moim pozyskaniem zainteresowana była także Roda JC Kerkrade. Jednak kilkakrotnie byłem na meczach w Heerenveen, widziałem jak gra ten zespół. Wiedziałem, że trener De Haan widzi mnie w swej drużynie. To zdecydowało, że ofertę Rody odrzuciłem.
– Heerenveen to młoda drużyna. W jej kadrze znajduje się piętnastu obcokrajowców. Czy nie obawia się pan rywalizacji o miejsce w pierwszej jedenastce? – Obecnie jestem podstawowym zawodnikiem zespołu. Gram na pozycji defensywnego pomocnika. Wystąpiłem we wszystkich spotkaniach nowego sezonu. Konkurencja w drużynie jest rzeczywiście duża. Jest wielu cudzoziemców, ale są to przede wszystkim młodzi 18, 19-letni piłkarze. Oni jeszcze mają czas, mogą poczekać. Mimo to podczas każdego treningu i meczu muszę udowadniać swą przydatność dla drużyny. O miejsce w niej rywalizuję z Gerardem de Noijerem. Trener jednak na szczęście stawia na mnie. Ostatnio zresztą De Haan nas pogodził ustawiając mnie na prawej obronie.
– Jaki konkretny cel działacze postawili wam przed rozpoczęciem obecnego sezonu? – Zajęcie piątego – szóstego miejsca, tak aby bez problemów zakwalifikować się do europejskich pucharów. Każda wyższa lokata w lidze będzie sukcesem. Chcielibyśmy także powtórzyć osiągnięcie z poprzedniego sezonu, kiedy awansowaliśmy do półfinału Pucharu Holandii. Powalczymy także w Pucharze Zdobywców Pucharów.
– Kto pana zdaniem w tym sezonie ma największe szansę na zdobycie tytułu mistrzowskiego w Holandii? – Moim faworytem jest Ajax Amsterdam, który poczynił największe zakupy. Ciężki sezon będzie miał PSV. Odejście takich graczy jak Cocu, Stam czy Zenden to naprawdę duże osłabienie zespołu. Trudno będzie ich zastąpić. Potrzeba trochę czasu zanim nowi gracze wkomponują się w zespół. Potwierdzeniem moich słów był ich mecz właśnie z nami, który zakończył się naszym zwycięstwem 2:1. Nie można też zapominać o Feyenoordzie, z którym niestety przegraliśmy w czwartej kolejce 0:1. O porażce zdecydował błąd naszego bramkarza – Hansa Vonka. Na pewno w spotkaniu tym nie byliśmy gorsi.
– Pańscy koledzy z byłej reprezentacji Under-16, Mirosław Szymkowiak i Mariusz Kukiełka, dostąpili zaszczytu gry w pierwszej reprezentacji Polski. Czy panu też to się marzy? Trener Janusz Wójcik ciągle poszukuje, eksperymentuje… – To kwestia czekania. Nie mogę zadzwonić do selekcjonera i powiedzieć jemu, że chcę grać. Trener musi zadecydować czy taki zawodnik jak ja przydałby się w kadrze.
– Jeśli nie pierwsza reprezentacja, to może kadra Sydney 2000? Ma pan 21 lat i może kandydować do gry w tym zespole. Byłby pan niewątpliwym wzmocnieniem tej drużyny. Czy trener Paweł Janas rozmawiał z panem? – Niestety do chwili obecnej nikt z PZPN nie kontaktował się ze mną. Myślę, że podołałbym obowiązkom reprezentanta. W tej kadrze gra przecież wielu moich kolegów z którymi zdobyłem mistrzostwo Europy juniorów U-16 w 1993 roku w Turcji i czwarte miejsce na mistrzostwach świata w Japonii w tym samym roku. Gdybym dostał szansę… Mogę tylko na nią czekać…
– SC Heerenveen podobnie jak Amica debiutuje w pucharach. Czy nie obawiacie się wyniku tej konfrontacji? – Na pewno w rewanżu nie będzie łatwo. Pierwszy mecz u siebie wygraliśmy jednak 3:1, a naszym atutem była również publiczność, nasz dwunasty zawodnik. Nawet na mecze ligowe przychodzi około 13 tysięcy kibiców. Być może dzięki spotkaniom z Amiką zostanę zauważony przez trenerów kadry…
Rozmawiał Marcin SZCZEPAŃSKI
WYWIAD UKAZAŁ SIĘ W TYGODNIKU „PIŁKA NOŻNA” (NR 39/1998)
Tabela PKO BP Ekstraklasa. Zmiana na podium w lidze!
Piątkowe mecze 15. kolejki za nami. Piast Gliwice i Śląsk Wrocław zapisują na swoje konto trzy punkty. Śląski zespół dzięki zwycięstwu ląduje na trzeciej pozycji. Jak wygląda tabela PKO BP Ekstraklasa?
Odrodzenie Śląska Wrocław. Odwrócili losy meczu w Szczecinie
Śląsk Wrocław wygrał z Pogonią Szczecin 2:1. Ozdobą meczu była bramka w samo okienko zdobyta przez 18-letniego Adama Ciuckę. Wrocławianie przegrywali i odnieśli pierwsze w tym sezonie zwycięstwo na wyjeździe.