fot. Pawel Jaskolka

Polska Ekstraklasa

14.12.2024 10:12

Nie mogliśmy okazać strachu

Mateusz Stolarski był najlepszym trenerem Ekstraklasy w listopadzie, kiedy wygrał wszystkie cztery mecze. Rundę zamknął w Częstochowie, wywożąc z boiska Rakowa cenny remis. Motor Lublin, beniaminek rozgrywek, okazał się ich rewelacją i zakończył jesień na siódmej pozycji.

Zbigniew Mucha

Jest pan zaskoczony znakomitym finiszem rundy jesiennej w wykonaniu Motoru? A może inaczej – poziomem Ekstraklasy?

Na pewno ten nasz finisz, mówimy tu o czterech kolejnych zwycięstwach w listopadzie, był trochę zaskakujący właśnie z tego powodu, że poziom Ekstraklasy z roku na rok, co może nie każdy chce zauważyć, jest coraz wyższy – mówi Stolarski, z którym rozmawialiśmy jeszcze przed meczem z Rakowem. – Widać to po postawie naszych drużyn w europejskich pucharach, po coraz wyższym miejscu naszej ligi w rankingu UEFA. Tymczasem my, jako beniaminek, zaliczyliśmy udaną rundę jesienną w tej stawce i mam nadzieję, że będziemy to w stanie kontynuować w kolejnej rundzie. Musimy dalej być konsekwentni w pracy na treningach i przygotowaniach do meczu, ponieważ różnica pomiędzy serią zwycięstw a trudnym momentem jest bardzo niewielka.

No to kiedy wreszcie się uspokoicie?

Cieszę się, że jako drużyna idziemy w jednym kierunku i skupiamy na sobie. Mentalność Motoru od mniej więcej dwóch lat jest taka sama – chcemy wygrywać za wszelką cenę. Natomiast kiedy się uspokoimy? Przede wszystkim zdajemy sobie sprawę, że będą zdarzać się porażki mimo dobrej gry. Weźmy na przykład mecz z Radomiakiem. Gdyby zakończył się remisem, a nie naszym zwycięstwem, nikt, włącznie ze mną, nie mógłby mieć pretensji. Nasza liga jest nieprzewidywalna. To banał, ale prawdziwy. Potrafimy wygrać z Lechem czy Pogonią, a tam gdzie niektórzy dopisywali nam punkty przed meczem – traciliśmy je.

Był taki mecz jesienią, z którego, jako trener, jest pan wyjątkowo zadowolony? Z tego jak funkcjonowała drużyna?

Dwa. Pierwszy w Poznaniu, kiedy pojechaliśmy na boisko lidera, który do tej pory wygrał wszystkie pięć domowych spotkań z bilansem bramkowym 13-1, tymczasem my z Bułgarskiej wywieźliśmy komplet oczek. Drugi to starcie z Jagiellonią. Przegraliśmy 0:2, grając dobry mecz, ale niestety zabrakło punktów.

Praktyka uczy, że beniaminek, który decyduje się na szaloną i piękną dla oka grę, często potem cierpi. Z drugiej strony nastawienie się z góry na defensywę, też bywa zgubne. Stara się pan znaleźć złoty środek?

Jak się trafia do takich zawodników jak Samuel Mraz, który jesienią zdobył osiem (dziewięć po ostatnim meczu – red.) bramek, w listopadzie aż pięć?

Poświęca mu się czas, okazuje zaufanie, patrzy i ocenia nie tylko przez pryzmat zdobywanych bramek, ale tego jak funkcjonuje na boisku, jak się zachowuje w określonych sytuacjach. Samuel ma teraz niewątpliwie swój moment, który mocno wykorzystuje, z czego bardzo się cieszymy, bo zyskuje on i zespół. Dbamy o każdego zawodnika bez względu czy w danym momencie gra, czy nie, po to właśnie, aby wykorzystał swój czas, kiedy już on nadejdzie.

A jak się trafia takiego zawodnika jak Sergi Samper?

Im lepszy piłkarz, im więcej widział w poważnym futbolu, tym łatwiej z nim pracować, łatwiej do niego dotrzeć z przekazem. A Sergi widział bardzo dużo.

Pytałem jednak nie jak się do kogoś takiego trafia, tyko jak się znajduje?

Dostałem sygnał, że piłkarz o profilu jakiego poszukiwałem, jest dostępny. Połączyłem się z nim i jego menedżerem przez ZOOM. Opowiedziałem o naszym projekcie, o tym jakim jesteśmy klubem i spytałem czy nie chciałby spróbować swoich sił i odbudować się w Polsce, ponieważ też miał za sobą ciężki okres. 

Ostatnio zwycięstwo z Radomiakiem załatwił panu brat Paweł, strzelając gola. Zna pan wiele podobnych sytuacji w piłce, kiedy trener i piłkarz są braćmi?

Bardziej ojciec-syn. Natomiast Pawła do drużyny sprowadzał jeszcze Goncalo Feio, ja musiałem zaadaptować się w tej sytuacji. Muszę powiedzieć, że z Pawłem rozmawiam stosunkowo najrzadziej spośród wszystkich moich zawodników. Nie chcę stawiać go w niezręcznej sytuacji. W momencie gdy zostałem pierwszym trenerem, uznałem, że najlepiej po prostu przejść nad całą sytuacją do porządku dziennego, traktować go tak samo jak innych i być uczciwym. Ja jestem, więc Paweł nie był na początku nawet naszym podstawowym prawym obrońcą.

Label

Imię*

E-mail*

Label

Imię*

E-mail*

2 komentarzy

najstarszy

najnowszy oceniany

Spitygniew

14 grudnia, 2024 11:35

Zachwyty nad dobrze grającymi bieniaminkami są bezpodstawne. Dopiero drugi sezon jest miarodajny, zaś trzeci to początek dramatycznej walki o utrzymanie. W przypadku Motoru wszystko zależy od portfela właściciela i to też nie jest idealne rozwiązanie.

-1

Odpowiedz

M C

14 grudnia, 2024 22:33

Odpowiedz  Spitygniew

Przecież w drugim sezonie to nie jest beniaminek. A właściciel mimo, że jest najbogatsza osoba w polskiej piłce, to bardziej skupia się na akademii, niż kupowaniu gwiazd, bardziej chodzi o jakość taktyczna o odważne granie, ryzyko popłaca, gdzie wyniki robią, mimo, że kilku zawodników podstawowej jedenastki są tam jeszcze od 3 i 2 ligi. To jest długofalowy projekt typu Raków, tylko na wiekszą skalę.

1

Odpowiedz

  wpDiscuz